บทที่ 40 - ขืนยังโกงวิปริตแบบนี้ต่อไป จะโดนแบนไอดีไหมเนี่ย?

บทที่ 40 - ขืนยังโกงวิปริตแบบนี้ต่อไป จะโดนแบนไอดีไหมเนี่ย?

[จ้องมองมรณะ]: (SSS) เลเวล 1 (0/50) สกิลกดใช้

จ้องมองเป้าหมาย แผดเผาวิญญาณ

ผลของสกิล:

สร้างทรูดาเมจเท่ากับ 500% ของพลังเวทมนตร์ทุกๆ วินาที ต่อเนื่อง 10 วินาที

สิ่งมีชีวิตที่ถูกจ้องมองจะติดสถานะหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง

สิ่งมีชีวิตที่มีระดับสิ่งมีชีวิตต่ำกว่าคุณ เมื่อถูกจ้องมองจะถูกบังคับลดค่าสถานะทั้งหมดลง 20% ทันที ผลลัพธ์นี้จะตัดสินจากระดับสิ่งมีชีวิตเท่านั้น และไม่สามารถใช้ค่าความต้านทานใดๆ มาหักล้างได้

สิ่งมีชีวิตที่ถูกสังหารด้วยสกิลจ้องมองมรณะจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัส เมื่อเกิดใหม่จะตกอยู่ในสถานะอ่อนแอ ค่าสถานะทั้งหมดลดลง 40% เป็นเวลา 12 ชั่วโมง

ร่ายเวททันที คูลดาวน์ 60 วินาที ใช้มานา 5%

ไม่ต้องร่ายเวทต่อเนื่องหลังจากกดใช้ ระยะโจมตีสูงสุด 100 เมตร

(ทุกที่ที่สายตาคุณทอดทิ้งไป ความตายจะติดตามเป็นเงาตามตัว)

รายละเอียดของสกิลจ้องมองมรณะทำเอาซูมู่ไป๋ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"นี่น่ะเหรออานุภาพของสกิลระดับ SSS?"

ทรูดาเมจวินาทีละห้าร้อยเปอร์เซ็นต์ สถานะหวาดกลัวต่อเนื่อง บังคับหักสเตตัสยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แถมตายไปเกิดใหม่ยังต้องติดดีบัฟอ่อนแอไปอีกครึ่งค่อนวัน

ออปชันพวกนี้ แค่หยิบยกออกมาข้อเดียวก็เอาไปทำเป็นสุดยอดสกิลเทพได้สบายๆ แล้ว

ที่สำคัญคือสกิลบ้าบอนี่ดันกดปุ๊บติดปั๊บ ไม่ต้องเสียเวลายืนร่ายให้เป็นเป้านิ่งอีกต่างหาก

"นี่มันโกงทะลุฟ้าชัดๆ!"

"แค่มองหน้าก็ตายแล้วเหรอเนี่ย?"

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะสบถพึมพำออกมาเบาๆ

"แบบนี้มันสกิลเทพสายตาพิฆาตชัดๆ!"

เขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะมีผู้เล่นคนไหนหน้าหนาพอจะรับทรูดาเมจระดับห้าร้อยเปอร์เซ็นต์จากค่าพลังเวทของเขาได้

แต่สิ่งที่ชวนขนลุกยิ่งกว่านั้นคือตรงมุมขวาล่างของไอคอนสกิลจ้องมองมรณะ ดันมีเงารูปร่างมนุษย์เล็กๆ ประทับอยู่ด้วย

สัญลักษณ์นี้เป็นเครื่องยืนยันว่าสกิลนี้ได้รับผลพวงจากพรสวรรค์สายอาชีพแห่งความหายนะเรียบร้อยแล้ว

ความสามารถคูณสอง!

ทรูดาเมจเพิ่มเป็นสิบเท่าต่อวินาที ระยะโจมตีขยายเป็นสองร้อยเมตร

นาทีนี้ซูมู่ไป๋อยากจะตะโกนถามดังๆ ว่า "ยังมีใครกล้าหืออีกไหม!"

การมีสกิลจ้องมองมรณะติดตัว ทำให้เขาไม่ต้องทนยืนเต๊ะท่าเป็นกระสอบทรายให้ลูกน้องโครงกระดูกทำดาเมจแทนอีกต่อไป

เรื่องเดียวที่ยังคาใจเขาอยู่คือคำอธิบายในผลลัพธ์ข้อที่สามต่างหาก

"ระดับสิ่งมีชีวิตมันใช้อะไรเป็นเกณฑ์วัดกันนะ?"

ชายหนุ่มลูบคางตัวเองเบาๆ ประกายความสงสัยวาบผ่านดวงตา

แต่เพียงไม่นานเขาก็ส่ายหน้าสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ของแบบนี้มานั่งเพ่งให้ตาแตกก็คงไม่ได้คำตอบ เอาไว้ลองใช้บ่อยๆ เดี๋ยวก็คงจะจับทางได้เองแหละน่า

แถมสภาพที่เห็นตอนนี้ก็ไม่ใช่ร่างสุดยอดของสกิลจ้องมองมรณะเสียด้วย

ซูมู่ไป๋สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่าเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ลองลักไก่เลื่อนขั้นสกิลระดับ SSS ความตื่นเต้นนี้เป็นรองก็แค่ตอนใช้บัคสร้างตัวละครกับตอนสุ่มได้อาชีพหายนะเท่านั้นแหละ

[หายนะ]!

