บทที่ 230 - ไพ่ตายเผยโฉม! ทัพเจดีย์เหล็กคนเถื่อน!
บทที่ 230 - ไพ่ตายเผยโฉม! ทัพเจดีย์เหล็กคนเถื่อน!
บทที่ 230 - ไพ่ตายเผยโฉม! ทัพเจดีย์เหล็กคนเถื่อน!
เจ็ดวันต่อมา กองทัพราษฎรหนึ่งแสนห้าหมื่นนายได้เข้าปะทะกับกองทัพคนเถื่อนห้าแสนนายที่มีทั้งทหารชาวเฉียนยอมจำนนและทหารม้าเบาอูหวนผสมปนเปเป็นกองกำลังสมทบ บนสมรภูมิที่ราบฮุ่นเหอที่ทอดยาวหลายสิบลี้อย่างดุเดือด
ณ สมรภูมิแห่งหนึ่งในแนวรบฝั่งเหนือ กองพลที่เจ็ดของกองทัพราษฎรภายใต้การนำของฮั่วชิง ได้ปะทะกับกองทัพคนเถื่อนสี่หมื่นนายของซือเจี๋ยจนเข้าสู่จุดเดือด
ธงรบสีแดงฉานโบกสะบัดดังกึกก้อง ทหารม้าเบาราวกับลิ่มเพลิงที่ลุกโชน พุ่งทะลวงสับฟันเข้าใส่รูปขบวนที่วุ่นวายของกองทัพคนเถื่อนและกองกำลังสมทบอย่างโหดเหี้ยม
ดาบฟันม้าฉีกกระชากเนื้อหนังมังสา ทุกครั้งที่พุ่งทะลวงก็ราวกับไถคราดทิ้งร่องรอยคูเลือดเอาไว้
ขบวนทัพทหารราบหุ้มเกราะหนัก โล่ดุจขุนเขา ทวนดุจป่าทึบ โล่หอคอยเหล็กกล้าที่หนักอึ้งเรียงรายต่อกันเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่เคลื่อนที่ได้ คอยปัดป้องห่าฝนธนูและต้านทานการบุกชนที่สะเปะสะปะ
กองพลหน้าไม้เสินจีที่อยู่ใจกลางขบวนทัพ สาดฝนลูกดอกธนูระเบิดพุ่งเข้าใส่กองทัพคนเถื่อนอย่างไม่ขาดสาย
ได้ยินเพียงเสียงระเบิดดังกัมปนาทหูดับตับไหม้ดังต่อเนื่องไปทั่วทั้งสมรภูมิ เปลวเพลิงลุกโชน ซากแขนขาขาดวิ่นปลิวว่อนไปทั่วท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน
ทหารคนเถื่อนที่โชคดีรอดพ้นจากการถูกปูพรมโจมตีและพุ่งเข้ามาถึงหน้าแนวโล่ได้ ทวนยาวหนึ่งจั้งแปดฉื่อก็แทงสวนทะลุรอยต่อของโล่ออกมาอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี ทุกครั้งที่แทงออกไปย่อมต้องสาดกระเซ็นพายุเลือด
ทหารราบเบาที่อยู่ปีกข้างใช้อสนีบาตฝ่ามือเปิดทาง ดาบเหล็กกล้าฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งราวกับเครื่องบดเนื้อ พื้นที่ที่กวาดผ่านไปแทบจะหาศพที่สมบูรณ์ไม่ได้เลย นับเป็นจุดที่นองเลือดที่สุดในสนามรบ
กองทัพคนเถื่อนเมื่อต้องเผชิญกับความได้เปรียบจากอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เหนือล้ำกว่าทุกด้านของกองทัพราษฎร ก็ดูเปราะบางไร้ทางสู้
แนวรบถูกหั่นและฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกชาวอูหวนและทหารชาวเฉียนยอมจำนนในกองกำลังสมทบแตกพ่ายไปก่อนเพื่อน ร้องห่มร้องไห้พากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปด้านหลัง กลับกลายเป็นว่าไปชนรูปขบวนหลักของกองทัพคนเถื่อนจนเสียขบวนแทน
