บทที่ 14: เกร็ดความรู้

บทที่ 14: เกร็ดความรู้

"เทียนเมิ่ง เจ้าว่าไง เห็นอะไรบ้างไหม"

หลินซวนมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า พูดคุยสัพเพเหระกับตู๋กูชิง แต่จิตใจของเขาได้จมดิ่งลงสู่ทะเลจิตสำนึกเพื่อถามหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งแล้ว

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยแฮะ"

น้ำเสียงของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเจือไปด้วยความตึงเครียดที่หาได้ยาก

"ระดับพลังวิญญาณของเด็กนี่ไม่เบาเลยนะ—อายุสิบเอ็ดปี ระดับ 21 พรสวรรค์ก็ถือว่าใช้ได้—แต่ทั่วทั้งร่างของเขามันคือคลังแสงพิษเดินได้ชัดๆ!"

มันหยุดชะงักและอธิบายอย่างละเอียด

"มีพิษร้ายแรงสะสมอยู่ในร่างกายของเจ้านี่เป็นจำนวนมหาศาล น่าจะเป็นเพราะวิญญาณยุทธ์อสรพิษมรกตที่เจ้าพูดถึงนั่นแหละ นอกเหนือจากพิษที่สะสมอยู่ในสายเลือดมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นผลมาจากการบำเพ็ญเพียรวิญญาณยุทธ์ของเขาเองด้วย"

"อย่างที่คิดไว้เลย" หลินซวนเข้าใจแล้ว สิ่งนี้สอดคล้องกับข้อสันนิษฐานของเขาแทบจะทั้งหมด

พิษย้อนกลับของวิญญาณยุทธ์อสรพิษมรกตคือฝันร้ายที่ตระกูลตู๋กูไม่อาจหลีกหนีพ้น

"หลินซวน ฟังคำเตือนของข้านะ"

น้ำเสียงของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งเต็มไปด้วยความร้อนรนและจริงใจ

"รีบหาทางเปลี่ยนหอพักแล้วอยู่ให้ห่างจากเด็กนี่ให้มากที่สุด! ข้ารู้จักความสามารถวิญญาณยุทธ์ของเจ้าดี วิญญาณยุทธ์ทั้งสองอย่างของเจ้าไม่มีทางถอนพิษหรือต้านทานพิษร้ายแรงได้เลย!"

"ต่อให้ไอ้สัตว์ประหลาดมโหราคนั่นจะสามารถปรับตัวให้เข้ากับพิษทุกชนิดได้ แต่เจ้าไม่ใช่มันนะ! หากเจ้าสัมผัสโดนพิษมรกตอันร้ายกาจนี้ ต่อให้หลุดรอดเข้าไปในร่างกายเจ้าเพียงนิดเดียว ด้วยความแข็งแกร่งทางร่างกายของเจ้าในตอนนี้ เจ้าก็ไม่รอดแน่!"

มันพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันมองเห็นภาพอันน่าสลดใจที่หลินซวนขาดใจตายเพราะพิษแล้ว

"ข้าไม่อยากตื่นขึ้นมาวันหนึ่งแล้วพบว่าเจ้าถูกพิษที่เจ้านี่เผลอปล่อยออกมาระหว่างนอนหลับฆ่าตายหรอกนะ! ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ การตายแบบนั้นมันโครตจะน่าสมเพชและไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!"

"พลังวิญญาณระดับ 21 งั้นหรอ พรสวรรค์ของเขาก็ถือว่าดีทีเดียวแฮะ"

หลินซวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ พลังวิญญาณของหวังตงตอนที่เข้าโรงเรียนก็อยู่ที่ระดับ 23 เท่านั้น

แน่นอนว่าการที่หวังตงอยู่แค่ระดับ 23 เป็นเพราะเธอขี้เกียจเกินไปต่างหาก

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม หลินซวนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ด้วยพรสวรรค์ระดับท็อปและทรัพยากรมหาศาล หวังตงถึงได้ด้อยกว่าถังซานและคนอื่นๆ ในยุคโต้วหลัวภาค 2 เมื่อเทียบกับยุคภาค 1

หากเขาได้รับเงื่อนไขเหล่านั้น แล้วป่านนี้ยังไม่ได้ดูดซับวงแหวนวิญญาณวงที่สี่ล่ะก็ หลินซวนคงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เลย ต่อให้เขาจะเรียกตัวเองว่าไอ้สวะเต็มขั้นก็ตาม

"ให้ตายสิ ข้าอยากจะพูดจริงๆ เลยว่า: ข้าขอถามสรวงสวรรค์เบื้องบน ข้ามิรู้ว่าเราจะได้พบกันอีกเมื่อใด..."

