ตอนที่ 51 แผนการของซารูมาน
ตอนที่ 51 แผนการของซารูมาน
ตอนที่ 51 แผนการของซารูมาน
ยอดเขาเดียวดายอันสูงตระหง่าน ไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่ ดังนั้น ร่างของกอลลัมที่กำลังกระโดดโลดเต้นและวิ่งวุ่นไปมาจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
สม็อกสังเกตเห็นมันและบินโฉบลงมาเกาะอยู่ข้างๆ กอลลัมในทันที
หลังจากเฝ้าถวิลหามาหลายวันหลายคืน ในวินาทีนี้ กอลลัมไม่มีความหวาดกลัวสม็อกหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ทันทีที่สม็อกร่อนลงจอด มันก็รีบคลานสี่ขาเข้าไปหาเขาทันที
“ของรักของข้า! ของรักของข้า!”
“สม็อก ในที่สุดแกก็กลับมา”
“ข้ารอแก รอจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว!”
“สม็อกผู้สูงศักดิ์ ข้าขอร้องล่ะ ให้ข้าได้เห็นของรักของข้าอีกสักครั้งเถอะ ข้าขอร้อง...”
“...”
กอลลัมพร่ำเพ้อไม่หยุดหย่อนรวดเดียวจบ
สม็อกปรายตามองหีบทองคำที่วางอยู่ไม่ไกลนัก เขาใช้สัมผัสตรวจสอบดูครู่หนึ่ง และยืนยันได้ว่าทองคำเหล่านี้ไม่ได้มาจากคลังสมบัติภายในภูเขาเดียวดาย ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาจึงเอ่ยถาม “กอลลัม แกไปเอาทองคำพวกนั้นมาจากไหน?”
“ทองคำ! ทองคำ!” กอลลัมร้องลั่น ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ “กอลลัมรู้ว่าท่านลอร์ดสม็อกชอบทองคำ กอลลัมก็เลยไปหาทองคำพวกนี้มา เพื่อจะขอแลกของรักของข้าคืนจากท่านลอร์ดสม็อก”
“ท่านลอร์ดสม็อก แลกกับข้าเถอะนะ ได้โปรด?”
หีบทองคำพวกนี้มีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว
มันไปเอามาจากไหนกันเนี่ย?
สม็อกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ปิ๊งไอเดียดีๆ ขึ้นมา เขาจึงตัดสินใจก้าวเดินไปหาหีบทองคำพวกนั้นสองสามก้าว
วินาทีต่อมา
เขาเก็บทองคำทั้งหมดนั้นเข้าไปในช่องเก็บของของระบบ
“!!!!” เมื่อเห็นทองคำจำนวนมหาศาลอันตรธานหายวับไปกับตาอย่างเงียบเชียบ กอลลัมก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
เกิดอะไรขึ้น?
ทองคำของข้าหายไปไหนหมด?
ในตอนนั้นเอง สม็อกก็หันหน้าไปทางกอลลัม และแกล้งยั่วโมโหด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “กอลลัม เมื่อกี้แกพูดว่าทองคำงั้นรึ? ไหนล่ะทองคำ ไม่เห็นมีสักก้อน?”
กอลลัม: “????”
“แกตาฝาดไปเองแล้วมั้ง” สม็อกพูดเสริม
กอลลัม: “?????”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของกอลลัม สม็อกก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้สภาพจิตใจของกอลลัมเป็นไปตามยถากรรม
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที หลังจากกอลลัมเอียงคอไปมาหลายรอบ สถานการณ์ก็เป็นไปตามที่สม็อกคาดไว้เป๊ะ
กอลลัมเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
“ของรักของข้า ไม่มีทองคำจริงๆ งั้นรึ?”
“ข้าจำได้ว่ามันมีอยู่นะ”
“แต่พวกเราไม่ได้นอนมานานมากแล้ว บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้”
“แต่มันไม่เหมือนความฝันเลยนะ พวกเราฆ่าพวกออร์คไปตั้งเยอะ แล้วก็ยึดทองคำพวกนั้นมาได้ชัดๆ”
“กอลลัม~ กอลลัม~~”
“ข้าคือใคร?”
