บทที่ 7 - สาวสวยผูกใจเจ็บแล้ว

บทที่ 7 - สาวสวยผูกใจเจ็บแล้ว

เจียงอวิ๋นจ้าวในตอนนี้ แขนขาสี่ข้างหักไปแล้วถึงสาม เหลือเพียงมือขวาข้างเดียวที่ยังขยับได้

ฉู่หลิงเซียวไม่ยอมให้เขาตาย และไม่ยอมให้เขาสลบ เขามีวิธีที่จะทำให้หมอนี่มีสติสัมปชัญญะรับรู้ความเจ็บปวดทรมานนี้อย่างครบถ้วน!

"ปะ... ปล่อยฉันไป!" เจียงอวิ๋นจ้าวถูกทรมานจนสติแทบหลุด สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดในตอนนี้ก็คือการมาหาเรื่องฉู่หลิงเซียว!

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าตอนนี้ฉู่หลิงเซียวจะกลายเป็นตัวอันตรายน่ากลัวขนาดนี้ เขายอมจ่ายเงินจ้างยอดฝีมือที่เก่งกาจกว่านี้มาจัดการดีกว่า ไม่มีทางโง่วิ่งมาเผชิญหน้ากับหมอนี่ด้วยตัวเองเด็ดขาด!

ฉู่หลิงเซียวยืนอยู่ข้างๆ ทอดสายตามองลงมา เอ่ยว่า "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยังเหลือมือให้แกข้างนึง? ตอนนี้โทรหาเจียงอวิ๋นเซิงซะ ให้มันมาช่วยแก! คนตระกูลเจียงของพวกแกใครจะมาก็ได้ จะพาคนมาเท่าไหร่ก็ได้ ฉันจะรออยู่ที่นี่!"

เจียงอวิ๋นจ้าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ฉู่หลิงเซียวก็ไม่กลัวว่ามันจะหนีรอดไปได้ เขาเดินเลี่ยงไปด้านข้าง จู่ๆ ก็ยกเท้าเตะเข้าที่รถของเจียงอวิ๋นจ้าวอย่างแรง!

พร้อมกับเสียงดังโครมสนั่น รถเก๋งสีดำคันนั้นไถลครูดไปด้านข้างเกือบสองเมตร ตัวถังรถยุบเป็นรอยบุบขนาดใหญ่!

เชี่ยเอ๊ย!

ไอ้หมอนี่มันยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย? แรงเตะแค่นี้ทำไมถึงได้มหาศาลขนาดนี้?

ถ้าเตะใส่คน ใครมันจะไปรับไหว?

กลุ่มนักเลงที่นอนกองอยู่บนพื้น เดิมทียังคิดว่ารอให้หายจุกแล้วค่อยลุกขึ้นมา หกคนร่วมมือกัน อาจจะพอลุ้นสู้ได้สักตั้ง!

แต่พอเห็นภาพนี้ พวกมันก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดลุกขึ้นมาอีกเลย!

ฉู่หลิงเซียวหันหลังเดินกลับไปที่รถคาเยนน์ เอ่ยกับฉู่อวี้หาน "อาเล็ก อาพากับคุณซูกลับไปก่อน ผมจะอยู่ที่นี่จัดการเรื่องนี้เอง!"

ในเมื่อซัดเจียงอวิ๋นจ้าวสะบักสะบอมขนาดนี้ เจียงอวิ๋นเซิงจะต้องเตรียมตัวมาพร้อมแน่ๆ

ศึกหลังจากนี้จะต้องเป็นการปะทะกันอย่างดุเดือด ถ้ามีผู้หญิงสองคนอยู่ข้างๆ ตัวเขาเองก็คงจะลงมือได้ไม่เต็มที่

ในเมื่อซูสืออีสามารถปกป้องอาเล็กมาได้ตั้งหลายปี แสดงว่าตระกูลเจียงยังมีความเกรงใจตระกูลซูอยู่ การอยู่ห่างจากเขาต่างหากที่ปลอดภัยที่สุด

ฉู่อวี้หานกุมมือเขาไว้ เอ่ยว่า "หลิงเซียว อารู้ว่าหลานไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว สามารถจัดการเรื่องตระกูลเจียงได้ แต่อาต้องเตือนหลานไว้นะว่า ตอนนี้หลานคือความหวังสุดท้ายของตระกูลฉู่แล้ว ไม่ว่ายังไง หลานก็ห้ามกลับเข้าไปอยู่ในนั้นอีกเด็ดขาด! ต้องรักษาสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายเอาไว้ให้ได้นะ!"

"ผมรู้ครับ!" ฉู่หลิงเซียวกุมมือเรียวบางของเธอตอบ ส่งสายตาให้เธอวางใจ ก่อนจะหันไปพูดกับซูสืออี "คุณซู เมื่อกี้..."

"ฮึ!" ไม่รอให้เขาพูดจบ ซูสืออีก็เหยียบคันเร่งมิด รถยนต์คำรามลั่นพุ่งทะยานออกไปทันที!