"เฮ้! หลินซวน! เจ้าฟังข้าอยู่หรือเปล่าเนี่ย?!"

เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนจะเหม่อลอย หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งก็ยิ่งร้อนรน

"เจ้านั่นมันอันตรายจริงๆ นะ! ต่อให้เจ้าจะใจกล้าบ้าบิ่นและเก่งกาจจนไม่กลัวตาย แต่อย่างน้อยก็เห็นใจข้าบ้างเถอะ! ข้าเพิ่งจะหาโครตที่เหมาะสมได้ ข้ายังไม่อยากกลายเป็นวิญญาณหนอนเร่ร่อนเร็วขนาดนี้นะ!"

"เทียนเมิ่ง จะรีบไปไหนเล่า"

การตอบสนองของหลินซวนยังคงผ่อนคลาย

"ใครบอกว่าข้าไม่มีวิธีรับมือกับพิษร้ายแรงกัน อีอย่าง ข้าเพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าข้าไม่สนเรื่องที่เขาเป็นทายาทตระกูลตู๋กู แล้วถ้าข้าเกิดเปลี่ยนใจหาข้ออ้างย้ายหอพักขึ้นมากะทันหัน มันจะไม่เป็นการตบหน้าตัวเองและเรียกความสงสัยโดยใช่เหตุหรอกหรือ"

"เจ้ามีวิธีรับมืองั้นหรอ ทำไมข้าถึงไม่รู้ล่ะ มันคืออะไร" หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งทั้งงุนงงและอยากรู้อยากเห็น

"มีหลายเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้อีกเยอะ"

หลินซวนไม่คิดจะเถียงเรื่องนี้ต่อ คนที่ผ่านความตายมาแล้วถึงสองครั้ง ย่อมรักชีวิตตัวเองมากกว่าใคร

การคิดล่วงหน้าสามก้าวสำหรับการเดินแต่ละก้าวถือเป็นเรื่องพื้นฐานที่สุด เมื่อใดที่เกิดความลังเล จงจับคนอื่นมาเป็นโล่กำบังให้หมด

"ทำใจให้สบายเถอะน่า สำหรับข้าแล้ว ถ้าเรื่องไหนมีโอกาสสำเร็จแค่ 80% ข้าก็ถือว่ามีความเสี่ยงสูงแล้วล่ะ"

"ก็ได้... งั้นก็ได้"

"อ้อ จริงสิ เจ้าเห็นอะไรอย่างอื่นในตัวเขาอีกไหม" หลินซวนถามอีกครั้ง

"ข้ากำลังจะบอกเจ้าเรื่องนั้นพอดีเลย"

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งหยุดชะงัก น้ำเสียงของมันแผ่วเบาลง "เด็กนี่ถูกปกคลุมไปด้วยพลังจิตที่ไม่ธรรมดาเลยล่ะ มันไม่ใช่ของเขาเองหรอก แต่น่าจะมาจากอุปกรณ์วิญญาณที่พวกมนุษย์สร้างขึ้นมากกว่า"

"มิน่าล่ะ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" หลินซวนตระหนักขึ้นมาได้ในทันที

ดูเหมือนว่าตู๋กูชิงคนนี้จะไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นซะแล้วสิ

"แต่ข้าทำได้แค่นี้แหละนะ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เพราะข้าไร้น้ำยาหรอกนะ!"

หนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งหยุดไปครู่หนึ่งแล้วรีบเสริมเสียงดัง ราวกับกลัวว่าหลินซวนจะดูถูก

"พลังจิตแค่นั้นน่ะ ไม่ต่างอะไรกับแมลงตัวจ้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าข้าหรอก! ถ้าข้าไม่กลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่นแล้วทำให้พวกเขาตกใจหนีไปล่ะก็ ข้ามองทะลุไปถึงกางเกงในเขานานแล้ว!"

"ใช่ๆ ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งมาก เทียนเมิ่ง ไม่ต้องอธิบายหรอก"

หลังจากปลอบใจเจ้าหนอนยักษ์ที่ชอบเน้นย้ำอยู่เสมอว่าตัวเอง "เก่ง" แค่ไหน หลินซวนก็โต้ตอบกลับเรื่องราวสนุกๆ ที่ตู๋กูชิงเล่าเกี่ยวกับสวนสมุนไพรของครอบครัวในวัยเด็กอย่างสบายๆ ในขณะที่ลอบครุ่นคิดอยู่ในใจ