กอลลัมกำลังจะเป็นบ้า
สม็อกเฝ้าดูอย่างขบขัน จากนั้น เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว—ไม่อย่างนั้นกอลลัมคงได้สติแตกไปจริงๆ—เขาก็หยิบแหวนเอกธำมรงค์ออกมาจากช่องเก็บของอย่างเงียบเชียบ และกำมันไว้ในกรงเล็บ
“กอลลัม ของรักของแกอยู่นี่ ข้าจะให้แกดูเป็นขวัญตาก็ได้” สม็อกพูดพร้อมรอยยิ้ม
ในชั่วพริบตา
กอลลัมก็ถูกดึงกลับมาจากปากเหวแห่งความบ้าคลั่ง ดวงตาของมันจับจ้องไปที่แหวนเอกธำมรงค์เขม็ง ร่างกายของมันขยับเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ “ของรักของข้า...”
กอลลัมคนเดิมกลับมาแล้ว
ไม่นานนัก กอลลัมก็เข้าประชิดแหวนเอกธำมรงค์ และยื่นมือออกไป
ชั่วครู่ต่อมา ปลายนิ้วของกอลลัมก็สัมผัสกับแหวนเอกธำมรงค์ ใบหน้าของมันอาบไล้ไปด้วยความสุขล้นปรี่ “ของรักของข้า พวกเราได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้ว...”
ในเวลาเดียวกัน
เนื่องจากปลายนิ้วของกอลลัมได้สัมผัสกับแหวนเอกธำมรงค์ และแหวนเอกธำมรงค์ก็เริ่มล่อลวงกอลลัมในทันที เซารอนในมอร์ดอร์จึงสัมผัสได้ถึงแหวนเอกธำมรงค์เป็นครั้งที่สอง เขารีบหันเหจิตวิญญาณ พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะระบุตำแหน่งของแหวนเอกธำมรงค์ให้ได้
น่าเสียดาย
สัมผัสนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วแล่นเท่านั้น
ในเวลานี้ จอมมารเซารอนอยากจะสบถด่าออกมาดังๆ ด่าฟ้า ด่าดิน ด่าองค์เทพผู้สร้าง!
ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากเซารอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกปั่นหัวเล่นอยู่ชัดๆ!!!
ทั้งสองครั้งที่เขาสัมผัสได้ มันก็หายวับไปในพริบตา!
นี่มันเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย???
จอมมารเซารอนไม่ได้รู้สึกแบบนี้อยู่คนเดียว กอลลัม ซึ่งเพิ่งจะดื่มด่ำกับความสุขล้นปรี่ ก็รู้สึกแบบเดียวกัน
อันที่จริง ดวงตาของกอลลัมได้ฉายแววอำมหิตออกมาตามสัญชาตญาณแล้ว และมันก็อยากจะพุ่งเข้าไปสู้ตายกับสม็อก... มันเป็นสัญชาตญาณดิบที่มันควบคุมไม่ได้
บนยอดเขาเดียวดาย
“กอลลัม ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก” สม็อกพูดพร้อมเสียงหัวเราะ “ข้าทำตามคำขอของแกแล้ว ทีนี้ แกก็เล่ามาซิว่า ช่วงนี้ที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง?”
“กอลลัม~ กอลลัม~” กอลลัมกะพริบตา แววตาอำมหิตค่อยๆ จางหายไป จากนั้น มันก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด
เมื่อฟังจบ
สม็อกหัวเราะหึๆ คิดในใจว่าอาซ็อกกับเซารอนนี่ช่างเป็นคู่หูคนโง่ที่ดวงซวยจริงๆ
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว” สม็อกกล่าว “ข้าจะกลับไปนอนแล้ว แกจะลงไปพร้อมกับข้าเลยไหม?”