ห่าฝนธนูระเบิดสาดเทลงมาได้จังหวะพอดี ระเบิดเป็นลูกไฟกลางฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดหนีตาย กองทัพคนเถื่อนร่วงหล่นลงเป็นระนาบราวกับคลื่นรวงข้าว
ตราชั่งแห่งชัยชนะเอนเอียงไปทางกองทัพราษฎรอย่างไร้ข้อกังขา ศัตรูไร้กำลังจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้เลย
เมื่อเห็นทหารใต้บังคับบัญชาของตนถูกกองทัพราษฎรบดขยี้จนแตกพ่ายราวกับกิ่งไม้แห้ง แนวรบถอยร่นต่อเนื่องจนเกือบจะพังทลาย และทหารม้าของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาแทบจะถึงจมูกอยู่แล้ว ซือเจี๋ยที่ซุ่มดูอยู่ด้านหลังรูปขบวนมาตลอดก็สาดประกายแสงอำมหิตออกจากดวงตา
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาชักดาบโค้งข้างเอวออกมาอย่างแรง แผดเสียงคำรามด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
"ตอนนี้แหละ!"
"ทัพหมาป่าสวรรค์—— บุก!"
"บดขยี้พวกมันให้แหลกละเอียด!!!"
สิ้นเสียงคำสั่งของเขา เสียงแตรเขาสัตว์ที่ดังกังวานแหลมแสบแก้วหูราวกับโลหะเสียดสีกัน ก็ดังฉีกกระชากสมรภูมิขึ้นมาจากส่วนลึกของค่ายกลกองทัพคนเถื่อนอีกครั้ง!
ครืนนนน!
แผ่นดินสั่นสะเทือน!
ซือเจี๋ยนำกองทหารม้าหุ้มเกราะหนักที่ไม่เคยปรากฏตัวที่ไหนมาก่อน ราวกับกองทัพปีศาจที่คลานขึ้นมาจากขุมนรก ทะลวงฝ่าคลื่นทหารที่กำลังแตกพ่าย พุ่งเข้าปะทะกับทหารม้ากองทัพราษฎรด้วยอานุภาพดั่งอสนีบาต!
ทหารม้าสองพันนายนี้ ทั้งคนและม้าสวมเกราะเหล็กหนาเตอะ เสียงแผ่นเกราะกระทบกันดังทึบๆ อาวุธในมือไม่ใช่ดาบโค้ง แต่เป็นค้อนทะลวงเกราะ ดูยังไงนี่มันก็ทัพเจดีย์เหล็กเวอร์ชันก๊อปปี้ชัดๆ!
ทหารม้ากองทัพราษฎรเพิ่งจะทะลวงฝ่าแนวข้าศึกมาได้ กำลังเตรียมจะขยายผลลัพธ์ของชัยชนะ กลับต้องมาเจอกับทหารม้าหนักที่โผล่พรวดออกมาจากฝูงทหารหนีตายแบบไม่ได้ตั้งตัว!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อปะทะกัน สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งเปลี่ยนไป ไอ้พวกนี้มันเป็นผู้ฝึกยุทธ์กันหมดเลยหรือเนี่ย!!?
ค้อนศึกอันหนักอึ้งพกพาเสียงหวีดหวิวของสายลมอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงมาอย่างแรง!
"ปัง!"
ชุดเกราะเหล็กกล้าอันแข็งแกร่งช่วยต้านทานค้อนทะลวงเกราะเอาไว้ได้ ทำให้เกิดเพียงรอยบุบเล็กน้อย ทว่าแรงกระแทกอันมหาศาลกลับทะลวงผ่านชุดเกราะเข้าไปถึงอวัยวะภายใน อวัยวะภายในของทหารม้าแหลกเหลวในพริบตา กระอักเลือดคำโต ร่างลอยกระเด็นตกจากหลังม้า!
