บทที่ 46 - ผมก็แค่ปวดฉี่

บทที่ 46 - ผมก็แค่ปวดฉี่

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ระหว่างทางกลับ อีธานลอบมองเฉินจ้าวผ่านกระจกมองหลัง

เขาพบว่าสายตาของเฉินจ้าวจดจ้องไปยังพื้นที่ว่างเปล่าข้างกายตลอดเวลา บางครั้งก็ขยับปากมุบมิบราวกับกำลังพูดคุยอยู่กับคนที่เขามองไม่เห็น

"เฉิน นายสูบกัญชามาหรือเปล่า"

"ห๊ะ ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ คุณคิดว่าผมจะไปแตะต้องของพวกนั้นเหรอ"

"หรือไม่ก็พวกยาหลอนประสาท บ้าเอ๊ย ของพวกนั้นมันร้ายแรงกว่ากัญชาอีกนะ"

"บ้าไปแล้ว ผมไม่ได้แตะต้องของพวกนั้นเลย ผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดใดๆ ทั้งสิ้น"

"แต่ฉันเห็นนายเหมือนจะ..."

"อย่าถามมากเลยน่า ผมปกติดีทุกอย่าง"

จู่ๆ อีธานก็นึกขึ้นได้ว่าเฉินจ้าวดูเหมือนจะมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น

"เฉิน บนรถนอกจากฉันกับนายแล้ว มีคนอื่นอยู่ด้วยใช่ไหม"

"เบลเซบับกับเรย์มอนด์ไง"

"ไม่ใช่สิ หมายถึงนอกจากพวกมันน่ะ"

ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งขับสวนเลนมา แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาเต็มๆ

สีหน้าของอีธานเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เพราะในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา เขามองเห็นเงาร่างสุดสยองในกระจกมองหลัง

อีธานรีบดึงสายตากลับมา แต่ภาพที่เห็นเมื่อกี้ยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

"อีธาน จอดรถ" เฉินจ้าวตะโกนขึ้นกะทันหัน

"เกิดอะไรขึ้น"

"จอดรถ เดี๋ยวนี้ ทันที รีบจอดรถเร็วเข้า" น้ำเสียงของเฉินจ้าวร้อนรนมาก

อีธานรีบเหยียบเบรก เฉินจ้าวก็ตะโกนสั่งอีก "ลงจากรถ"

อีธานไม่เข้าใจว่าเฉินจ้าวจะทำอะไร "ตรงนี้เขาห้ามจอดนะ"

แต่ในตอนนั้นเอง ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากสี่แยกด้านหน้า

รถบรรทุกน้ำมันพุ่งชนเข้ากับรถยนต์คันหนึ่ง เปลวเพลิงลุกโชนกลืนกินรถทั้งสองคันในพริบตา

ใบหน้าของอีธานซีดเผือดลงทันที "นี่ นี่มัน เฉิน นายรู้ได้ยังไง"

"เอ่อ คือว่า ผมแค่ปวดฉี่น่ะ เลยอยากจะแวะปลดทุกข์ข้างทางสักหน่อย"

อีธานไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาคิดว่าเฉินจ้าวต้องสัมผัสลางร้ายอะไรได้แน่ๆ

หรือไม่ก็ต้องมีใครบางคนคอยส่งซิกบอก เขาถึงได้สั่งให้จอดรถอย่างกระทันหันแบบนั้น

เขามองเห็นยมทูต

เขาสามารถสื่อสารกับยมทูตได้

ใช่แล้ว ที่เขาบอกให้ไปที่ถนนเส้นนั้นเมื่อกี้ ก็คงตั้งใจจะไปหายมทูตนี่แหละ

เขารู้ว่ายมทูตอยู่ที่ไหน

อีธานมโนไปไกลสารพัด แต่ข้อสันนิษฐานของเขาก็ดันใกล้เคียงกับความจริงเอามากๆ

"เฉิน ข้างๆ นายมีใครอยู่ด้วยใช่ไหม"

เฉินจ้าวหันไปมองเจ้าดำที่อยู่ข้างๆ ตามสัญชาตญาณ "อะไรนะ ข้างๆ ผมไม่มีใครสักหน่อย"

"ไม่ ฉันเห็นแล้ว ยมทูตอยู่ข้างๆ นาย"

