บทที่ 29 ตั้งปาร์ตี้งั้นเหรอ? สัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัว!

บทที่ 29 ตั้งปาร์ตี้งั้นเหรอ? สัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัว!

"เอ๊ะ? ถ้างั้นน้ำสกปรกที่ฉันเพิ่งเก็บมาก็จัดการได้แล้วสิ ใช่ไหม?"

จู่ๆ ถังน้ำขุ่นคลั่กบนพื้นก็ดูน่าดึงดูดใจขึ้นมาทันที

เหวินหนิงนำถังน้ำที่ติดตั้งอุปกรณ์กรองไปวางไว้ในห้องครัว จากนั้นก็เททรัพยากรน้ำทั้งหมดที่เธอเก็บตุนไว้ก่อนหน้านี้ลงไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เปิดก๊อกและรองน้ำออกมาหนึ่งแก้ว

"น้ำบริสุทธิ์: นี่คือน้ำบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรองแล้ว เหมาะสำหรับการดื่ม"

ชั้นเลิศไปเลย! ไม่ว่าจะเป็นหิมะละลาย หรือน้ำบาดาลของเธอ เมื่อผ่านการกรองแล้วก็ล้วนกลายเป็นน้ำบริสุทธิ์ไหลออกมาทั้งนั้น

เหวินหนิงมองดูถังน้ำที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมหนึ่งของห้องครัว

มองภายนอกมันไม่ได้ดูใหญ่โตอะไรนัก แต่กลับสามารถจุน้ำได้ถึงครึ่งตันอย่างน่าเหลือเชื่อ

สมกับคำที่ว่า "เห็นเล็กๆ แต่จุได้มหาศาลจริงๆ!"

ตอนนี้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่เพียงแต่ปัญหาเรื่องน้ำดื่มจะคลี่คลาย แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ในที่สุดเธอก็จะได้อาบน้ำเสียที!

เหวินหนิงนำถังกรองน้ำออกมาอีกใบ แล้วเทน้ำสกปรกลงไป

หลังจากที่นิ้วเท้าของเธอหายดีแล้ว เหวินหนิงก็สวมชุดกันหนาว ตามด้วยชุดสกี และสวมรองเท้าแตะผ้าสักหลาดหุ้มเท้าไว้

เธอยังหยิบหนังหมาป่าที่ล่ามาได้ก่อนหน้านี้ออกมาด้วย เหวินหนิงเย็บเสื้อผ้าไม่เป็น เธอจึงทำได้เพียงนำมันมาคลุมตัวแล้วมัดให้แน่นด้วยเชือกป่านเส้นเล็กที่เธอแยกส่วนมาได้

เหวินหนิงที่ห่อหุ้มร่างกายจนดูเหมือนหมีเดินออกไปข้างนอกอีกครั้ง

คราวนี้ เป้าหมายของเธอไม่ใช่พื้นที่นอกลานบ้าน แต่เป็นหิมะที่ทับถมอยู่ภายในลานบ้านต่างหาก

เนื่องจากเธอมีถังกรองน้ำแล้ว เหวินหนิงจึงเลิกแยกแยะระหว่างหิมะที่สะอาดและสกปรก เธอตั้งใจจะกวาดเก็บมันมาให้หมดก่อน

ด้วยความจุ 1,000 ลิตร กระเป๋าเป้ที่ว่างเปล่าของเธอต้องใช้เวลาเดินเก็บถึงสองรอบกว่าจะเต็ม

หิมะที่ทับถมกันทั้งหมดถูกเก็บไว้ในช่องกระเป๋าเป้เพียงช่องเดียว

การเคลียร์พื้นที่ในลานบ้านช่วยให้เธอเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้นมาก

ด้วยวิธีนี้ เท้าของเธอจะไม่จมลงไปในหิมะ ทำให้เธอสามารถอยู่ข้างนอกได้นานขึ้น

อย่างเช่นครั้งนี้ เธอทนอยู่ลานบ้านได้ถึง 20 นาที ก่อนที่เท้าจะค่อยๆ เริ่มรู้สึกชา