ยัยเด็กนี่ ดันมาผูกใจเจ็บกันซะได้!

ฉู่หลิงเซียวก็ไม่ได้ใส่ใจ เขามองดูรถคาเยนน์สีแดงแล่นออกประตูโถงอัฐิไป จึงค่อยหันหลังกลับ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงอวิ๋นจ้าว ใช้ปลายเท้าเขี่ยจับข้อเท้าขวาของอีกฝ่าย แล้วลากตัวไปที่ข้างรถเก๋งสีดำ

เจียงอวิ๋นจ้าวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ดิ้นรนหนีไม่ได้ กว่าฉู่หลิงเซียวจะยอมปล่อยมือ เขาก็กัดฟันด่าฉู่หลิงเซียว "ไอ้เด็กแซ่ฉู่ แกตายแน่! แน่จริงแกก็ฆ่าฉันซะสิวะ ไม่อย่างนั้นต่อให้ตอนนี้แกหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ตระกูลเจียงของฉันก็ไม่ปล่อยแกไปแน่!"

ฉู่หลิงเซียวอยากจะนั่งเบาะหลังรถ แต่ประตูรถที่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่งมันเกะกะ นั่งไม่ถนัด เขาจึงเตะประตูรถจนปลิวหลุดออกไป แล้วนั่งลงบนเบาะหลัง เหยียบเท้าลงบนหัวของเจียงอวิ๋นจ้าว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ใครบอกว่าฉันจะหนี?"

ถูกคนเอาเท้าเหยียบหัว แถมยังใช้พื้นรองเท้าสกปรกๆ บดขยี้ใบหน้า เจียงอวิ๋นจ้าวเคยถูกหยามเกียรติขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ความโกรธแค้นในใจเวลานี้ทำให้เขาลืมเลือนความเจ็บปวดทางร่างกายไปได้บ้าง กัดฟันด่าฉู่หลิงเซียว "ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้! ไอ้สารเลว แน่จริงแกก็ฆ่าฉัน..."

ยังพูดไม่ทันจบ ฉู่หลิงเซียวก็เหยียบปากเขาเอาไว้ รู้สึกเหมือนริมฝีปากจะถูกฟันของตัวเองกัดจนทะลุ แต่กลับร้องไม่ออก!

ฉู่หลิงเซียวแค่นเสียงหยัน เอ่ยอย่างดูแคลน "แกนับเป็นลูกผู้ชายภาษาอะไร! ต่อให้ฉันหยามแก แล้วแกจะทำอะไรได้ล่ะ? ชีวิตหมาๆ ของแก ในสายตาฉันก็เหมือนมดปลวก! ที่ไม่ฆ่าแก ก็เพราะจะให้คนตระกูลเจียงของแกตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ฉันจะให้คนตระกูลเจียงทุกคน ต้องชดใช้อย่างสาสมที่สุดกับความชั่วที่พวกแกเคยก่อไว้!"

เสียงโทรศัพท์ในมือเจียงอวิ๋นจ้าวดังขึ้น เขารีบรับสาย แล้วยื่นให้ฉู่หลิงเซียว พูดว่า "แกกล้ารับสายพี่ชายฉันไหมล่ะ?"

รอหมอนี่อยู่นี่แหละ!

มุมปากฉู่หลิงเซียวยกยิ้มขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ "เปิดลำโพง!"

เจียงอวิ๋นจ้าวกดปุ่มเปิดลำโพงโทรศัพท์ ฉู่หลิงเซียวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจียงอวิ๋นเซิง ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ? ถ้ายังไม่มาอีก ไอ้น้องชายสวะของแกก็จะได้กลายเป็นเศษสวะที่ขยับตัวไม่ได้จริงๆ แล้วนะ!"

เสียงด่าทออย่างโหดเหี้ยมของชายคนหนึ่งดังลอดออกมาจากสาย "ฉู่หลิงเซียว แกช่างกล้าหาญชาญชัยนักนะ เพิ่งออกมาก็กล้ามาหาเรื่องตระกูลเจียงของฉันเลย! แกโชคดีมากนะที่ตอนนี้ฉันไม่อยู่เจียงตู ไม่อย่างนั้นฉันมีร้อยวิธีที่จะทำให้แกตาย! ตอนนี้รีบพาอวิ๋นจ้าวไปส่งโรงพยาบาลซะ แล้วไปคุกเข่าอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเจียงสามวันสามคืน! รอฉันกลับไป ฉันค่อยพิจารณาอีกทีว่าจะปล่อยแกไปดีไหม!"

"พ่นลมปากเสร็จหรือยัง?" ฉู่หลิงเซียวออกแรงที่เท้าขวา เหยียบหัวเจียงอวิ๋นจ้าวพลางพูดว่า "รอแกรลับมา ก็ตรงไปเยี่ยมหน้าน้องชายแกที่โรงพยาบาลได้เลย อ้อ แล้วอย่าลืมจองเตียงเผื่อตัวเองด้วยล่ะ!"