“ไป” กอลลัมตอบตกลงอย่างเด็ดขาด “สม็อกไปไหน กอลลัมก็ไปด้วย”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
สม็อกเอนกายลงบนกองทองคำอีกครั้ง และหลับสนิทไปในเวลาไม่นาน
ส่วนกอลลัม ตามคำขอของสม็อก มันก็กลับไปขดตัวอยู่บนพื้นหลังประตูใหญ่ รับบทเป็นยามรักษาการณ์อีกครั้ง
หลังจากนั้น ตามความคาดหมาย ลอร์ดบาร์ดและธรันดูอิลก็ทยอยกันมาเยือน
“สม็อกไปนอนแล้ว เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้ว และฝากมาบอกพวกท่านว่าไม่ต้องเป็นห่วง” ยามรักษาการณ์กอลลัมตอบกลับตามที่สม็อกสั่งไว้เป๊ะ
ถึงแม้คำตอบนี้จะไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่ แต่มันก็เพียงพอแล้ว
ลอร์ดบาร์ดและธรันดูอิลจึงเดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตนตามลำดับ
อาณาเขตของภูเขาเดียวดายกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง
ณ ไอเซนการ์ด
ซารูมาน พ่อมดขาวกลับไม่มีความสงบสุขเลย
เพราะหลังจากครุ่นคิด วิเคราะห์ ชั่งน้ำหนัก และประเมินสถานการณ์มาหลายวันหลายคืน—จนเชื่อมั่นว่าตัวเองได้ไตร่ตรองรอบคอบทุกแง่มุม และแผนการนี้ไม่มีช่องโหว่ใดๆ—ในที่สุด ซารูมานก็ก้าวออกจากหอคอย เตรียมมุ่งหน้าไปยังโดลกุลดูร์
“มันจะต้องไม่เป็นอะไร!” ซารูมานพึมพำกับตัวเองขณะขึ้นควบม้าขาวคู่ใจ จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และกระตุ้นม้าให้ออกเดิน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ซารูมานไม่ได้มุ่งหน้าตรงไปยังโดลกุลดูร์ในทันที แต่แวะเข้าไปในป่าเมิร์กวู้ดเพื่อตามหาราดากัสต์ พ่อมดน้ำตาลเสียก่อน!
แผนการก็คือ หลอกล่อให้ไอ้หน้าโง่ราดากัสต์เดินทางไปโดลกุลดูร์ด้วยกัน ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันหรือเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นที่นั่นล่ะก็...
เขาแค่ต้องวิ่งหนีให้เร็วกว่าราดากัสต์ก็พอ!
และเขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าเขาวิ่งเร็วกว่าราดากัสต์แน่นอน
ใช้เวลาตามหาไม่นานนัก
“โอ้ ราดากัสต์ ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ” ซารูมานเอ่ยทักเมื่อพบราดากัสต์ ซึ่งกำลังตรวจตราความเรียบร้อยในป่าเมิร์กวู้ดอีกครั้ง “ดีใจที่ได้เห็นว่าท่านสบายดี”
ราดากัสต์ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ซารูมานถึงมาโผล่ที่นี่ได้
เมื่อตั้งสติได้ ราดากัสต์ก็รีบแสดงความเคารพ ก่อนจะเอ่ยถาม “ซารูมาน ท่านมาทำอะไรที่นี่รึ?”
“ตอนที่พวกเราอยู่ริเวนเดลล์ แกนดัล์ฟได้เล่าเรื่องการค้นพบของท่านที่โดลกุลดูร์ให้ฟัง” ซารูมานพูดพร้อมรอยยิ้ม “ข้ารู้สึกกังวลและไม่อาจนิ่งนอนใจได้ ดังนั้น พอจัดการธุระปะปังเสร็จ ข้าก็เลยตัดสินใจมาดูให้เห็นกับตาตัวเองน่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ราดากัสต์ก็ใจชื้นขึ้นมาทันที “เยี่ยมไปเลย ซารูมาน ที่นั่นมีพลังแห่งความมืดแอบแฝงอยู่ เป็นความมืดที่ดำมืดและบริสุทธิ์มากๆ”
“และพลังแห่งความมืดนั้นก็กำลังแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ ป่าเมิร์กวู้ดกำลังป่วยหนักขึ้นทุกวัน เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ”
“นั่นสิ” ซารูมานพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้างั้น ท่านช่วยนำทางไปทีเถอะ เราไปเยือนโดลกุลดูร์ และไปพบกับเนโครแมนเซอร์ลึกลับตนนั้นกัน”