บทที่ 15 การตัดสินใจ

บทที่ 15 การตัดสินใจ

ผู้ที่เอ่ยปากขึ้นมาในเวลานี้คือมู่หรงชิงเสวี่ย

นางรู้สึกว่าสิ่งที่มู่หรงชิงเหยียนกล่าวออกมาในยามนี้ เป็นเพียงคำพูดประชดประชันเท่านั้น

นางเคยเห็นความรักใคร่หลงใหลที่มู่หรงชิงเหยียนมีต่อหนานกงเยี่ยด้วยตาของตนเอง

ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่เชื่อเด็ดขาดว่ามู่หรงชิงเหยียนต้องการจะถอนหมั้นจริงๆ

"หึหึ มู่หรงชิงเสวี่ย ดูเหมือนว่าเจ้าจะร้อนใจอยากฮุบอดีตว่าที่พี่เขยของตนเองเสียเหลือเกินนะ!"

ริมฝีปากของมู่หรงชิงเหยียนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าวาจาที่เอื้อนเอ่ยกลับแหลมคมทิ่มแทงทะลุเข้าไปถึงกลางใจ "มิน่าเล่า หนานกงเยี่ยถึงได้กระตือรือร้นที่จะเปลี่ยนตัวคู่หมั้นนัก ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้เอง! พวกเจ้าสองคนคงจะแอบลักลอบไปมาหาสู่กันมาตั้งนานแล้วสินะ!"

เมื่อได้ยินถ้อยคำขวานผ่าซากของมู่หรงชิงเหยียน ใบหน้าของมู่หรงชิงเสวี่ยก็ซีดเผือดลงในทันที

หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า ยามที่นางมองไปยังมู่หรงชิงเหยียน แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

เห็นได้ชัดว่านางไม่คาดคิดมาก่อนว่ามู่หรงชิงเหยียนจะยัดเยียดข้อหานี้ให้กับตน

"มู่หรงชิงเหยียน เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้นะ"

เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของมู่หรงชิงเสวี่ย ประกายความรวดร้าวก็พาดผ่านแววตาของหนานกงเยี่ย และสายตาที่เขามองไปยังมู่หรงชิงเหยียนก็เต็มไปด้วยความดูแคลน "เสวี่ยเอ๋อร์กับข้าไม่ได้มีเรื่องเสื่อมเสียอันใดต่อกัน มู่หรงชิงเหยียน เหตุผลที่ข้าต้องการถอนหมั้นกับเจ้า เป็นเพราะข้าไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเจ้าเลยแม้แต่น้อย"

"ข้าเองก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเจ้าเช่นกัน" มู่หรงชิงเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา "ทว่าข้าก็ยังคงยืนยันคำเดิม หากจะมีการถอนหมั้นเกิดขึ้น คนที่จะเป็นฝ่ายถอนหมั้นต้องเป็นข้า ไม่ใช่เจ้า"

"มู่หรงชิงเหยียน เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอกให้มันมากนัก"

หนานกงเยี่ยไม่เชื่อเลยว่ามู่หรงชิงเหยียนกำลังพูดความจริงในยามนี้

ในความคิดของเขา การที่มู่หรงชิงเหยียนกล่าววาจาเหล่านี้ออกมา เป็นเพียงเพราะนางไม่อยากถอนหมั้นเท่านั้น

เขารู้สึกรังเกียจมู่หรงชิงเหยียนเพียงอย่างเดียว ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร วันนี้เขาก็ตั้งมั่นที่จะถอนหมั้นให้จงได้

"ท่านผู้นำตระกูลมู่หรง ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?"

สีหน้าของหนานกงถิงลี่ก็เริ่มดูไม่ได้เช่นกัน

"ไม่ทราบว่าท่านเห็นด้วยกับข้อเสนอที่ข้าพิ่งกล่าวไปหรือไม่ หากท่านเห็นด้วย ก็โปรดตัดสินใจเถิด! ทว่าต่อให้ท่านจะไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของข้า การแต่งงานระหว่างเยี่ยเอ๋อร์และมู่หรงชิงเหยียนก็จะต้องถูกยกเลิกอยู่ดี"

น้ำเสียงของหนานกงถิงลี่หนักแน่นเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่มีวันยอมให้บุตรชายของตนแต่งงานกับเศษสวะมาเป็นภรรยาเด็ดขาด

กิริยาท่าทางของมู่หรงชิงเหยียนนั้น ไม่คู่ควรที่จะมาเป็นนายหญิงแห่งตระกูลหนานกงเลยแม้แต่น้อย

อันที่จริงแล้ว หลังจากที่พบว่ามู่หรงชิงเหยียนเป็นสวะในตอนนั้น เขาก็ต้องการที่จะถอนหมั้นอยู่แล้ว

เป็นเพียงเพราะเห็นแก่หน้าของมู่หรงซีเจา และกังวลว่าจะถูกครหาว่าเป็นคนเนรคุณ เขาจึงได้ปล่อยปละละเลยมาจนถึงบัดนี้โดยไม่จัดการให้เด็ดขาด

"ข้าตกลง"

หลังจากที่มู่หรงสยงถลึงตาใส่มู่หรงชิงเหยียนอย่างดุดัน เขาก็หันหน้าไปมองหนานกงถิงลี่และกล่าวออกมาตรงๆ "ถึงอย่างไร ชิงเหยียนกับชิงเสวี่ยก็เป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าใครจะแต่งเข้าตระกูลหนานกงก็มีค่าเท่ากัน ข้าไม่มีข้อขัดข้อง"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของมู่หรงสยง มู่หรงชิงเสวี่ยก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริง และในขณะเดียวกัน ประกายแห่งความเย้ยหยันของผู้คว้าชัยก็ปรากฏขึ้นในแววตาของนางยามที่มองไปยังมู่หรงชิงเหยียน

"ท่านผู้นำตระกูลจะไม่ถามความคิดเห็นของข้าที่เป็นเจ้าตัวเลยหรือ?"

เมื่อเห็นมู่หรงสยงตัดสินใจไปโดยพลการ มู่หรงชิงเหยียนก็ไม่ได้แสดงอาการขุ่นเคืองอันใด

"มู่หรงชิงเหยียน เจ้าไม่มีสิทธิ์ออกเสียงในที่แห่งนี้"

มู่หรงสยงกล่าวอย่างไร้เยื่อใย "ข้าได้ตัดสินใจเรื่องนี้ไปแล้ว ชิงเสวี่ยเหมาะสมกับตระกูลหนานกงมากกว่าเจ้า หากเจ้ายังอยากจะอยู่ในตระกูลมู่หรงต่อไป ก็จงหุบปากเสียเถิด มิฉะนั้นอย่ามาหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความผูกพันทางสายเลือดก็แล้วกัน"