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำเอาเจียงอวิ๋นจ้าวร้องลั่น โทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น เขาพยายามใช้มือขวาดันเท้าของฉู่หลิงเซียวออก แต่ก็พบว่าเท้านั้นหนักอึ้งราวกับภูเขาผาหิน ดันยังไงก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเสียงร้องโหยหวนของเขากลับดังชัดเจนเข้าไปในโทรศัพท์ เจียงอวิ๋นเซิงที่อยู่ปลายสายโกรธจัด ด่าทอ "ฉู่หลิงเซียว ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่าแก! หยุดทรมานน้องชายฉันเดี๋ยวนี้นะ อีกเดี๋ยวจะมีคนไปหาแกที่นั่น แกตายแน่!"

ฉู่หลิงเซียวยกเท้าขึ้น มองดูใบหน้าโชกเลือดของเจียงอวิ๋นจ้าว เอาพื้นรองเท้าถูๆ กับพื้น แล้วลุกขึ้นจากเบาะรถ เดินไปย่อตัวลงข้างๆ เจียงอวิ๋นจ้าว คว้ามือขวาของเขาขึ้นมา

"เจียงอวิ๋นเซิง ฉันจะให้โอกาสแกซื้อชีวิตน้องชายแก! ฉันจะให้เลขบัญชีแก แกคิดว่าชีวิตน้องชายแกมีค่าเท่าไหร่ ก็โอนเงินเข้าบัญชีนี้มา ถ้าฉันพอใจ มันก็รอด แต่ถ้าฉันไม่พอใจ มันก็ตาย!"

เจียงอวิ๋นเซิงเหมือนจะขำกับความโกรธ แค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ฉู่หลิงเซียว แกกล้าแบล็กเมล์ฉันเหรอ? แกคงลืมไปแล้วสินะว่าฉันทำงานอะไร? ฉัน..."

"อ๊าก! นิ้วของฉัน!"

เสียงกระดูกหักดังกังวานสอดประสานกับเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาของเจียงอวิ๋นจ้าว!

เจียงอวิ๋นเซิงใจสั่นสะท้าน ตะโกนด่าผ่านโทรศัพท์ "ฉู่หลิงเซียว ไอ้ชาติหมา ปล่อยน้องกูนะเว้ย! กูจะฆ่ามึง!"

ทว่าเสียงร้องโหยหวนจากปลายสายกลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่เหมือนเสียงคนร้องอีกต่อไปแล้ว!

"พอแล้ว ฉันยอมจ่ายเงินไถ่ตัว!" ในที่สุดเจียงอวิ๋นเซิงก็ตะโกนออกมา

เมื่อเสียงร้องโหยหวนเบาลง ฉู่หลิงเซียวก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ส่งเลขบัญชีชุดหนึ่งผ่านโทรศัพท์ไปให้ทันที

เจียงอวิ๋นเซิงพูดใส่โทรศัพท์ "ตอนนี้ให้ฉันดูหน่อยว่าอวิ๋นจ้าวเป็นยังไงบ้าง!"

ฉู่หลิงเซียวก็จัดให้ตามคำขอ ถ่ายรูปสภาพปัจจุบันของเจียงอวิ๋นจ้าวส่งไปให้เขาทันที

พอเห็นรูปนี้ เจียงอวิ๋นเซิงก็แทบจะหยุดหายใจ!

เขารู้ดีว่าตอนนี้น้องชายของตัวเองต้องมีสภาพน่าสมเพชแน่ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะน่าอนาถขนาดนี้ แทบจะถูกทรมานจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมของมนุษย์แล้ว!

"ฉู่หลิงเซียว!" เจียงอวิ๋นเซิงแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ที่ปลายสาย ในใจแค้นแทบอยากจะสับฉู่หลิงเซียวเป็นหมื่นๆ ชิ้น!

ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีความหวาดกลัวแฝงอยู่ลึกๆ ไอ้หน้าโง่ในอดีตคนนั้น ตอนนี้ทำไมถึงได้อำมหิตเหี้ยมโหดขนาดนี้?

เจียงอวิ๋นเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันพูด "ฉันให้แกแสนนึง แกปล่อยน้องชายฉันไป!"

"ฮ่าๆๆ!" ปลายสายไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหัวเราะลั่นดังลอยมา ราวกับฉู่หลิงเซียวได้ฟังเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก

แต่วินาทีต่อมา เสียงร้องโหยหวนของเจียงอวิ๋นจ้าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันน่าสยดสยองยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!

"ฉู่หลิงเซียว ปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" เจียงอวิ๋นเซิงตะโกนลั่นโทรศัพท์ ไม่นานก็มีรูปภาพถูกส่งมา เขาเปิดดูแวบหนึ่ง มันคือนิ้วมือที่ขาดสะบั้น!

ดูจากเศษเนื้อและเส้นเอ็นที่ยังติดอยู่ตรงรอยขาด นิ้วนี้ถูกกระชากให้ขาดออกด้วยพละกำลังล้วนๆ อย่างดิบเถื่อน!

(จบแล้ว)