เส้นทางที่ถูกเคลียร์แล้วนั้นเดินได้ง่ายดาย เหวินหนิงจึงรีบหันหลังกลับเข้าไปในที่หลบภัยของเธอทันที

เธอเททรัพยากรน้ำลงในถังไม้ และหลังจากที่ร่างกายอุ่นขึ้น เหวินหนิงก็ออกไปข้างนอกอีกครั้งและทำขั้นตอนเดิมซ้ำๆ

หลังจากเดินไปกลับอยู่หลายรอบ ในที่สุดเธอก็เคลียร์หิมะที่สะสมอยู่ในลานบ้านได้จนหมดก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกดิน

เหวินหนิงจุดคบเพลิงแล้วเดินลงไปที่ห้องใต้ดิน เพื่อจัดเรียงถังน้ำส่วนเกินทั้งหมดไว้ที่นั่น

ริมผนังด้านหนึ่ง ถังน้ำขนาด 500 ลิตรจำนวนห้าใบของเหวินหนิงถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

เธอยังนำไปวางไว้ในห้องน้ำของตัวเองอีกหนึ่งใบ

นั่นหมายความว่าปริมาณน้ำสำรองในที่หลบภัยของเหวินหนิงในปัจจุบันอาจมีมากถึง 4 ตัน!

และถ้าเธอต้องการ เธอยังสามารถสร้างถังไม้สำหรับเก็บน้ำเพิ่มได้อีกมากมาย

อย่างไรก็ตาม วันนี้เหวินหนิงเก็บรวบรวมน้ำมาทั้งวัน แต่ก็เติมเต็มถังได้เพียง 8 ใบเท่านั้น

"หวังว่าพรุ่งนี้อากาศจะดีขึ้นนะ"

เหวินหนิงคิดในใจก่อนจะผล็อยหลับไป

จริงๆ แล้วบ่ายวันนี้ เธอสังเกตเห็นว่าอุณหภูมิในช่วงภัยพิบัติพายุหิมะดูเหมือนจะค่อยๆ สูงขึ้น

สิ่งนี้พิสูจน์ได้จากการที่เธอสามารถทนอยู่ภายนอกที่หลบภัยได้นานขึ้นเรื่อยๆ

ในช่องแชทโลกและช่องแชตพื้นที่ ก็กำลังพูดคุยถึงสิ่งที่ได้เผชิญมาตลอดทั้งวันเช่นกัน

วันนี้ ในเขตที่เหวินหนิงอาศัยอยู่มีคนเสียชีวิตไปกว่า 100 คน

แถมยังมีคนบาดเจ็บอีกมากมาย โดยเฉพาะจากอาการหิมะกัด

"【ช่องแชตพื้นที่ : บ้าเอ๊ย นิ้วเท้าฉันโดนกัดจนม่วงไปหมดแล้ว แถมฉันเพิ่งเก็บหิมะละลายมาได้ไม่ถึง 100 ลิตรเลยด้วยซ้ำ!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : คนข้างบน นิ้วเท้าม่วงน่ะเรื่องจิ๊บๆ! นิ้วก้อยฉันถูกแช่แข็งจนหลุดไปแล้วเนี่ย ตอนนี้ฉันยังไม่กล้าเอาไปผิงไฟเลย ขืนอุณหภูมิสูงขึ้น เลือดได้ไหลไม่หยุดแน่!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ทุกคนกล้าหาญกันจังเลย! ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ออกไปไหนตลอดสามวันนี้ ฉันตุนอาหารกับน้ำไว้แล้ว แต่ไม่ได้ตุนเสื้อผ้าฝ้ายหรือผ้าห่มไว้เลย ตกกลางคืนทำได้แค่นอนขดตัวอยู่บนพื้นข้างกองไฟ!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : หึหึ ถ้าพวกนายไม่ฉวยโอกาสช่วงภัยพิบัติพายุหิมะมาเก็บรวบรวมทรัพยากรน้ำให้มากขึ้นล่ะก็ ฉันอยากจะรู้นักว่าหลังหมดฤดูกาลแห่งภัยพิบัติไปแล้วพวกนายจะทำยังไง!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : คนข้างบนโง่หรือเปล่า? หลังพายุหิมะมันก็ต้องมีช่วงที่หิมะละลายสิใช่ไหม? รอเก็บตอนนั้นไม่ปลอดภัยกว่าหรือไง!?】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : พอหิมะละลาย ก็จะมีแอ่งน้ำอยู่เต็มไปหมด ถึงตอนนั้นยังจะขาดแคลนน้ำอยู่อีกเหรอ?】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ใช่ๆ โง่เง่าเต่าตุ่นสุดๆ ใครที่ออกไปรนหาที่ตายตอนนี้ก็คือไอ้โง่ชัดๆ!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : พวกนายคิดได้ แล้วคิดว่าระบบเกมจะคิดไม่ได้เหรอ? เอาเถอะ ถึงเวลานั้นค่อยมาดูกันว่าใครกันแน่ที่เป็นไอ้โง่】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ไม่เห็นต้องมาเถียงกันเรื่องนี้เลย พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าบ่ายวันนี้อุณหภูมิอุ่นขึ้นตั้งเยอะ?】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : จริงดิ? ถ้างั้นพรุ่งนี้ฉันจะออกไปดูว่าพอจะเก็บน้ำได้บ้างไหม!】"

