- หน้าแรก
- ระบบไม่ปลื้ม: ผมใช้บัคอัปเกรดของฟรีจนเป็นเทพ
- บทที่ 18 - เฮ้ยพวก นายโซโล่จริงดิ
บทที่ 18 - เฮ้ยพวก นายโซโล่จริงดิ
บทที่ 18 - เฮ้ยพวก นายโซโล่จริงดิ
บทที่ 18 - เฮ้ยพวก นายโซโล่จริงดิ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเรจจี้ถึงได้มีความเคียดแค้นต่ออาชีพเนโครแมนเซอร์มากมายขนาดนั้น ถึงขั้นทำให้นักรบโครงกระดูกไม่สามารถดึงความสนใจของมันเอาไว้ได้เลย
หรืออาจจะเป็นเพราะบอสในเกมหมื่นภพนั้นมีสติปัญญาในการต่อสู้สูงลิ่ว จนเข้าใจหลักการที่ว่า 'เด็ดหัวแม่ทัพก่อนเพชฌฆาตไพร่พล' ก็เป็นได้
ยังไงซะเรจจี้ก็ล็อกเป้าหมายไปที่ซูมู่ไป๋เป็นที่เรียบร้อย มันใช้สกิลกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ข้ามระยะทางหลายสิบเมตรมาได้ ก่อนจะง้างขวานศึกฟาดฟันลงมาอย่างโหดเหี้ยม!
น่าเสียดายที่ผลลัพธ์กลับไม่ได้เป็นไปตามที่มันวาดฝันไว้เลย
เปรี้ยง!
ขวานศึกจามเข้าใส่เป้าหมายเต็มแรงจนร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
-2164!
ตัวเลขความเสียหายแบบคริติคอลหลักสองพันกว่าแต้มเด้งหลาขึ้นมาบนหัวของอีกฝ่าย
ทว่าหลอดเลือดของมนุษย์ตรงหน้า กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!
วินาทีต่อมา พลธนูโครงกระดูกที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ถลันตัวเข้ามาขวางหน้า เป็นกำแพงมนุษย์กั้นระหว่างซูมู่ไป๋กับบอสเอาไว้
นักรบโครงกระดูกอีกสิบตัวก็รีบกรูเข้ามากรอมล้อมเรจจี้ไว้อย่างแน่นหนา ไม่เปิดช่องโหว่ให้มันพุ่งเข้าไปทำร้ายซูมู่ไป๋ได้อีก
"ซี๊ด... เจ็บชะมัดเลยโว้ย!"
ซูมู่ไป๋ยกมือขึ้นกุมหัวไหล่พลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด
ดาเมจสองพันกว่าแต้มอาจจะดูเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วเมื่อไปหักออกจากหลอดเลือดแชร์พลังชีวิต
แต่ความเจ็บปวดจากการโดนฟันมันส่งตรงมาถึงตัวเขาแบบเน้นๆ
ก็ในเกมหมื่นภพน่ะ ระบบรับรู้ความเจ็บปวดมันคือ 100% เต็มเลยนี่หว่า
"รีบๆ จบเกมกันเถอะ!"
ซูมู่ไป๋นวดคลึงหัวไหล่ขวาที่โดนขวานฟัน แววตาของเขาเยียบเย็นลง
แม้ร่างอวตารจะไม่มีบาดแผลเหวอะหวะให้เห็น แต่เขาก็ยังรู้สึกปวดหนึบๆ อยู่ลึกๆ
เคร้ง! เคร้ง!...
เรจจี้ถูกลากกลับเข้าสู่วังวนแห่งการรุมสกรัมอีกครั้ง เมื่อต้องมาเจอกับการประสานงานของนักรบโครงกระดูก ต่อให้เก่งแค่ไหนก็รับมือไม่ไหวหรอก
ส่วนนักรบโครงกระดูกที่เหลือก็ร่วมมือกับพลธนูโครงกระดูก ช่วยกันจัดการพวกผู้กล้าก็อบลินทั้งสิบตัวจนสิ้นซากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมารุมกินโต๊ะเรจจี้ต่อ
กองทัพโครงกระดูกที่มีจำนวนมหาศาลขนาดนี้ หากโผล่มาในดันเจี้ยนขนาดเล็กสำหรับห้าคน มันก็คือบัคโกงเกมดีๆ นี่เอง
ความยากระดับนรกแล้วไงล่ะ
ต่อให้เป็นบอสระดับทอง ก็โดนสับเละเป็นโจ๊กได้เหมือนกัน!