กองทัพราษฎรไม่มีใครเป็นพวกตาขาว หลังจากดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงได้ ทหารม้าเบากลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าปะทะทหารม้าหนัก ดาบฟันม้าฟาดฟันด้วยพละกำลังอันมหาศาล แม้แต่เกราะเหล็กก็ต้านทานไม่อยู่!
แต่ทหารม้าคนเถื่อนกลุ่มนี้ก็ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ไม่เพียงแต่จะไม่กลัวตาย แต่กลับเหมือนไร้ความรู้สึกเจ็บปวด ต่อให้โดนฟันจนหน้าท้องเปิด ไส้ทะลักไหลออกมากอง ก็ยังคงแกว่งค้อนทะลวงเกราะต่อไปอย่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนา!
กองทัพราษฎรเคยเจอพวกไม่กลัวตายแบบนี้ซะที่ไหน? พริบตาเดียวก็ถูกลากไปตายตกตามกันไปไม่น้อย ถูกทัพคนเถื่อนฉีกกระชากจนเกิดช่องโหว่สีเลือดขนาดใหญ่!
ทหารหลายร้อยนายร่วงหล่นลงในชั่วพริบตา เลือดเนื้อสาดกระเซ็น บาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก!
"แย่แล้ว!"
ฮั่วชิงที่คุมทัพหลักอยู่มองเห็นเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน หัวใจหล่นวูบ ความแข็งแกร่งและการพุ่งเป้าโจมตีของทหารม้าหนักคนเถื่อนกลุ่มนี้มันเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก!
เรื่องก๊อปปี้ทัพเจดีย์เหล็กน่ะพวกเขาพอเดาได้ แต่ไปเอาระดับบ่มเพาะพลังมาจากไหนตั้งมากมายขนาดนี้!?
คิดยังไงก็คิดไม่ออก!
แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งถามว่าทำไม เขาตั้งสติอย่างรวดเร็ว และตัดสินใจเด็ดขาดในเสี้ยววินาทีที่เกิดการเปลี่ยนแปลง
"ทุกคนฟังคำสั่ง——!"
เสียงของฮั่วชิงดังกังวานดั่งระฆังทอง กลบเสียงหนวกหูในสนามรบ สั่งการกองกำลังหลักของตนอย่างชัดเจน "เปลี่ยนขบวนทัพศรทะลวง—— กำแพงเหล็ก!"
"ทหารม้าถอยกลับมา! ทัพหลังเปลี่ยนเป็นทัพหน้า! ปีกซ้ายขวาหดกลับเข้าหาทัพกลาง! พลโล่หนักตั้งค่ายกลวงกลม! กองพลหน้าไม้เสินจีประจำการตรงกลาง!"
"ตั้งค่ายกล! ต้านข้าศึก!"
คำสั่งประดุจขุนเขา! แม้สถานการณ์จะพลิกผัน แต่ทหารกองทัพราษฎรที่ถูกฝึกมาอย่างดีก็ไม่มีอาการตื่นตระหนก แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในสนามรบขั้นสูง ขบวนทัพรูปลิ่มที่กำลังรุกคืบหดตัวม้วนกลับมาราวกับคลื่นน้ำอย่างรวดเร็ว!
หอกยาวตั้งตระหง่านราวกับป่าทึบ ปลายหอกชี้ตรงไปยังกองทหารม้าเหล็กที่กำลังบุกทะลวงเข้ามาอย่างหนาแน่น! โล่หนักซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ก่อตัวเป็นกระดองเต่าเหล็กกล้าที่เต็มไปด้วยหนามแหลมอันแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว!
ภายในเวลาอันสั้น รูปขบวนทัพทั้งหมดก็เปลี่ยนจากศรทะลวงแห่งการโจมตี กลายเป็นศิลาผาแกร่งแห่งการป้องกัน!