... "【ช่องแชตพื้นที่ : ว่าแต่ การอัปเดตระบบจะช่วยอะไรได้บ้างเนี่ย? หลังหมดช่วงมือใหม่แล้ว พวกเราก็น่าจะตั้งปาร์ตี้ได้แล้วใช่ไหม?】"

... ข้อความเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่เหวินหนิงก็ยังคงเหลือบไปเห็นข้อความเกี่ยวกับการตั้งปาร์ตี้ได้ในพริบตา

การตั้งปาร์ตี้... เหวินหนิงพิจารณาถึงปัจจัยด้านความปลอดภัยของวิธีนี้อย่างรอบคอบ

แม้ว่าก่อนจะมาที่นี่ เธอจะมีเพื่อนร่วมงานที่ดี และงานของเธอก็แทบจะไม่ต้องทำคนเดียวเลยก็ตาม

แต่ที่นี่ เหวินหนิงไม่มีความปรารถนาที่จะตั้งปาร์ตี้กับใครเลย

ในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์นี้ เธอได้สร้างที่หลบภัยของตัวเองจนน่าอยู่ถึงขนาดนี้

หากตอนนี้มีใครสักคนโผล่มาที่นี่ โดยไม่รู้เจตนาหรือจุดประสงค์ว่าดีหรือร้าย...

เหวินหนิงกล้ารับประกันเต็มร้อยเลยว่า พวกเขาจะต้องหมายตาทรัพยากรของเธออย่างแน่นอน

ช่องแชตพื้นที่ เริ่มเต็มไปด้วยข้อความแนะนำตัวมากมาย

บรรดาผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาตัวรอดในป่า หรืออดีตทหารหน่วยรบพิเศษ ต่างก็เป็นที่ต้องการตัวอย่างมากในหมู่ผู้รอดชีวิต

เหวินหนิงไม่ได้อยากทำตัวโดดเด่น เธอแค่อยากพัฒนาที่หลบภัยของตัวเองให้ดีก็พอ

ชีวิตแบบนี้ สำหรับเธอมันเหมือนกับการใช้ชีวิตชนบทหลังเกษียณเสียมากกว่า

ถ้าหากที่นี่เป็นฤดูกาลที่อบอุ่นอยู่เสมอ และเธอมีทรัพยากรในการเอาชีวิตรอดเพียงพอ...