เวลาผ่านไปเพียงสามสิบวินาที หลอดเลือดของเรจจี้ก็ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่ 20% แล้ว
"ไม่! ข้าไม่มีวันแพ้เด็ดขาด!"
ใบหน้าของเรจจี้บิดเบี้ยวไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ร่างกายของมันจะเปล่งแสงสีแดงฉานออกมา
พริบตาเดียว ร่างกายของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งเท่าตัว นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
[แจ้งเตือน: ราชาก็อบลิน เรจจี้ เข้าสู่สภาวะคลั่ง พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 50% ความเร็วในการโจมตีเพิ่มขึ้น 50% พลังป้องกันกายภาพและเวทมนตร์ลดลง 50%]
"ไอ้พวกเนโครแมนเซอร์ ข้าไม่มีวันยอมตกเป็นทาสของพวกแกอีกเป็นครั้งที่สองแน่!"
หลังจากเข้าสู่สภาวะคลั่ง ร่างของเรจจี้ก็สูงตระหง่านแตะห้าเมตร พลังโจมตีพุ่งพรวดทะลุขีดจำกัดของนักรบโครงกระดูก ไปหยุดอยู่ที่ตัวเลขสุดสะพรึง 1,265 แต้ม!
แถมยังบวกกับความเร็วในการโจมตีที่เพิ่มขึ้นมาอีก 50% ทำให้ความเสียหายโดยรวมของมันพุ่งกระฉูดขึ้นไปอีกกว่าเท่าตัว!
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรจจี้ที่เก่งกาจขึ้นผิดหูผิดตา ซูมู่ไป๋กลับทำเพียงแค่ปรายตามองอย่างเย็นชาเท่านั้น
เพราะการต่อสู้มันได้จบลงแล้ว สกิลของกองทัพโครงกระดูกคูลดาวน์เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วไงล่ะ
ขณะที่ซูมู่ไป๋กำลังจะเผด็จศึกเรจจี้ เสียงประกาศจากระบบก็ดังก้องขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
[ประกาศหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หงถูปาเยี่ย' ที่กลายเป็นคนแรกในการสังหารบอสระดับเหล็กดำแบบลุยเดี่ยวได้สำเร็จ จึงขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน หวังว่าผู้เล่นทุกท่านจะนำไปเป็นแบบอย่าง เพื่อรับรางวัลอันแสนล้ำค่า!] x3
สิ้นเสียงประกาศแรก ประกาศระลอกสองก็ตามมาติดๆ
[ประกาศหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'เฟิงเยี่ยเซียวเซียว' ที่กลายเป็นคนแรกในการสังหารบอสระดับทองแดงแบบลุยเดี่ยวได้สำเร็จ จึงขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน หวังว่าผู้เล่นทุกท่านจะนำไปเป็นแบบอย่าง เพื่อรับรางวัลอันแสนล้ำค่า!] x3
"โดนชิงตัดหน้าไปจนได้สินะ"
ซูมู่ไป๋ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มแหยๆ ออกมา
ตั้งแต่ตอนที่ปลดล็อกประกาศระบบครั้งแรก เขาก็เผื่อใจไว้แล้วว่ารางวัลโซโล่บอสระดับเหล็กดำกับทองแดง คงไม่ตกมาถึงมือเขาง่ายๆ หรอก
สำหรับผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ระดับ S การโซโล่บอสสองระดับนี้มันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย
ในขณะที่เขาดันเลือกมาหมกตัวอยู่ในดันเจี้ยนป่าแห่งสายหมอกระดับนรก ซึ่งบอสกระจอกสุดของที่นี่ก็ปาเข้าไประดับเงินแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปแย่งชิงรางวัลพวกนั้นล่ะ
แต่ถ้าจะให้เขาทิ้งดันเจี้ยนกลางคันเพื่อไปไล่ล่าบอสกากๆ สองตัวนั้น มันก็ดูได้ไม่คุ้มเสีย
เพราะดันเจี้ยนระดับนรกนั้น ผู้เล่นสามารถลงได้แค่สัปดาห์ละครั้งเดียวเท่านั้น
อีกอย่าง รางวัลที่เขาจะได้รับ มันย่อมล้ำค่ากว่ารางวัลโซโล่บอสระดับเหล็กดำกับทองแดงหลายขุมนัก
คิดได้ดังนั้น ซูมู่ไป๋ก็มองดูเรจจี้ที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายราวกับสัตว์ป่าจนตรอก เขายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะนึกคำสั่งในใจ
นักรบโครงกระดูกแถวหน้าเงื้อดาบกระดูกขึ้นฟาดฟันลงมาอย่างสุดแรง
[ทุบตี]!