สีหน้าเฉินจ้าวเปลี่ยนไปทันที "คุณรู้ได้ยังไง"

"นี่เรื่องจริงเหรอเนี่ย" อีธานยิ่งตกตะลึงหนักกว่าเดิม

เฉินจ้าวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีธานไม่ได้มองเห็นจริงๆ แต่แค่ลองเดาดูเท่านั้น "จริงอะไร ปลอมอะไร คุณพูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณ คุณเมายามาใช่ไหมเนี่ย"

"ไม่ ฉันมั่นใจมาก เฉิน ตกลงว่านายเป็นใครกันแน่"

"ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด ขึ้นรถเถอะ เราเปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่นกัน"

"เฉิน นายแน่ใจนะว่าจะไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นอีก นายจะรับประกันความปลอดภัยให้ฉันใช่ไหม จะไม่ยอมให้ยมทูตเอาชีวิตฉันไปใช่ไหม"

"ถ้าคุณยังขืนพูดมากอีก ผมก็รับประกันไม่ได้เหมือนกันว่ายมทูตจะไม่รำคาญจนเอาชีวิตคุณไป"

"โอเคโอเค ฉันหุบปากแล้ว" อีธานเหลือบมองกระจกมองหลังอีกครั้ง แต่อั้นไว้ได้ไม่นานเขาก็อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมาอีก "เฉิน ช่วยฝากสวัสดีท่านยมทูตให้หน่อยได้ไหม ฉันสัญญาว่านี่จะเป็นประโยคสุดท้ายแล้ว"

"ขับรถมองทางไปเลย" เฉินจ้าวยกมือขึ้นกุมขมับ "ผมขอร้องล่ะ ถ้าคุณยังเหม่ออยู่แบบนี้ พวกเราได้ตายกลางทางจริงๆ แน่"

"เฉิน ท่านยมทูตตอบรับอะไรบ้างไหม"

"ไหนคุณบอกว่าเมื่อกี้จะเป็นประโยคสุดท้ายไง"

"ตอนนี้แหละประโยคสุดท้ายจริงๆ เมื่อกี้มันรองสุดท้าย"

"ก่อนจะถึงบ้านผม ถ้าคุณยังพูดพล่ามอะไรอีก ผมจะขอร้องให้ยมทูตเปลี่ยนประโยคสุดท้ายบนรถของคุณให้กลายเป็นประโยคสุดท้ายในชีวิตคุณซะเลย"

"โธ่เอ๊ย อย่าทำแบบนั้นสิ เราเป็นพี่น้องกันนะ"

"ใครเป็นพี่น้องกับคุณ ผมไม่มีพี่ชายที่แก่ขนาดนี้หรอกนะ"

อีธานเป็นพวกช่างจ้อ ต่อให้เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่ามีผู้โดยสารเป็นยมทูตนั่งมาด้วย เขาก็ยังห้ามความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไม่ได้อยู่ดี

เหตุผลหลักก็เพราะมีเฉินจ้าวอยู่ด้วย เขาเชื่อว่าเฉินจ้าวไม่มีทางปล่อยให้เขาตายแน่ๆ

ตราบใดที่เฉินจ้าวยังอยู่ เขาก็กล้าที่จะท้าทายความตายต่อไป

"เฉิน ฉันอยากเห็นท่านยมทูตจัง ขอให้ท่านปรากฏตัวหน่อยได้ไหม"

"ผมจะนอนพักสักหน่อย ถึงหน้าบ้านแล้วปลุกผมด้วยนะ"

"ท่านยมทูต ท่านเคยดูหนังเรื่องไฟนอลเดสติเนชั่นไหมครับ" อีธานเริ่มถามเองตอบเอง "ผมว่าหนังเรื่องนั้นมันดูถูกท่านชัดๆ ท่านไม่มีทางมีรสนิยมแย่ๆ แบบนั้นหรอกครับ"

"ท่านยมทูต ท่านคิดว่าผมจะอยู่ได้ถึงอายุเท่าไหร่ครับ ผมจะตายเพราะโรคเบาหวานไหม"

