บทที่ 234: กล้าแตะต้องคนของฉัน

บทที่ 234: กล้าแตะต้องคนของฉัน

ผลปรากฏว่า เมื่อคุณชายเหยียนที่เต็มไปด้วยความกังวลใจมาถึงโรงพยาบาล กลับถูกผู้อำนวยการบอกด้วยความประหลาดใจว่า "คุณชายเหยียน คุณซูเสี่ยวเนี่ยน ไม่ได้มาที่โรงพยาบาลของเรานะครับ ! "

หืม ? เหยียนเหวยหานแววตาเข้มขึ้น จู่ ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งทันที

หึ ๆ ! เขาช่าง... ให้กำเนิดลูกชายที่ดีมาคนหนึ่งจริง ๆ แต่ลูกชายคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นตัวขัดลาภเขาโดยเฉพาะ ความรู้สึกที่ทั้งปวดใจและดีใจแบบนี้ จะจัดการยังไงดีล่ะ ?

ครั้งนี้ ไม่ต้องให้เจี่ยงชิงออกโรง เหยียนเหวยหานลงมือด้วยตัวเอง ไม่นานก็สืบจนพบจุดพักพิงของซูเสี่ยวเนี่ยนหลังจากถูกช่วยออกมา ที่แท้ ก็เป็นอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งในใจกลางเมืองอัน

"ที่นี่... มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ ? " ชิงจวินปรากฏตัวขึ้นหน้ารถของเขาราวกับภูตผี แถมยังหน้าด้านขึ้นมาบนรถอีก

เหยียนเหวยหานก็ปล่อยเขาไป แต่ในสายตากลับทำเหมือนไม่มีคน ๆ นี้อยู่ !

"ไอ้แซ่ชิง เรื่องคราวก่อนยังไม่ถึงคิวแกออกโรง ฉันก็ไม่ได้ติดค้างบุญคุณอะไรแก ครั้งนี้... แกเก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของแกไปซะจะดีกว่า" เหยียนเหวยหานเตือน นัยน์ตาสีดำขลับกวาดตามองชิงจวิน ในแววตาแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมที่ไม่อาจสลายไปได้

ตั้งแต่คราวก่อน ที่เหยียนเหวยหานให้ชิงจวินไปช่วยซูเสี่ยวเนี่ยน แต่ชิงจวินกลับหายตัวไปดื้อ ๆ หลังจากนั้น เหยียนเหวยหานก็เกิดความรู้สึกห่างเหินและเย็นชากับชิงจวินที่เป็นคนครึ่งดีครึ่งร้ายคนนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

"พอได้แล้วน่า ก็แค่ผิดนัดไม่ใช่หรือไง ? แกถึงกับต้องพลิกหน้าใส่ฉันขนาดนี้เลยเหรอ ? อีกอย่าง ใครบ้างจะไม่มีวันแดงเดือดหรือธุระปะปังอะไรบ้างล่ะ จะไม่ให้ฉันมีธุระด่วนกะทันหันบ้างเลยหรือไง ? " ชิงจวินพูดด้วยสีหน้ารำคาญใจ โยนภาพลักษณ์หน้าด้านขอติดรถของตัวเองทิ้งไปจนหมดสิ้น

เกี่ยวกับเรื่องคราวก่อน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากพูดถึง และตัวเขาเองก็เป็นคนประเภทที่เก็บความลับเก่งมากอยู่แล้ว ดังนั้น เหยียนเหวยหานจึงขยับริมฝีปาก หลุบตาลงแล้วขับรถออกไป

ชิงจวินมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกแค่ว่าดวงตาฝืดเคืองเล็กน้อย หึ ! เขาพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ในแววตาแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมอยู่ลึก ๆ บริเวณหน้าท้องที่ถูกเสื้อผ้าปกปิดไว้ ยังคงมีความเจ็บปวดอยู่จาง ๆ

"ถึงแล้ว" เหยียนเหวยหานรูดบัตรกับรปภ.หน้าประตูอย่างใจเย็น แล้วก็ขับรถเข้าไปในเขตที่พักอาศัยที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด

ชิงจวินปรายตามองเขาทีหนึ่ง แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "แกนี่ก็มีปัญญาหาบัตรผ่านประตูมาได้นะ"

"เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า ถ้าเถ้าแก่ชิงจวินต้องการล่ะก็ ติดป้ายบอกราคาชัดเจน ใบละห้าล้าน"

"พรวด ! ห้าล้าน แม่งเอ๊ย แกปล้นกันชัด ๆ ! "

"คนเต็มใจก็ติดเบ็ดเองแหละ"

