ตอนที่ 541 งานประมูลครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น!
ตอนที่ 541 งานประมูลครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น!
ในเวลานี้ ผู้คนทั่วทั้งโลกต่างวางมือจากเรื่องสำคัญทุกอย่างลงชั่วคราว ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง สีหน้าของพวกเขาเรียกได้ว่าถอดแบบกันออกมาเหมือนกับถูกก็อปปี้จากเครื่องถ่ายเอกสารไม่มีผิด
พวกเขาต่างอ้าปากค้างเล็กน้อย จ้องมองอย่างตาไม่กะพริบ แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่กล้าขยับเขยื้อน!
ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นกลุ่มแสงทำลายล้างโลกอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานลงมาอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะกระแทกเข้ากับอุปกรณ์ม่านฟ้าอย่างจัง
อุปกรณ์ชิ้นนี้จะสามารถ... ต้านทานการโจมตีอันน่าขนลุกนี้ได้หรือไม่?
เย่ไป๋รู้สึกประหม่า เหล่านักวิจัยทุกคนเองก็ตึงเครียดอย่างถึงที่สุด ภายในใจของผู้คนทั่วโลกราวกับมีก้อนหินยักษ์แขวนถ่วงเอาไว้ และไม่ยอมร่วงหล่นลงพื้นเสียที
เวลาผ่านไปสามวินาที โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่งโดยสมบูรณ์ ไม่มีความผันผวนใดๆ เกิดขึ้นบนหน้าจอ และการระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวตามที่คาดคิดไว้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นจริง!
ราวกับว่าเวลาได้หยุดเดิน เย่ไป๋ถึงกับเกิดภาพลวงตาขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับมีเทพเจ้ากำลังแสดงปาฏิหาริย์ สะกดทุกสรรพสิ่งในจักรวาลนี้เอาไว้ด้วยกำลัง บังคับไม่ให้พวกเขาสามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
แต่ทว่าเมื่อผ่านไปสามลมหายใจ ทุกอย่างก็ปะทุขึ้นในพริบตา!
ตู้ม!
การระเบิดโดยมีจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง ได้ซัดสาดคลื่นกระแทกออกไปรอบทิศทางอย่างรุนแรง
ลำแสงสีขาวหลายสายที่ไม่รู้ว่าประกอบขึ้นจากมวลสารใด บดบังทัศนวิสัยของผู้คน และทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างพร่ามัวไปหมด!
หากไม่ได้อยู่ห่างไกลออกไปหลายปีแสง คาดว่าเสียงนี้คงจะทำให้หูของผู้คนหนวกสนิทไปแล้ว!
"บ้าเอ๊ย นี่มันต้องเป็นอารยธรรมระดับ 2 ขึ้นไปแน่ๆ ถ้าไม่ใช่อารยธรรมระดับนี้ จะไปมีวิธีการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้ยังไง?"
นักวิจัยคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาด้วยความเจ็บใจ
เย่ไป๋ก็พยักหน้าเห็นด้วย
"พวกที่ทำลายล้างอารยธรรมของดาวฝูอวิ้นไปก่อนหน้านี้ ก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคนพวกนี้แหละ"
เมื่อได้ยินข้อสันนิษฐานของเย่ไป๋ ทุกคนก็ตกใจทันที
ใช่แล้ว มันเป็นไปได้มากจริงๆ!
ลองจินตนาการดูสิ หากการโจมตีที่น่ากลัวแบบนี้ถูกส่งมาอย่างต่อเนื่อง มันก็สามารถทำลายล้างเมืองที่เจริญรุ่งเรืองของอารยธรรมระดับสูงให้พินาศลงได้จริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้ผู้คนยังอดไม่ได้ที่จะคิดอะไรไปไกลกว่านั้น นั่นคืออารยธรรมต่างดาวนี้มีความแค้นกับดาวฝูอวิ้นจริงๆ อย่างนั้นหรือ?
ทำไมถึงได้ส่งกองกำลังมาสอดส่องดาวดวงนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าล่ะ?