"ถ้าตอนนี้ผมได้เห็นหน้าท่าน ผมต้องขอลายเซ็นท่านแน่ๆ ท่านอาจจะไม่รู้ ภายนอกผมดูเหมือนพวกคริสเตียนนิกายโปรเตสแตนต์ก็จริง แต่ความจริงแล้วผมคลั่งไคล้ปีศาจและศรัทธาในท่านยมทูตมากเลยนะครับ"

"ถ้าผมยอมเป็นสาวกที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่าน ผมจะได้รับชีวิตอมตะไหมครับ หรืออย่างน้อยก็ช่วยต่ออายุให้ผมอีกสักสองสามปีก็ยังดี"

"ความจริงท่านอาจจะยังไม่รู้นะครับ เฉินไม่ค่อยเหมาะจะเป็นทูตของท่านเท่าไหร่ บางทีท่านน่าจะลองพิจารณาคนอื่นดูบ้างนะครับ"

"อีธาน ผมยังไม่ได้หลับนะ" เฉินจ้าวปรายตามองอีธาน

"ขอโทษที ฉันก็แค่อยากลองดูเผื่อจะมีโอกาสได้รับพลังควบคุมความเป็นความตายบ้างน่ะ"

"อีธาน คุณแก่ป่านนี้แล้วยังจะดูซีรีส์แฟนตาซีพวกนั้นอยู่อีกเหรอ"

"ท่านยมทูต ท่านก็เห็นแล้วนี่ครับว่าเฉินไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเท่าไหร่ ถ้าเป็นผม ผมจะยอมปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอย่างซื่อสัตย์ทุกอย่างเลยครับ"

คราวนี้เฉินจ้าวไม่อยากจะสนใจอีธานอีกต่อไปแล้ว

คุณลุงอเมริกันร่างท้วมคนนี้ ป่วยเป็นโรคจูนิเบียวระยะสุดท้ายชัดๆ

"ท่านยมทูต ท่านช่วยพูดกับผมสักคำได้ไหมครับ"

อีธานพล่ามไม่หยุดตลอดการเดินทางหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านสักที

เฉินจ้าวรีบเปิดประตูลงจากรถแทบไม่ทัน "อีธาน ขับรถกลับดีๆ นะ"

"เฉิน ฉันไม่ชอบขับรถตอนกลางคืนเลย คืนนี้ขอฉันนอนค้างที่บ้านนายสักคืนได้ไหม"

"คืนนี้ไม่ได้ เอาไว้วันพรุ่งนี้เถอะ"

"ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ นายกำลังจะทำพิธีกรรมอะไรอยู่หรือเปล่า"

"อีธาน เลิกยุ่งกับพวกยาเสพติดได้แล้ว คุณเริ่มมีอาการหลอนแล้วนะเนี่ย"

"เฉิน นายไม่ต้องปิดบังหรอก ฉันรู้ดี บางทีนายอาจจะพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้ นี่เป็นกฎของยมทูตใช่ไหม ถ้าพูดความจริงออกไปก็จะถูกยมทูตลงโทษ งั้นฉันไม่ทำให้นายลำบากใจแล้วกัน"

"เอาเถอะๆ ถ้าคุณคิดแบบนั้นแล้วมันทำให้คุณสบายใจขึ้น ก็เอาที่คุณสบายใจเลย ลาก่อนนะ" เฉินจ้าวปิดประตูรถกระแทกใส่ แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป

เฉินจ้าวตั้งใจจะเปิดไฟในบ้าน แต่กลับพบว่ามันเปิดไม่ติด

หรือว่าบริษัทรับเหมาจะเดินสายไฟไม่ดี

ไม่สิ ในหนังผีมันก็มักจะมีฉากแบบนี้นี่นา

บ้านผีสิงมักจะมีเหตุการณ์ไฟดับอยู่บ่อยๆ

"เจ้าดำ นี่เป็นฝีมือของวิญญาณร้ายหรือเปล่า"

"ไม่ใช่หรอก ก็แค่ฟิวส์บ้านเจ้าขาดเท่านั้นแหละ" เจ้าดำเดินวนเวียนไปมาอยู่ในบ้าน "คืนนี้อย่าลงไปที่ห้องใต้ดินล่ะ"

"แกจะทำอะไร"

"บ้านใหม่ของเจ้าตกแต่งเสร็จแล้ว บ้านใหม่ของข้าก็ต้องได้รับการตกแต่งบ้างเหมือนกัน"

"..."

[จบแล้ว]