มันก็จะเป็นชีวิตวัยเกษียณในฝันของเหวินหนิงเลยล่ะ

เหวินหนิงไม่อยากเข้าร่วมกลุ่มกับใคร และเธอต้องการเก็บตัวเงียบๆ แบบนี้ต่อไป

ทว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีความเห็นใจให้กับผู้อ่อนแอ คนอ่อนแอจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยผู้ที่แข็งแกร่งและละโมบเท่านั้น

ดังนั้น เพื่อที่จะมีชีวิตที่เงียบสงบ เหวินหนิงจะต้องสร้างที่หลบภัยของเธอให้กลายเป็นปราการเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงทองแดง

เธอต้องทำให้คนอื่นทำได้แค่มองจากแดนไกล แต่ไม่กล้าเข้ามาล่วงเกิน!

ในโลกใบใหม่แห่งนี้ ความดีและความชั่ว ความเป็นและความตาย ล้วนถูกตัดสินได้ในชั่วพริบตาเดียว

การเอาชีวิตรอดอย่างสุดขั้วจะทำให้มนุษย์ค่อยๆ สูญเสียความเป็นคนและกลายเป็นเหมือนสัตว์เดรัจฉาน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหวินหนิงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าที่หลบภัยหินของเธอยังไม่ปลอดภัยพอ

พอนึกถึงสิ่งอำนวยความสะดวกบางอย่างในห้องใต้ดินที่ยังสร้างไม่เสร็จ เหวินหนิงก็ตัดสินใจว่าจะรอดูสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้ก่อน

ถ้าพรุ่งนี้เธอยังออกไปข้างนอกไม่ได้ เธอก็จะลงไปทำห้องใต้ดินให้เสร็จ

ทว่า ความคิดของเหวินหนิงก็ถูกปัดตกลงไปในวันรุ่งขึ้น

เพราะทันทีที่เหวินหนิงตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอก็สัมผัสได้เลยว่าอุณหภูมินั้นอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ระหว่างทานอาหารเช้า เหวินหนิงเหลือบมองช่องแชทและพบว่ามีหลายคนออกไปข้างนอกแล้ว

"【ช่องแชตพื้นที่ : วันนี้พวกเราออกไปข้างนอกได้จริงๆ ด้วย! หิมะที่กองอยู่ตรงทางเข้าละลายลงไปเยอะเลย! เมื่อวานยังท่วมมิดหลังคาอยู่เลย แต่วันนี้เหลือแค่ระดับต้นขาแล้ว!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ฮ่าฮ่า วันนี้อากาศดีเหมาะแก่การเก็บรวบรวมทรัพยากรน้ำจริงๆ! ฉันบอกแล้วไงว่าพวกที่ดึงดันจะออกไปเมื่อวานน่ะคือพวกงี่เง่า!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ถึงจะพูดแบบนั้น พรุ่งนี้ก็น่าจะอุ่นกว่านี้อีก ฉันรอออกไปพรุ่งนี้ดีกว่า ฉันมีเสื้อโค้ทแค่ตัวเดียวเอง หรือไม่ก็ขอใครสักคนบริจาคเสื้อกันหนาวบุนวมให้ฉันที!】"

เหวินหนิงเหลือบมองข้อความเหล่านั้น แล้วกัดเนื้อเข้าไปหนึ่งคำ

"【ช่องแชตพื้นที่ : เชี่ยเอ๊ย! ฉันเห็นอะไรวะเนี่ย! มีฝูงเสือดาวหิมะอยู่ห่างจากบ้านฉันแค่ 300 เมตร! เวรเอ๊ย พวกมันกำลังพุ่งมาทางนี้แล้ว!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ห๊ะ? เสือดาวหิมะ? ขอให้ไปสู่สุคตินะคนข้างบน...】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : ทางนี้ก็มีเหมือนกัน! ฝูงกิ้งก่าสีขาวโพลน! แต่ละตัวยาวตั้งเมตรครึ่งเป็นอย่างต่ำ! ดวงตาสีแดงก่ำ น่ากลัวชะมัด!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : แถวบ้านฉันก็มี หมีขาวล้วนตั้งหลายตัว!】"

"【ช่องแชตพื้นที่ : พวกมันคือสัตว์ประหลาด! สัตว์กลายพันธุ์! มอนสเตอร์ในเกมไง!】"

... ชั่วพริบตาเดียว ช่องแชททั้งหมดก็ระเบิดความโกลาหลขึ้นทันที