[เป้าหมาย: จ้องมองมรณะ]

ทว่าครั้งนี้ เสียงระบบที่ดังก้องขึ้นในหัวกลับแตกต่างไปจากทุกครั้งอย่างสิ้นเชิง

[ขออภัย สกิลนี้บรรลุขีดจำกัดสูงสุดของดินแดนต้องห้ามของทวยเทพแล้ว ไม่สามารถใช้หายนะได้]

"ล้มเหลวเนี่ยนะ!"

นับตั้งแต่ค้นพบบัคพรสวรรค์หายนะ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ซูมู่ไป๋ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

ครั้งแรกคือตอนที่เขาพยายามจะกดเลื่อนขั้นสกิลหายนะซ้ำซ้อน แต่กลับโดนเกมหมื่นภพตามมาอุดรอยรั่วเอาไว้ทัน

เขายังจำข้อความแจ้งเตือนในตอนนั้นได้แม่นยำ

[ขออภัย ระดับของสกิลนี้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว ไม่สามารถใช้หายนะได้]

แม้จะลงเอยด้วยความล้มเหลวเหมือนกัน ทว่าเนื้อหาในคำอธิบายกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ขีดจำกัดของดินแดนต้องห้ามของทวยเทพงั้นเหรอ?"

เขาเพ่งพิจารณาทุกตัวอักษรบนหน้าต่างระบบอย่างละเอียดถี่ถ้วน สมมติฐานบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว

ดูเหมือนว่าถ้าอยากจะทะลวงสกิลให้เหนือกว่าระดับ SSS เขาคงต้องหาทางออกไปจากดินแดนต้องห้ามแห่งนี้ให้ได้เสียก่อน

ในขณะเดียวกันเขาก็ฉุกคิดถึงอีกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้

ตอนที่เขาใช้หายนะกับลูกแก้วคริสตัลของฮาร์ลอนในดันเจี้ยนดินแดนแห่งสายหมอก ระบบมันมีตัวเลือกโผล่ขึ้นมาให้เลือกตั้งสามข้อไม่ใช่หรือไง!

ตอนนั้นเขาเลือกข้อแรกเพื่อรับของฟรี เลื่อนระดับไอเทมภารกิจจากระดับอีปิกให้กลายเป็นระดับตำนาน

ถ้างั้นตัวเลือกที่สองก็คงเป็นระดับสูงสุดที่ระบบยอมรับได้ นั่นก็คือระดับเทวตำนาน

แล้วตัวเลือกที่สามล่ะ?

ไอเทมที่เหนือกว่าระดับเทวตำนาน?

มันคือระดับอะไรกันแน่?

ทำไมอุปกรณ์สวมใส่ถึงสามารถก้าวข้ามระดับเทวตำนานไปได้ แต่สกิลกลับถูกล็อกเป้าไว้แค่ระดับ SSS ล่ะ?

"หรือความจริงแล้วระดับของสกิล SSS มันสูงส่งกว่าระดับเทวตำนานไปอีกขั้นหนึ่งกันนะ?"

ความคิดมากมายตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ซูมู่ไป๋ในตอนนี้ทำได้แค่ปะติดปะต่อเรื่องราวเอาเองคร่าวๆ เท่านั้น

แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา ในเมื่อบทสรุปคือสกิลระดับ SSS ได้แตะเพดานสูงสุดไปแล้วชั่วคราว

เมื่อหมดสิทธิ์รับของฟรี ซูมู่ไป๋ก็จำต้องปล่อยวาง

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยผลพวงจากพรสวรรค์สายอาชีพสุดวิปริต ต่อให้เป็นสกิลระดับ SSS เหมือนชาวบ้านเขา แต่อานุภาพที่เขาใช้มันก็แรงทะลุหลอดกว่าคนอื่นถึงสองเท่าตัวอยู่ดี

การอัปเลเวลจากเก้ามาสิบ แม้จะเป็นเพียงแค่ก้าวเดียว แต่ความแข็งแกร่งของซูมู่ไป๋กลับพลิกโฉมไปอย่างมหาศาล

เมื่อค่าวิญญาณผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ ชายหนุ่มก็รีบงัดเอาเสื้อคลุมผู้พร่ำเพ้อแห่งความตายมาสวมทับร่างทันที

เสื้อคลุมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลทิ้งตัวลงปกคลุมเรือนร่างของเขา ลวดลายอักขระสีเทาอ่อนที่สลักอยู่บนเนื้อผ้าช่วยเสริมความลึกลับให้ซูมู่ไป๋ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

กลิ่นอายแห่งความตายจางๆ แผ่ซ่านออกมารอบตัว ให้ความรู้สึกเย็นเยียบจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

ซูมู่ไป๋กดเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาเพื่อเช็กความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวของตัวเอง

[หน้าต่างสถานะ]