ราวกับว่าพวกเขากำลังลาดตระเวนในอาณาเขตของตัวเอง และเมื่อพบเห็นความเคลื่อนไหวของผู้บุกรุกในดินแดนแห่งนี้ ก็ลงมือโจมตีเพื่อกำจัดทิ้งอย่างเด็ดขาด
ผู้คนต่างรู้สึกว่าอารยธรรมนี้ช่างเผด็จการและบ้าอำนาจเสียจริงๆ!
เมื่อควันไฟจางลง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองสถานการณ์บนหน้าจออีกครั้ง
นี่คือช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย อุปกรณ์ม่านฟ้าจะยังคงรับมือไหวหรือไม่?
"ฮ่าๆๆ! ดูสิ อุปกรณ์ยังคงสมบูรณ์แบบไร้รอยขีดข่วน ยอดเยี่ยมไปเลย!"
นักวิจัยคนหนึ่งชิงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
เย่ไป๋เองก็ยิ้มออกมา เพราะในเวลานี้อุปกรณ์ม่านฟ้ายังคงตั้งตระหง่านไม่ไหวติง ดูแข็งแกร่งทนทาน ราวกับเป็นโล่ที่เทพเจ้าสร้างขึ้นมาเพื่อสกัดกั้นการโจมตีทุกรูปแบบเอาไว้ภายนอก
มันปกป้องเมืองแห่งความหวังแห่งนี้ ปกป้องประชากรจากทุกประเทศที่หลบภัยอยู่ภายใต้อุปกรณ์ชิ้นนี้!
เหล่าคนงานก่อสร้างต่างพากันเดินออกมาจากหลุมหลบภัยทีละคน บนใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มแห่งความมั่นใจปรากฏอยู่
พวกเขาแหงนมองยานขนส่ง ที่อยู่ภายนอกอุปกรณ์ม่านฟ้าด้วยสายตาที่เจือความเย้ยหยัน
"เหอะๆ มนุษย์ต่างดาวงั้นเหรอ ตัวอะไรกันฟะ? ถึงกล้ามาแหยมกับพวกตู?"
คนงานก่อสร้างคนหนึ่งที่มีสำเนียงเหน่อๆ แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อได้เห็นท่าทีเช่นนั้น มนุษย์ต่างดาวในห้องนักบินของยานขนส่ง ทั้งห้าลำก็พากันเงียบกริบ
"ไม่นึกเลยว่าสิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมชั้นต่ำ จะกล้าแสดงท่าทีท้าทายพวกเราแบบนี้?"
มนุษย์ต่างดาวคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
"ตกลงว่านี่มันอุปกรณ์อะไรกันแน่? ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ นี่ไม่มีทางเป็นของจากอารยธรรมชั้นต่ำได้หรอก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
มนุษย์ต่างดาวในยานอีกลำก็อดไม่ได้ที่จะส่งสัญญาณคลื่นแสงแห่งความสงสัย ถ่ายทอดตรงเข้าไปในหัวของเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่
หลังจากหารือกันอย่างลับๆ ครู่หนึ่ง พวกเขาก็ตัดสินใจถอยทัพชั่วคราว!
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถทะลวงพลังป้องกันของอุปกรณ์ม่านฟ้าได้ แล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ?
การโจมตีประสานเมื่อครู่นี้ คือวิธีการโจมตีที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ยานระดับนี้จะสามารถปล่อยออกมาได้แล้ว
หากต้องการใช้พลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ ก็มีแต่ต้องกลับไปที่ดาวบ้านเกิดเพื่อขนเอาอุปกรณ์ทรงพลังบางอย่างมาเท่านั้น!
ทว่าดาวบ้านเกิดของพวกเขานั้นอยู่ไกลแสนไกล การเดินทางไปกลับต้องใช้เวลานานมาก ด้วยเหตุนี้ มันจึงเป็นการซื้อเวลาให้มนุษยชาติได้มีโอกาสพัฒนาตัวเองช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ยานขนส่ง ทั้งห้าลำจำใจต้องค่อยๆ หันหัวกลับ เตรียมตัวที่จะจากไป......
เมื่อเห็นว่าเจ้าพวกนั้นจากไปแล้ว พื้นที่ของมนุษยชาติก็ราวกับจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า!
"โธ่เอ๊ย อย่าเพิ่งไปสิ ขอร้องล่ะ กลับมาตีพวกเราต่อเถอะ!"