เหยียนเหวยหานพูดเสียงเรียบ ขาเรียวยาวเตะประตูรถออกโดยตรง แล้วกระโดดลงจากรถ

แรงเตะประตูนั้น ทำเอาชิงจวินเห็นแล้วปวดตับปวดปอดไปหมด

"เฮ้ย ไอ้แซ่เหยียน รถคันนี้ไม่ใช่ของแกนี่หว่า รถราคาตั้งหลายล้าน แกนึกจะเตะก็เตะ ไม่เสียดายหรือไง ? "

เหยียนเหวยหานไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง: "รถของฉัน ไม่เสียดายเว้ย ! "

ชิงจวิน: ...... หึ ๆ ! จะคุยกันดี ๆ ได้ไหมเนี่ย

พอเห็นว่าเขากำลังจะเข้าไปในตึก ชิงจวินก็รีบก้าวตามไป แต่จู่ ๆ เหยียนเหวยหานก็คว้าคอเสื้อเขาขึ้นมา แล้วผลักกระแทกเข้ากับกำแพงตรงประตูอย่างแรง นัยน์ตาสีดำที่เย็นเยียบ ซ่อนคำเตือนที่รุนแรงไว้ภายใน: "ไอ้แซ่ชิง ! ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะเป็นใคร... แกจำเอาไว้ให้ดี เหนียนเนี่ยนเป็นของฉัน กล้าแตะต้องคนของฉัน แม่งก็ลองดูสิ ? ! "

แรงของเขาเยอะเกินไป ชิงจวินถูกกดทับจนแทบจะหายใจไม่ทัน โกรธ: "ไอ้แซ่เหยียน ! แกมันหมาบ้าชัด ๆ ! ฉันไปแตะต้องเธอตอนไหนฮะ ? แม่งเอ๊ย ฉันปกป้องเธอแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว..."

"หุบปาก ! ผู้หญิงของฉัน ไม่จำเป็นต้องให้แกมาปกป้อง ! " ซัดหมัดเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง

ชิงจวินร้อง "โอ๊ย" ออกมา แล้วงอตัวลง เจ็บจนเสียงเปลี่ยน "เหยียนเหวยหาน ! แกมันเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลชัด ๆ ! "

"ไม่ ! ฉันยังข้ามแม่น้ำไม่พ้นเลยโว้ย ! " ปล่อยคอเสื้อเขา เหยียนเหวยหานแวบเข้าไปในลิฟต์ ขึ้นชั้นบนไปอย่างรวดเร็ว

ชิงจวิน: ...... โค้งตัวลงครึ่งหนึ่ง พิงเข้ากับกำแพงในโถงชั้นหนึ่ง สบถออกมาคำหนึ่ง: "Shit ! "

ไอ้แซ่เหยียน ก็มีแค่แกนี่แหละ ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นสิ ดูซิว่าฉันจะไม่ฆ่ามันให้ตาย !

ชั้นบนสุด ชั้นที่ยี่สิบเก้า ลิฟต์มาถึงแค่ตรงนี้ ก็ไม่ขึ้นไปอีกแล้ว

"ไอ้เด็กแสบ ระบบรักษาความปลอดภัยทำได้ไม่เลวนี่" เหยียนเหวยหานหน้าดำคร่ำเครียดเดินออกจากลิฟต์ มองซ้ายมองขวาหน้าหลัง กลับหาบันไดที่จะขึ้นไปข้างบนไม่เจอ แต่ว่า แค่นี้จะท้าทายเขาได้งั้นเหรอ ?

มุมปากยกยิ้มเย็นชา เปิดหน้าต่างตรงทางเดินออก เหยียนเหวยหานชะโงกตัวออกไป แค่ขยับตัวนิดเดียว ทั้งร่างก็ปีนจากชั้นยี่สิบเก้าขึ้นไปชั้นสามสิบแล้ว ความเร็วระดับที่แค่พริบตาเดียว คนก็หายไปแล้ว

เจ้าของห้องชั้นยี่สิบเก้าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้อง มองเห็นฉากนี้เต็มสองตา แทบจะตกใจจนจะแจ้งตำรวจ แต่พอถลันไปดูที่หน้าต่าง... ข้างล่างกลับเงียบสงบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ทางเดินชั้นสามสิบ เงียบสงัด ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา เหยียนเหวยหานโค้งตัวลง ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัว เลิกคิ้วเดินไปที่ห้องพักเพียงห้องเดียวในชั้นนี้

"ก๊อก ๆ " ยกมือขึ้นเคาะประตู ข้างในไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ หรือว่าบ้านใหญ่เกินไป ก็เลยไม่ได้ยิน ?