-1611, -1609, -3258!...
ในวินาทีเดียวกันนั้น พลธนูโครงกระดูกก็ปล่อยสายธนูออกไปพร้อมกัน
[ยิงศรคู่]!
ฟี้ยว... ฟี้ยว... ฟี้ยว...
ห่าธนูจำนวนมหาศาลปกคลุมทั่วท้องฟ้า พุ่งทะลวงเข้าเสียบร่างของเรจจี้อย่างแม่นยำ
-597, -601, -599, -1208!...
การโจมตีระลอกนี้ รูดพลังชีวิตหยดสุดท้ายของเรจจี้จนเกลี้ยงหลอด
ดวงตาของมันยังคงเบิกโพลง จ้องมองมาที่ซูมู่ไป๋อย่างเคียดแค้น ก่อนที่แววตาจะค่อยๆ เลื่อนลอยและไร้ซึ่งชีวิต
ร่างอันใหญ่โตของมันหดเล็กลงกลับคืนสู่สภาพเดิม ก่อนจะล้มตึงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
[สังหารบอสระดับทองเลเวล 8 'ราชาก็อบลิน เรจจี้' ได้รับโบนัสค่าประสบการณ์เพิ่มเติม 50% ค่าประสบการณ์ +43,200 แต้ม]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'ไป๋เยี่ย' ที่เลเวลอัปเป็นเลเวล 7 ค่าสถานะทั้งสี่ +1 แต้มสกิล +1 แต้มสถานะอิสระ +15]
[ขอแสดงความยินดี คุณคือผู้เล่นคนแรกของหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527 ที่สามารถสังหารบอสระดับทองแบบลุยเดี่ยวได้สำเร็จ รับรางวัล หินวิญญาณลิขิตฟ้าขั้นต้น x12 เหรียญทอง x12]
[แจ้งเตือน: ระบบกำลังจะทำการประกาศให้ทราบโดยทั่วกันในหมู่บ้านมือใหม่ คุณต้องการปกปิดชื่อหรือไม่]
"ไม่ปิด! วันหลังไม่ต้องถามแล้วนะ"
ซูมู่ไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รางวัลหินวิญญาณลิขิตฟ้าขั้นต้นที่ได้จากการโซโล่บอสระดับทอง มันเยอะกว่าที่เขาคาดไว้ตั้งสองก้อนแน่ะ
หลังจากจัดการอัปสเตตัสและอัปสกิลเสร็จ ซูมู่ไป๋ก็เลื่อนสายตาไปมองซากศพของเรจจี้ ก่อนจะชะงักไปชั่วครู่
"ไม่ดรอปของงั้นเหรอ"
"หรือว่าจะเกี่ยวกับเนื้อเรื่องลับ"
เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในวินาทีต่อมา ช่วยไขข้อข้องใจให้เขาจนกระจ่าง
...
