บทที่ 1 เกิดใหม่หลังความตาย

บทที่ 1 เกิดใหม่หลังความตาย

ในปีที่ห้าของเกมวันสิ้นโลก โม่เคอเคอได้วิวัฒนาการจากนักศึกษาผู้รักความสบาย กลายเป็นหญิงชาวไร่ผู้ไร้กังวลอย่างเต็มตัว

บอกตามตรง โม่เคอเคอไม่ได้อยากเป็นสาวชาวไร่หรอกนะ แต่จะโทษใครได้ถ้าไม่ใช่ไอ้เกมวันสิ้นโลกบ้าๆ นี่ที่หล่นลงมาจากฟ้า บังคับให้ทุกคนบนโลกต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกออนไลน์กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เดิมที โม่เคอเคอก็มีความฝันอยากจะเป็นจอมยุทธหญิง ท่องไปทั่วหล้าพร้อมกระบี่คู่ใจ คอยปราบคนชั่วผดุงคนดี แค่คิดก็ดูเท่ระเบิดไปเลย

ทว่าโชคร้ายที่เธอเป็นเด็กไม่มีบ้าน พ่อแม่หย่าร้างกันตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอจึงเติบโตมากับปู่และย่า พอถึงวัยเข้าเรียน พ่อก็แต่งงานใหม่ ส่วนแม่ก็เพิ่งให้กำเนิดน้องสาวต่างพ่อ

นับตั้งแต่นั้นมา เธอก็กลายเป็นส่วนเกินอย่างเป็นทางการ

โชคดีที่ปู่กับย่าเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี และพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็มีฐานะมั่งคั่ง ดังนั้นในชีวิตของโม่เคอเคอ นอกจากจะขาดพ่อกับแม่แล้ว เธอก็แทบจะมีทุกอย่างตามที่ใจปรารถนา

แต่ที่น่าเสียใจคือ หลังจากโม่เคอเคอเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ปู่กับย่าก็ล้มป่วยหนักและจากไปพร้อมๆ กัน

ตั้งแต่นั้นมา โม่เคอเคอก็รู้ตัวว่าเธอคือเด็กที่ไม่มีบ้านอีกต่อไป

เมื่อกลับมามองในเกม การไม่มีบ้านหมายถึงการขาดแคลนทรัพยากรสนับสนุน พูดง่ายๆ คือไม่มีใครคอยแบกรับภาระแทนโม่เคอเคอ แล้วเธอจะใช้ชีวิตตามใจชอบได้อย่างไร

ดังนั้น การลงหลักปักฐานเป็นสาวชาวไร่ ทำนาเลี้ยงสัตว์ จึงเป็นหนทางที่มั่นคงที่สุดสำหรับโม่เคอเคอ

แต่ถึงกระนั้น โม่เคอเคอก็ยังไม่พ้นความตาย

ในปีที่ห้าของเกมวันสิ้นโลก เธอเสียชีวิตในฤดูใบไม้ร่วงด้วยฤทธิ์ของพายุไต้ฝุ่น

ใช่แล้ว ในวินาทีที่ความตายมาเยือน โม่เคอเคอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองถูกพายุพัดไป แต่รู้สึกว่าตัวเองตายเพราะความโง่มากกว่า

ไม่อย่างนั้น คนที่เอาชีวิตรอดในเกมวันสิ้นโลกมาได้ถึงห้าปี จะมาตายเพราะพายุไต้ฝุ่นที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าได้อย่างไร มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง โม่เคอเคอมองไปยังห้องที่คุ้นเคยตรงหน้าด้วยความมึนงง

ถ้าจำไม่ผิด ห้องนี้ควรจะเป็นอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอที่พ่อแท้ๆ ผู้ใจป้ำซื้อเงินสดให้หลังจากปู่กับย่าเสียชีวิต ซึ่งเป็นช่วงก่อนที่เกมวันสิ้นโลกจะเริ่มขึ้น โดยมีแม่แท้ๆ เป็นคนจัดการดูแลทุกอย่างและเรียกมันว่า "รังรัก"

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

เสียงริงโทนที่คุ้นเคยขัดจังหวะความทรงจำของโม่เคอเคอ

เธอเอื้อมมือไปที่โต๊ะหัวเตียงตามสัญชาตญาณ และแน่นอนว่ามันคือโทรศัพท์ที่ใส่เคสลาย "ละโมบโลภมาก" ของเธอนั่นเอง

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดการแจ้งเตือน หน้าจอแสดงวันที่ชัดเจนว่า "วันพุธที่ 1 มกราคม 2120 เวลา 08.00 น."