คนปกติที่ไหนจะพกอุปกรณ์วิญญาณที่สามารถบล็อกการตรวจจับทางจิตได้ตลอดเวลากันล่ะ

ตู๋กูชิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

แล้วเขากำลังซ่อนความลับอะไรอยู่นะ เกี่ยวข้องกับมรดกของตระกูลตู๋กู หรือว่าเรื่องอื่นกันแน่

หลินซวนค้นความทรงจำอย่างรวดเร็ว แต่แทบจะไม่มีบันทึกรายละเอียดใดๆ เกี่ยวกับตระกูลตู๋กูในช่วงยุคโต้วหลัวภาค 2 เลย เขาเลยยังจับต้นชนปลายไม่ถูกในตอนนี้

'สามภูตตระกูลหวง' ก็เป็นแบบนั้นแหละ—ตราบใดที่เป็นตัวละครหรือขุมกำลังที่พวกเขาแต่งขึ้น ไม่สนตรรกะความสมเหตุสมผลใดๆ ทั้งสิ้น นึกอยากจะหยิบมาใช้ตอนไหนก็หยิบ หรือถ้าไม่ใช้ก็ทำเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง

"หลินซวน เป็นอะไรไป มีอะไรติดหน้าข้าหรอ"

เมื่อเห็นหลินซวนจ้องหน้าเขาไม่วางตา ตู๋กูชิงก็อดไม่ได้ที่จะจับแก้มตัวเองแล้วถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก"

หลินซวนหลุดจากภวังค์ รีบปั้นรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติทันที แล้วก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา

"ข้าแค่รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อยน่ะ นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้วด้วย อยากไปดูโรงอาหารด้วยกันไหม ข้าได้ยินมาว่าอาหารที่สื่อไหลเค่ออร่อยมากเลยนะ"

ดวงตาของตู๋กูชิงเป็นประกาย

"เอาสิ! ข้าก็อยากรู้ทางไปโรงอาหารอยู่พอดี ไปกันเลยไหม"

ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีและลุกขึ้นออกจากหอพัก 108 ไปด้วยกัน

เมื่อเดินอยู่บนถนนสายกว้างของโรงเรียนสื่อไหลเค่อ ทั้งคู่ก็ตกเป็นเป้าสายตาไม่น้อย

หลินซวนมีรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลา เรือนผมสีดำของเขาดูสบายๆ แต่ไม่ยุ่งเหยิง โดยเฉพาะดวงตาสีดำที่สงบและลึกล้ำ และบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา มักจะดึงดูดสายตาของนักเรียนหญิงที่เดินผ่านไปมาอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบชื่นชมเป็นระยะๆ

ความสนใจที่ตู๋กูชิงได้รับนั้นซับซ้อนกว่ามาก

ด้วยผมหางม้าสีเขียวเข้ม เครื่องหน้าที่จิ้มลิ้มเกินบรรยาย และรูปร่างที่บอบบาง มองแวบแรก เขาก็ดูเหมือนสาวงามที่บริสุทธิ์และสง่างามอย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้น สายตาส่วนใหญ่ที่จับจ้องมาที่เขาจึงมาจากนักเรียนชาย ซึ่งปะปนไปด้วยความประหลาดใจ ความอยากรู้อยากเห็น และแม้กระทั่งการจ้องมองอย่างเสียมารยาทอยู่บ้าง

มีครั้งหนึ่ง นักเรียนชายสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่เดินตรงเข้ามาทักทาย ถามไถ่อย่างเป็นมิตรว่า "ศิษย์น้อง" ต้องการให้ช่วยบอกทางไหม

หลังจากที่ตู๋กูชิงจำใจต้องอธิบายอีกครั้งว่าเขาเป็นผู้ชาย สีหน้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็แข็งค้างไปในทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความตกตะลึง และสุดท้าย เขาก็ลูบจมูกตัวเองด้วยความรู้สึกเสียหน้า บ่นพึมพำว่า "เสียความรู้สึกชะมัด" ขณะที่เดินจากไป

ส่วนเด็กหนุ่มอีกคน หลังจากประหลาดใจในตอนแรก แววตาของเขากลับยิ่งเป็นประกายมากขึ้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าและเรือนร่างของตู๋กูชิง ซึ่งเป็นสายตาที่ทำเอาแม้แต่หลินซวนยังรู้สึกขนลุกด้วยความขยะแขยง

"หึหึ" เมื่อมองดูสีหน้าของตู๋กูชิงที่ดูอึดอัดราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป หลินซวนก็พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"เกร็ดความรู้: เวลาเจ้าบอกผู้ชายด้วยกันว่าเจ้าเป็นคนปกติ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกเขาว่าเจ้ายังซิงอยู่นั่นแหละ"

ตู๋กูชิง: ???