การหดตัวตั้งรับอย่างกะทันหันของกองทัพฮั่วชิง ในสายตาของซือเจี๋ยและทหารม้าหนักคนเถื่อนกลุ่มนั้น ย่อมถูกมองว่าโดนตีจนเสียขบวนไปแล้ว!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนฮั่วชิง! หมดมุกแล้วล่ะสิ!" ซือเจี๋ยหัวเราะร่าราวกับคนบ้า "ทัพหมาป่าสวรรค์! บุกทะลวงรวดเดียว! บดขยี้กระดองเต่าของพวกมันให้แหลก! ฆ่าพวกมันให้หมด!!"
ทหารม้าเหล็กสองพันนายเปลี่ยนทิศทาง ล้มเลิกการไล่ตามทหารม้า หันมารวบรวมพลังบุกทะลวงเป็นจุดเดียว พุ่งเข้าใส่ค่ายกลกำแพงเหล็กที่เพิ่งตั้งเสร็จด้วยความเร็วสุดขีด ราวกับพวกไม่กลัวตาย!
เสียงเกือกม้าอันหนักอึ้งดังกึกก้องราวกับกลองรบตีรัวลงบนผืนดิน ทหารม้าคนเถื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!
ค้อนทะลวงเกราะในมือของทหารม้าคนเถื่อนถูกเงื้อขึ้นสูง ส่องประกายทึบๆ มองดูแล้วกำลังจะฟาดเข้าใส่กำแพงโล่ของกองทัพราษฎรอย่างจัง!
ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ในที่สุดบนใบหน้าที่สงบนิ่งดั่งขุนเขาของฮั่วชิงก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา เขาตวัดธงรบสีแดงฉานที่เตรียมไว้ในมือลงอย่างแรง!
"หงายไพ่ตาย!"
"ปืนใหญ่หงอู่—— เล็งเป้าให้ข้า! ถล่มแม่มันเลย!!!"
"ยิง—— ปืนใหญ่——!!!"
สิ้นเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน ด้านหลังค่ายกลกำแพงเหล็กของกองทัพราษฎร สัตว์ประหลาดยักษ์ที่กำลังหลับใหลทั้งยี่สิบเครื่อง——ปืนใหญ่หงอู่ ก็ถูกกระชากผ้าคลุมอำพรางออกในพริบตา!
พลปืนเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับภูตผี!
พลบรรจุกระสุนยัดกระสุนหินขนาดเท่าหัวคน ที่พันรอบด้วยยันต์ระเบิดกัมปนาทระดับสองที่แผ่คลื่นพลังงานสีขาวนวลสิบกว่าแผ่น ลงในตะกร้ายิง!
พลเล็งปรับศูนย์ยิงเสร็จสิ้น พลจุดชนวนใช้กำลังภายในกระตุ้นการทำงานของยันต์ทั้งหมดในพริบตา!
"วิ้ง——!!!"
คานยิงไม้ทั้งยี่สิบคานดีดตัวขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลของเหล็กสปริง ส่งเสียงกลไกคำรามจนเสียวฟัน!
กระสุนหินถูกพลังกลไกอันน่าสะพรึงกลัวโยนขึ้นสู่ท้องฟ้า วาดเส้นโค้งข้ามระยะทางหลายร้อยเมตร พุ่งเข้าปกคลุมกลุ่มกองกำลังทหารม้าคนเถื่อนที่กำลังพุ่งทะลวงเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย!
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของซือเจี๋ยที่กำลังพุ่งทะยานยังไม่ทันเลือนหาย เขาก็ได้ยินเสียงหวีดหวิวทึบๆ ที่ไม่เหมือนกับเสียงลูกธนูดังมาจากเหนือหัว
เขาเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ เห็นเพียงเงาดำทะมึนกลุ่มหนึ่งกำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว——
วินาทีต่อมา!
"ตู้มมมม!!!!!!!!!!!!"
[จบแล้ว]