เหยียนเหวยหานเม้มริมฝีปากอย่างเฉยชา... ไอ้เด็กแสบนั่นออกไปข้างนอกคนเดียว เหนียนเนี่ยนต้องอยู่ที่นี่แน่ ๆ ถ้าเหนียนเนี่ยนบาดเจ็บไม่เบา ก็ควรจะมีคนคอยดูแลอยู่ที่นี่สิ ดังนั้นจึงฟันธงได้เลยว่า ในห้องต้องมีคนอยู่แน่นอน... และ ก็ไม่ใช่คนธรรมดาด้วย

"เปิดประตู ฉันรู้ว่าข้างในมีคนอยู่" เสียงเรียบ ๆ ของเหยียนเหวยหานพูดอย่างเย็นชา "ฉันคือเหยียนเหวยหาน ถ้าแกได้ยินที่ฉันพูด ก็รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะพังประตูเข้าไปหรอกนะ"

เสียงข่มขู่นี้ดังเข้าไปในประตู ฉู่เฟิงที่ได้รับคำสั่งให้เฝ้าซูเสี่ยวเนี่ยนไว้ แทบจะกลุ้มใจจนหัวล้าน

เชี่ยเอ๊ย ! ตอนที่ท่าน Eric ไป บอกแค่ว่าถ้าคนของหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายหรือเพลิงทมิฬมาต้องทำยังไง แต่ไม่ได้บอกนี่นาว่าถ้าจู่ ๆ พ่อแท้ ๆ โผล่มาจะต้องทำยังไง !

ฉู่เฟิง: ...... ช่างเถอะ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็แล้วกัน

นั่งเงียบ ๆ อยู่ในห้องรับแขก ดื่มน้ำเย็นอย่างใจเย็น ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อชื้น ประธานคนปัจจุบันของกลุ่มบริษัท TGD ผู้ก่อตั้งองค์กร G เหยียนเหวยหาน... นี่คือบุคคลที่ทำให้คนเกรงกลัวจนหัวหดอย่างแน่นอน

"ดีมาก ในเมื่อเห็นคำพูดของฉันเป็นสายลมผ่านหู ถ้าอย่างนั้น..." เหยียนเหวยหานถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หน้าต่างตรงทางเดินก็มีคนปีนเข้ามาอีกคน ลงพื้นแล้วแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา: "จะพูดพล่ามอะไรนักหนา ! พังประตูเข้าไปเลยสิ ! "

ทั้งสองคนสบตากันแวบหนึ่ง ชิงจวินรีบก้าวไปข้างหน้า ประตูที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกจากข้างใน ฉู่เฟิงชูมือทั้งสองข้างขึ้น พูดอย่างจนใจว่า "พี่ใหญ่ทั้งสองครับ เบบี๋ตัวน้อยของบ้านเรากว่าจะซื้อบ้านได้สักหลังมันไม่ง่ายเลยนะครับ ยังต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ เลี้ยงดูครอบครัวอีก พังประตูบานนี้ก็ต้องเสียเงินตั้งเยอะ ประหยัดได้ก็ต้องประหยัดสิครับ ? "

ตรงประตูที่เปิดออก เหยียนเหวยหานไม่พูดอะไร ก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไป ซัดหมัดใส่ฉู่เฟิงไปหนึ่งที ฉู่เฟิงร้อง "อั้ก" ออกมาเบา ๆ ตาลายล้มลงไปกองกับพื้น ตามด้วยชิงจวิน เหยียบลงบนตัวเขาเดินเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ ในปากยังพึมพำว่า: "ขอโทษที เท้าลื่นน่ะ"

ชะงักไปนิด หันไปมองเหยียนเหวยหานที่ชิงเดินเข้าไปก่อน: "เหนียนเนี่ยนล่ะ ? "

ฝ่ายหลังปรายตามองเรียบ ๆ : "ไสหัวไป ! "

ชิงจวินปวดใจ ! นี่มันหน้าด้านเกินไปแล้วนะ เพิ่งจะเข้าประตูก็ไล่ให้ไสหัวไปเลยเหรอ ?

"ได้ ! นายไม่พูดก็ช่าง ฉันหาเองก็ได้" หันกลับไปหิ้วฉู่เฟิงที่ล้มอยู่บนพื้นขึ้นมา ชิงจวินถามด้วยความอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ: "พี่ชายครับ ขอถามหน่อยสิ เหนียนเนี่ยนอยู่ที่ไหนเหรอ ? ได้ยินว่าเธอบาดเจ็บ ฉันเลยมาเยี่ยมเธอหน่อย... นายบอกฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงบุฟเฟต์ตี้กงตอบแทน ? "

ฉู่เฟิง: ...... ฉู่เฟิง: ...... สรุปก็คือ คุณคิดว่าแค่บุฟเฟต์ตี้กงมื้อเดียว ก็สามารถติดสินบนผม แล้วให้ผมหักหลังหม่ามี้ของท่าน Eric ได้งั้นเหรอ ?

"สุดทางเดิน ประตูเล็กหมายเลขแปดครับ"