[ผู้เล่น: ไป๋เยี่ย]

[เลเวล: 10 (0%)]

[อาชีพ: จ้าวแห่งความตาย] (อาชีพซ่อนเร้นเฉพาะตัว)

[อาชีพรอง: นักตรวจสอบขั้นกลาง]

[วิญญาณ: 490]

[ความคล่องตัว: 286]

[ร่างกาย: 261]

[พละกำลัง: 211]

[พลังชีวิต: 1/1] (ไม่ทราบสาเหตุ ขีดจำกัดสูงสุดไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้ถาวร)

[แชร์พลังชีวิต: 100 ล้าน / 100 ล้าน] (ตัวเลขที่แท้จริงคือ 100584000 เกิดจากการนำพลังชีวิตของโครงกระดูกทั้งหมดมารวมกันแล้วคูณสอง)

[มานา: 30290/30290] (1 แต้มวิญญาณ = 60 แต้มมานา)

[พลังเวทมนตร์: 2497] (1 แต้มวิญญาณ = 3 แต้มพลังเวทมนตร์)

[อัตราคริติคอลเวท: 35%]

[ความเสียหายคริติคอล: 250%]

[พลังป้องกันกายภาพ: 467]

[พลังป้องกันเวทมนตร์: 1825]

[ต้านทานธาตุ: ทุกธาตุ 10%]

[พรสวรรค์เฉพาะ: หายนะ (ระดับต้องห้าม มีเพียงหนึ่งเดียว)]

[สกิลอาชีพ: แผดเผา (E) อัญเชิญโครงกระดูกขั้นสูง (B) ขยายมิติอัญเชิญ (B) ออร่าผู้วายชนม์ขั้นสูง (A) แชร์พลังชีวิต (S) เกณฑ์มรณะ (SS) ดูดซับสะท้อนมรณะ (SS) จ้องมองมรณะ (SSS)]

[มิติอัญเชิญ: 340/340]

[อุปกรณ์สวมใส่: (ละไว้)]

[ไอเทมเฉพาะอาชีพ: คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความตาย Lv10]

[อายุขัย: ไม่ถึงสามปี]

ซูมู่ไป๋มือไม้สั่นขณะกดปิดหน้าต่างสถานะ ตัวเขาเองยังช็อกกับความโอเวอร์ของสเตตัสตัวเองจนพูดไม่ออก

"เกมหมื่นภพมันเป็นโลกแบบไหนกันแน่เนี่ย?"

"ไอ้หน้าต่างสถานะบ้าบอนี่มันใช่สเตตัสของคนเลเวลสิบจริงๆ เหรอวะ?!"

ขนาดเขายังใส่อุปกรณ์ไม่ครบทุกช่องเลยนะ!

แค่ลำพังคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความตายกับไอเทมระดับตำนานอีกสองชิ้น ก็บวกค่าสถานะทุกสายให้เขาไปตั้งสองร้อยแต้มแล้ว

ไอ้ค่าพละกำลังที่เริ่มต้นมาแค่แต้มเดียวและไม่เคยกดอัปเลยนอกจากโบนัสตอนเลเวลอัป ตอนนี้มันยังพุ่งไปแตะสองร้อยสิบเอ็ดแต้มได้หน้าตาเฉย

พลังเวทมนตร์ก็ทะลุสองพันห้า มานาก็เหยียบสามหมื่นไปแบบงงๆ

แต่ของพวกนี้กลายเป็นขี้ปะติ๋วไปเลยเมื่อเอาไปเทียบกับตัวเลขหลักร้อยล้านบนหลอดแชร์พลังชีวิต!

ไอ้ตัวเลขมหาศาลนั่นมันตามมาหลอกหลอนซูมู่ไป๋จนสลัดไม่หลุด

การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพและปริมาณที่ซ้อนทับกันอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุดมันก็ให้กำเนิดตัวตนระดับบัคของเกมขึ้นมาจนได้

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นอานิสงส์จากสองเอฟเฟกต์สุดวิปริตของสายอาชีพหายนะทั้งสิ้น

เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับสกิลอื่นๆ ในเกมหมื่นภพแล้ว พรสวรรค์สายหายนะมันก็คือโปรแกรมโกงดีๆ นี่เอง!

เขาแอบคิดเล่นๆ ว่าต่อให้มีบอสระดับเทวตำนานเลเวลสิบโผล่มา หลอดเลือดมันจะยาวสู้เขาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้?

"ขืนยังปล่อยให้ฉันเก่งวิปริตแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ฉันจะไม่โดนเกมหมื่นภพแบนไอดีทิ้งจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว รูม่านตาของซูมู่ไป๋ก็หดเกร็งวูบ

แสงสีขาวสว่างจ้าขึ้นเบื้องหน้า ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะก้าวเดินออกมาจากแสงนั้น

"ไม่คิดเลยว่าในหมู่ผู้จุติจะมีคนที่ปลุกพลังแบบนี้ขึ้นมาได้ด้วย"

"ไอ้หนู นายโชคดีมาก แล้วก็โชคร้ายมากเหมือนกัน"

[จบแล้ว]