"ฮ่าๆๆ เลิกทำเป็นอวดดีได้แล้ว ไม่แน่ว่าเจ้าพวกนี้อาจจะม้วนเสื่อกลับมา อีกรอบก็ได้นะ!"
"เหอะๆ จะไปกลัวอะไรเล่า? ไม่เห็นเหรอว่าอุปกรณ์ม่านฟ้าแข็งแกร่งขนาดไหน! แค่มีเจ้านี่ อารยธรรมไหนก็ไม่มีทางรุกรานมนุษยชาติของพวกเราได้หรอก"
"เอ๊ะ จู่ๆ ผมก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ทำไมบนโลกของเราถึงไม่มีอุปกรณ์ม่านฟ้าบ้างล่ะ?"
ในเวลานี้ มีคอมเมนต์หนึ่งโผล่ขึ้นมาท่ามกลางข้อความจำนวนมาก และตั้งคำถามที่ยิ่งใหญ่ข้อหนึ่ง
ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า เย่ไป๋เองก็เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อน เพียงแต่โลกมนุษย์ได้เข้าสู่ยุคของการกลายเป็นเมืองไปแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ การคิดจะนำดาวทั้งดวงไปไว้ภายใต้การปกป้องของอุปกรณ์ม่านฟ้านั้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถเป็นจริงได้
เพราะประการแรก หลายประเทศจะหลีกเลี่ยงอุปกรณ์ม่านฟ้าเนื่องจากปัญหาด้านความเป็นส่วนตัว พวกเขาไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วม เมื่อเป็นเช่นนั้น มันก็ทำให้อุปกรณ์สูญเสียประสิทธิภาพสูงสุดไปโดยปริยาย
ในตอนนี้ ผู้ที่รู้สึกเสียใจมากที่สุดก็คือประเทศเหล่านั้นที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทุ่มสุดตัวเพื่อแย่งชิงโควตาสิบที่นั่ง เพราะในเวลานี้ ฐานทัพบางแห่งของพวกเขาบนดาวฝูอวิ้น ถูกทำลายจนย่อยยับไปหมดแล้ว!
ยานขนส่งทั้งห้าลำนั้นก่อนจะจากไปได้ระบายความโกรธด้วยการระเบิดฐานพัฒนาของมนุษย์ที่อยู่นอกเขตการปกป้องของอุปกรณ์ม่านฟ้าทิ้งจนไม่เหลือซาก
"คุณเย่ครับ งานประมูลครั้งที่สองจะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่? พวกเราก็อยากได้โควตาเหมือนกันนะ!"
ในขณะนั้น ผู้นำของหลายประเทศต่างก็รีบโทรศัพท์เข้ามาสอบถามความคิดเห็นของเย่ไป๋ทันที
เย่ไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า
"งั้นก็อีกสามวันให้หลังแล้วกันครับ ถึงตอนนั้นก็ขอให้ทุกท่านมาร่วมงานให้ตรงเวลาด้วย!"
ไม่ต้องรอให้เย่ไป๋บอก ทุกคนก็ต้องมาให้ตรงเวลาอยู่แล้ว
เมื่อผ่านเหตุการณ์การบุกรุกอย่างกะทันหันของอารยธรรมต่างดาวในครั้งนี้ ทุกคนต่างก็ตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของอุปกรณ์ม่านฟ้า เงินที่จ่ายไปก่อนหน้านี้ถือว่ากำไรมหาศาลเลยทีเดียว!
เพราะเงินทุนที่พวกเขาทุ่มลงไปกับการก่อสร้างบนดาวฝูอวิ้น ก่อนหน้านี้นั้น อย่างน้อยๆ ก็อยู่ในระดับหลักแสนล้านขึ้นไป หรืออาจจะมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ แถมยังแฝงไปด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ที่จะได้พัฒนาอย่างยั่งยืน
ทว่าพอถูกอารยธรรมต่างดาวทำลายล้างจนย่อยยับไปในพริบตา ความเสียหายที่พวกเขาได้รับ มันจะหยุดอยู่แค่หลักแสนล้านได้อย่างไร?
สามวันต่อมา งานประมูลครั้งที่สองก็เริ่มต้นขึ้นอย่างตรงเวลาจริงๆ…