พอมองดูเวลาบนโทรศัพท์ โม่เคอเคอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้มันควรจะเป็นปี 2125 เป็นอย่างน้อยสิ

"ไม่ถูกสิ ฉันไม่ได้ถูกพายุพัดไปหรอกเหรอ จริงด้วย ในปี 2125 มันไม่มีโทรศัพท์ใช้แล้วนี่นา"

โม่เคอเคอปีนลงจากเตียงด้วยความฉงนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

"ไหนดูซิ ฟ้าใส เมฆขาว ดูไม่เหมือนนรก และก็คงไม่ใช่สวรรค์ด้วย หรือว่า... ดวงฉันจะเฮงสุดขีดจนได้กลับมาเกิดใหม่"

แม้จะดูเหลือเชื่อไปบ้าง แต่ความสุขที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจของโม่เคอเคอ

เธอปลดล็อกโทรศัพท์อย่างระมัดระวัง เปิดรายชื่อผู้ติดต่อที่คุ้นเคย และลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดเข้าไปในแชทของ "ไป๋ไป๋"

ขณะที่พยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน เธอก็รีบกดส่งข้อความเสียงไปทันทีว่า "ไป๋ชิงหว่าน ฉันคิดถึงเธอจัง"

ไม่นานนัก เสียงตอบกลับจากไป๋ชิงหว่านก็ดังขึ้น

"ฉันรู้ว่าตัวเองเสน่ห์แรง แต่เคอเคอ เจ้าหญิงน้อยของฉัน วันนี้ตารางงานฉันเต็มเหยียดเลย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะยอมสละเวลาไปหาเธอแล้วกันนะ"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย โม่เคอเคอก็เริ่มมั่นใจแล้วว่าการเกิดใหม่ครั้งนี้คือเรื่องจริง

"แย่จัง พรุ่งนี้ลูกพี่ลูกน้องฉันจะมาที่ห้องน่ะสิ ฉันคงออกไปไม่ได้หรอก คงต้องเลื่อนออกไปก่อนนะ"

"ตกลง"

หลังจากพิมพ์คำสั้นๆ ตอบกลับไป โม่เคอเคอก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมา ใช่แล้ว เมื่อห้าปีก่อนมันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เธอจำได้ว่าในช่วงวันหยุดปีใหม่นี้ ตอนที่ไป๋ชิงหว่านไปเดินเล่นกับลูกพี่ลูกน้อง พวกเขาดันไปเจอพี่เขยในอนาคตกำลังนอกใจพอดี

ตอนนั้นไป๋ชิงหว่านกับเธอยังช่วยกันด่าไอ้สารเลวนั่นอยู่ตั้งนาน

ท่ามกลางความตื่นเต้น โม่เคอเคอก็แอบหยิกตัวเองแรงๆ เพื่อยืนยันว่าเจ็บจริงและไม่ได้ฝันไป จากนั้นเธอก็กลิ้งไปมาบนเตียงหลายตลบเพื่อระบายอารมณ์ สิ่งเดียวที่เธอเสียดายคือเธอไม่ได้กลับมาเกิดใหม่ในช่วงที่ปู่กับย่ายังมีชีวิตอยู่

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดดูดีๆ การได้รับโอกาสครั้งที่สองในชีวิตก็ถือเป็นพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เธอจะกล้าขออะไรมากกว่านี้ได้อย่างไร

หลังจากนั้น โม่เคอเคอก็เปิดสมุดโน้ตอย่างจริงจังและเริ่มรวบรวมประสบการณ์ต่างๆ จากการอยู่ในเกมมาห้าปี

เธอสาบานกับตัวเองในใจว่า "ในชีวิตใหม่นี้ ฉันจะต้องขยันให้มาก ตั้งใจเล่นเกม พัฒนาตัวเองสู่จุดสูงสุด กลายเป็นเจ้าของฟาร์ม และเลี้ยงหนุ่มหล่อๆ ไว้สักคน"

พูดจบโม่เคอเคอก็ลูบแก้มแดงระเรื่อของตัวเองแล้วพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย "เรื่องเลี้ยงหนุ่มนี่ คิดแล้วยังรู้สึกแปลกๆ อยู่เลยแฮะ ฮิๆ"

โชคดีที่โม่เคอเคออยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นการนั่งพูดกับตัวเองแบบนี้คงทำให้ใครบางคนขวัญเสียแน่ๆ

แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น เพราะเกมวันสิ้นโลกในอนาคตไม่ได้เหมือนกับวิกฤตวันสิ้นโลกในนิยายเรื่องอื่นที่การกักตุนอาหารและสิ่งของนั้นมีความหมาย

ดังนั้น โม่เคอเคอจึงตั้งเป้าหมายเล็กๆ อย่างแรกไว้

การทดสอบช่วงโอเพ่นเบต้าสำหรับมือใหม่ ต้องได้ระดับ เอ

อย่างแรกเลย ทำไมเกมวันสิ้นโลกถึงเรียกว่าวันสิ้นโลก และทำไมการกักตุนอาหารและสิ่งของถึงไร้ความหมาย

นั่นเป็นเพราะหลังจากที่เกมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทุกคนจะมีโอกาสเข้าเกมได้วันละหนึ่งครั้งตอนสองทุ่ม และสามารถอยู่ในเกมได้สูงสุด 12 ชั่วโมง หากออกจากเกมกลางคันจะไม่สามารถล็อกอินกลับเข้าไปได้อีกในวันนั้น ทรัพยากรทุกอย่างสามารถหาได้จากภายในเกม

ในฤดูใบไม้ผลิแรก เครื่องจักรทุกอย่างในโลกภายนอก รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงนาฬิกาข้อมือ โทรศัพท์มือถือ รถยนต์ และเครื่องจักรอื่นๆ จะเริ่มผุพังและสูญเสียการใช้งาน

พอถึงฤดูร้อน อาหารและแหล่งน้ำจะเริ่มเน่าเสีย จากนั้นในฤดูใบไม้ร่วง เสื้อผ้า ผ้าห่ม แปรงสีฟัน ยาสีฟัน และของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันอื่นๆ ก็จะหมดอายุการใช้งานเช่นกัน

ส่วนฤดูหนาว พายุหิมะที่โหมกระหน่ำจะทำให้บ้านเรือนพังทลายลง หนึ่งปีให้หลัง โลกแห่งเกมจะหลอมรวมเข้ากับโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์

และก่อนที่เกมจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ผู้คนทั่วโลกจะถูกบังคับให้เข้าร่วมการทดสอบเกมช่วงโอเพ่นเบต้าแบบเล่นคนเดียว

ในตอนนั้น ผู้คนยังไม่รู้เลยว่าการทดสอบสำหรับมือใหม่ที่ดูเหมือนเกิดขึ้นกะทันหันและไร้ที่มาที่ไปนี้ จะเป็นตัวกำหนดโชคชะตาในอนาคตของพวกเขา

เพราะหลังจากการทดสอบทั่วประเทศนี้ จะมีการจัดลำดับคะแนน "เอ, บี, ซี, ดี, อี" โดย เอ คือระดับสูงสุด และ อี คือต่ำสุด ลำดับคะแนนนี้จะตัดสินว่าแต่ละคนจะได้เริ่มต้นชีวิตแบบไหนหลังจากเกมเปิดตัวอย่างเป็นทางการ

ในชาติก่อน โม่เคอเคอซึ่งเป็นเซียนเกมตัวยง หลังจากทุ่มเทอย่างหนักเจ็ดวัน ในที่สุดก็ได้ระดับ บี ซึ่งนี่เป็นที่พึ่งพาที่ใหญ่ที่สุดที่ทำให้เธอใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลในเกมวันสิ้นโลก

การทดสอบโอเพ่นเบต้าสำหรับมือใหม่มีกำหนดจะเริ่มในวันที่ 3 มกราคม เวลาสองทุ่ม

โม่เคอเคอจึงรู้สึกว่าด้วยเวลาที่เหลือเพียงสั้นๆ นี้ การออกกำลังกายหรืออะไรทำนองนั้นคงไม่ทันการแล้ว เธอควรจะใช้เวลานี้หาความสุขให้เต็มคราบก่อนที่วันสิ้นโลกจะมาเยือนดีกว่า

และแล้ว สองคืนต่อมา เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เฝ้ารอก็ดังขึ้นในหัวของโม่เคอเคอ

"เรียนผู้เล่น ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่วงทดสอบโอเพ่นเบต้าทั่วโลกของเกมวันสิ้นโลก ระบบขอเตือนท่านอย่างจริงจังว่าการทดสอบนี้จะมีระยะเวลาเจ็ดวัน และเป็นเวอร์ชันสำหรับเล่นคนเดียว ผู้เล่นต้องใช้ความระมัดระวังและตั้งใจเล่นอย่างเต็มที่