บทที่ 163: ร่างกายศักดิ์สิทธิ์ (3) (ตอนฟรี)

บทที่ 163: ร่างกายศักดิ์สิทธิ์ (3) (ตอนฟรี)

ผู้นำนิกายห้าพิษ หลานจ้าวหยุนพร้อมด้วยผู้พิทักษ์ซ้ายและขวาของเขาเดินไปตามเส้นทางลึกลับผ่านป่าทึบ มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของหุบเขา

เงาหนาทึบจากต้นไม้ปรากฏอยู่ทั้งสองด้าน และจากใบไม้ที่หนาแน่น บางครั้งก็อาจได้ยินเสียงกรอบแกรบ

ขณะที่พวกเขาเดิน สมาชิกระดับสูงทั้งสามก็รู้สึกถึงสายตาเย็นชาจำนวนนับไม่ถ้วนจากเงามืดของป่าที่กำลังเฝ้าดูพวกเขาอย่างตั้งใจ

สายตาเหล่านี้กระสับกระส่ายและดุร้าย ราวกับเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน มันอยากจะตะครุบพวกเขาและฉีกพวกเขาออกจากกัน

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่ความปั่นป่วนเริ่มจะเกินขนาด กลิ่นหอมจางๆ ก็จะลอยออกมาจากคนทั้งสาม และแทรกซึมเข้าไปในป่าทึบ

เมื่อกลิ่นหอมปรากฏขึ้น สายตาที่กระสับกระส่ายในป่าก็เริ่มถอยหนี ดูเหมือนกับรังเกียจและกลัวกลิ่นนี้

แต่เมื่อพวกมันถอยห่างออกไประยะหนึ่งและหนีจากระยะของกลิ่นหอมแล้ว แววตากระหายเลือดของพวกเขาก็กลับมาปรากฎขึ้นอีกครั้ง

วัฏจักรนี้ดำเนินต่อไปอย่างไม่มีสิ้นสุดราวกับว่ามันจะไม่มีวันจบสิ้น

สายตาเหล่านี้จ้องมองพวกเขาอย่างต่อเนื่อง

“แมลงศักดิ์สิทธิ์ในป่าแมลงศักดิ์สิทธิ์มีความดุร้ายมากขึ้นและควบคุมได้ยากขึ้น” ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายซึ่งรับผิดชอบงานภายนอกของนิกายกล่าว

เนื่องจากงานของเขาในโลกยุทธ์ เขาจึงไม่ค่อยได้กลับมาที่นิกาย และเมื่อเขาทำ เขาก็มักจะมารายงานต่อหัวหน้านิกายก่อนที่จะรีบออกไปอีกครั้ง

ด้วยเหตุนี้เอง มันจึงเป็นเวลากว่าทศวรรษแล้วนับตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่ที่เรียกว่าป่าแมลงศักดิ์สิทธิ์ภายในนิกายครั้งสุดท้าย

ตอนนี้ เมื่อกลับมาและพบว่าแมลงศักดิ์สิทธิ์ในป่าดุร้ายขึ้นกว่าเดิม เขาก็อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญว่า “แม้แต่วิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ของเราเองก็ยังไม่สามารถปราบปรามแมลงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ได้แล้ว”

ตำนานของหลุมลึกในหุบเขานี้มีต้นกำเนิดมาจากแมลงศักดิ์สิทธิ์ในป่าเหล่านี้ หรือที่เจาะจงกว่านั้นคือแมลงพิษนับหมื่นตัว

ใครก็ตามที่เข้าไปในป่าจะถูกแมลงพิษเหล่านี้โจมตี

แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ชั้นยอดก็ยังไม่สามารถหนีความตายได้หากพวกเขาตกเข้าไปในวงล้อมนี้

สถานที่แห่งนี้ถือเป็นพื้นที่ต้องห้ามโดยธรรมชาติ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นเป็นความจริง ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้าย เจ้าไม่ค่อยได้กลับมาที่นิกายและเยี่ยมชมป่าแมลงศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นเจ้าจึงไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของแมลงศักดิ์สิทธิ์มากนัก”

“ข้าจะบอกให้ว่าครั้งสุดท้ายที่ข้าเข้าไปในป่าแห่งนี้เพียงลำพัง แมลงศักดิ์สิทธิ์ก็เข้ามาใกล้ข้าจนห่างกันไม่ถึงสามเมตร”

“แม้แต่รัศมีของวิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ของข้าก็ยังแทบจะไม่เพียงพอที่จะปราบปรามพวกมันลงได้ และพวกมันก็เกือบจะมาถึงตัวข้าแล้ว”

“ข้ารู้สึกได้เลยว่าในอีกไม่กี่ปี แมลงศักดิ์สิทธิ์ในป่าจะมีพลังมากยิ่งขึ้น แม้แต่ผู้ฝึกวิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงของเราก็ยังอาจถูกโจมตีได้”

วิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้พิทักษ์ทั้งสองกล่าวถึงนั้นเป็นวิชาจิตชั้นยอดที่สืบทอดต่อกันมาภายในนิกายห้าพิษมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว

ภายในนิกาย มีเพียงผู้นำนิกาย สตรีศักดิ์สิทธิ์ บุตรศักดิ์สิทธิ์ และผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายและขวาเท่านั้นที่จะสามารถฝึกฝนมันได้

แนวคิดหลักของวิชานี้คือการปรับแมลงศักดิ์สิทธิ์หมื่นตัวหรือที่เรียกว่าหมื่นแมลงพิษให้กลายเป็นร่างกาย ท้ายที่สุดแล้วจะสร้างเป็นร่างกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษที่สามารถต้านทานพิษทั้งหมดได้