ย้อนกลับไปที่อาณาเขตมอนสเตอร์เลเวล 4 ในระหว่างที่หงถูปาเยี่ยกำลังโซโล่หัวหน้าแมวภูเขา ก็มีผู้เล่นทยอยเดินทางมาถึงบริเวณนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
แต่พวกเขาก็ถูกสมาชิกกิลด์ปาเยี่ยกันท่าเอาไว้ไม่ให้เข้าไปใกล้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเผลอไปโจมตีบอสเข้า
ตอนแรกผู้เล่นพวกนั้นก็แอบมีบ่นกระปอดกระแปดอยู่บ้าง
แต่พอได้ยินว่าถ้าเข้ากิลด์ปาเยี่ยแล้วจะได้บัฟสารพัดอย่าง คนส่วนใหญ่ก็ตัดสินใจตบเท้าเข้าร่วมกิลด์กันอย่างง่ายดาย
ทันทีที่เสียงประกาศโซโล่บอสระดับเหล็กดำของหงถูปาเยี่ยดังขึ้น สมาชิกกิลด์ก็พากันแห่มาประจบสอพลอกันยกใหญ่
"หัวหน้าโคตรเจ๋ง! หัวหน้าต้องเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งของหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527 แน่นอน!"
"ไอ้ไป๋เยี่ยนั่นมันก็แค่ฟลุ๊กไปเจอบอสระดับเงินก่อนแค่นั้นแหละ"
"พูดถูก! ถ้าหัวหน้าไปเจอก่อนนะ ไอ้ไป๋เยี่ยมันไม่มีทางได้เกิดหรอก"
...
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำเยินยอสารพัด หงถูปาเยี่ยก็ทำหูทวนลม
เขากำลังจดจ่ออยู่กับหินวิญญาณลิขิตฟ้าขั้นต้นในกระเป๋าเป้ด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
นี่มันไอเทมต่ออายุขัยเชียวนะ!
ถ้าไม่มีเกมหมื่นภพล่ะก็ ชาตินี้เขาก็คงไม่มีวาสนาได้แตะของวิเศษแบบนี้หรอก
วินาทีนี้ ความมุ่งมั่นที่จะผงาดขึ้นเป็นใหญ่ในเกมหมื่นภพของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่า เกมหมื่นภพนี่แหละคือจุดเปลี่ยนที่จะพลิกชีวิตเขาให้กลายเป็นพระเอก!
แต่ความฟินนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะประกาศระบบที่ดังขึ้นตามหลังมาติดๆ ทำเอารอยยิ้มของเขาหุบฉับลงทันที
[ประกาศหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'เฟิงเยี่ยเซียวเซียว' ที่กลายเป็นคนแรกในการสังหารบอสระดับทองแดง...] x3
"ไอ้เฟิงเยี่ยเซียวเซียวอะไรนี่มันก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละครับหัวหน้า เดี๋ยวพวกเราจะรีบจัดคนออกไปตามหาบอสระดับทองให้เดี๋ยวนี้เลย!"
ลูกกิลด์คนหนึ่งสังเกตเห็นสีหน้าของหงถูปาเยี่ย จึงรีบเอ่ยปลอบใจ
แต่คำพูดนั้นกลับทำให้มุมปากของหงถูปาเยี่ยกระตุกยิกๆ
เขารู้ลิมิตฝีมือตัวเองดี บอสระดับทองแดงน่ะพอไหว แต่บอสระดับเงินนี่สู้ไม่ได้แหงๆ
แล้วนับประสาอะไรกับบอสระดับทองล่ะ
นี่กะจะส่งเขาไปตายชัดๆ ใช่ไหม!
หงถูปาเยี่ยตวัดสายตามองค้อนใส่คนพูดไปหนึ่งที เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมด่า แต่เสียงประกาศจากระบบก็ดังก้องขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
[ประกาศหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 9527: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'ไป๋เยี่ย' ที่กลายเป็นคนแรกในการสังหารบอสระดับทองแบบลุยเดี่ยวได้สำเร็จ จึงขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน หวังว่าผู้เล่นทุกท่านจะนำไปเป็นแบบอย่าง เพื่อรับรางวัลอันแสนล้ำค่า!] x3
...
ครั้งนี้ ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบกริบ
เฮ้ยพวก พวกเราก็แค่พูดโม้ไปงั้นเองนะ
นายโซโล่บอสจริงๆ เหรอเนี่ย
[จบแล้ว]