หลังจากรวบรวมพิษหมื่นชนิดแล้ว วิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ก็จะสมบูรณ์ และผู้ฝึกวิชาก็จะได้รับกายาศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษ ซึ่งมีพิษติดตามทุกลมหายใจและการเคลื่อนไหว

ว่ากันว่าในระดับนี้ แม้แต่เส้นผมเพียงเส้นเดียวจากร่างกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษก็สามารถวางยาพิษให้กับวัวโตเต็มวัยหรือคนทั้งหมู่บ้านได้เลย

เมื่อถึงจุดนี้ คนๆ หนึ่งจะกลายเป็นบ่อพิษเคลื่อนที่ได้

เมื่อมีคนกลายเป็นสัตว์พิษ พวกเขาก็จะเริ่มมีลักษณะที่ไร้มนุษยธรรมโดยธรรมชาติ

สิ่งนี้เป็นผลให้มีข่าวลือแพร่สะพัดในโลกยุทธ์ว่าวิชาแมลงศักดิ์สิทธิ์ของนิกายห้าพิษสามารถฝึกได้จนถึงขอบเขตก่อกำเนิดเท่านั้น

พื้นฐานของข่าวลือเหล่านี้มาจากร่างกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษ

“พอแล้ว แมลงศักดิ์สิทธิ์ในป่ามีพลังมากขึ้นเนื่องจากทรัพยากรที่นิกายของเรามอบให้พวกมัน”

“ตอนนี้สตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อกำเนิดแล้ว และเริ่มฝึกฝนร่างกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษแล้ว”

“เมื่อได้รับการฝึกฝนอย่างเต็มที่ พิษของป่าแมลงศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดจะก็ถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของนาง”

“เมื่อถึงเวลานั้น แมลงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ก็จะหายไปเองโดยธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพวกมันจะเอาชนะวิชาของพวกเจ้าได้”

เมื่อได้ยินการสนทนาของผู้ใต้บังคับบัญชา ผู้นำนิกายหลานจ้าวหยุนก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมาและตำหนิพวกเขา

ผู้พิทักษ์ทั้งสองพยักหน้าทันทีและไม่พูดอีกต่อไป พวกเขาเดินทางต่อไปอย่างเงียบๆ

ในความเงียบ ทั้งสามคนเดินผ่านป่าทึบอย่างรวดเร็ว

ขณะที่พวกเขาออกจากป่า สระน้ำกว้างไร้ก้นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา โดยมีไอน้ำและหมอกลอยขึ้นมาจากพื้นผิว

ใต้พื้นผิวสระน้ำ แมลงพิษร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังซ่อนตัวอยู๋ เช่น ตะขาบ แมงมุม งูพิษ คางคก กิ้งก่า มดพิษ ตัวต่อ ตั๊กแตนตำข้าว และอื่นๆ ทั้งที่มีชื่อและไม่มีชื่อ พวกมันล้วนแช่อยู่ในสระน้ำลึกแห่งนี้

นอกจากแมลงที่แช่อยู่ในสระแล้ว แมลงพิษจำนวนมากก็ยังโผล่ออกมาจากป่าทึบใกล้เคียงอย่างต่อเนื่อง แล้วลงไปในสระโดยไม่ลังเลเลย

เมื่อได้เห็นแมลงนับไม่ถ้วนเข้าไปในสระ แม้แต่หลานจ้าวหยุนและผู้พิทักษ์ทั้งสองที่เชี่ยวชาญการจัดการแมลงพิษก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเปลือกตาของพวกเขากระตุก

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเห็นมัน แต่หลานจ้าวหยุนก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่นทุกครั้งที่เห็นมัน

เขาหายใจเข้าลึกๆ ระงับแรงสั่นสะเทือนในใจ จากนั้นเขาก็มองไปยังเด็กสาวที่ลอยอยู่บนผิวสระน้ำและตะโกนขึ้นว่า “ไค่เอ๋อ!”

หญิงสาวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นสระ เท้าของเธอจมอยู่ในน้ำ พลังที่มองไม่เห็นเล็ดลอดออกมาจากฝ่าเท้าของเธอ ดึงดูดพิษมากมายของแมลงพิษในสระน้ำ

พิษไหลเข้าสู่ร่างกายของหญิงสาวผ่านฝ่าเท้า ทำให้เท้าของเธอกลายเป็นสีที่สดใส จากนั้นจึงกระจายไปทั่วร่างกายของเธอไปตามเส้นลมปราณ ทำให้ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย

เมื่อได้ยินเสียงเรียก หญิงสาวที่ขมวดคิ้วอย่างจดจ่อก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและมองไปยังผู้ที่เรียกเธอจากระยะไกล เมื่อเห็นว่าใครมาถึง ใบหน้าของเธอซึ่งตอนนี้ย้อมไปด้วยสีพิษต่างๆ ก็ยิ้มออกมา

“ท่านพ่อ”

เสียงที่ดังคมชัดของเธอราวกับเพลงของนกขมิ้นมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายและขวาเมื่อเห็นรูปลักษณ์ในปัจจุบันของสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่ารูปลักษณ์ในปัจจุบันของเธอเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงชั่วคราวในระหว่างการฝึกฝน และเธอจะได้รับรูปลักษณ์ที่สวยงามของเธอคืนอีกครั้งเมื่อร่างกายศักดิ์สิทธิ์หมื่นพิษของเธอถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์ แต่กระนั้น พวกเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ารูปลักษณ์ในปัจจุบันของเธอช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงเมื่อได้เห็น...