บทที่ 21 ราชาหญ้าเงินครามช่วยวิวัฒนาการ วงแหวนวิญญาณวงแรกทะลวงสู่ระดับแสนปี

บทที่ 21 ราชาหญ้าเงินครามช่วยวิวัฒนาการ วงแหวนวิญญาณวงแรกทะลวงสู่ระดับแสนปี

กระดูกวิญญาณ!

เมื่อได้ยินคำสองคำนี้ ผู้คนในโลกถังซานแห่งสำนักถังต่างรู้สึกหายใจติดขัด นัยน์ตาของพวกเขาเปล่งประกายด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า นี่คือสิ่งที่วิญญาจารย์นับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง

แตกต่างจากวงแหวนวิญญาณที่ผู้สังหารสัตว์วิญญาณเท่านั้นจึงจะสามารถดูดซับได้ กระดูกวิญญาณสามารถนำไปซื้อขายหรือส่งต่อเป็นมรดกตกทอดได้เมื่อได้ครอบครอง

ทว่าแตกต่างจากวงแหวนวิญญาณที่สัตว์วิญญาณทุกตัวล้วนให้กำเนิดได้ อัตราการปรากฏของกระดูกวิญญาณนั้นต่ำต้อยอย่างยิ่ง

แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ ก็ใช่ว่าทุกคนจะได้ครอบครองมัน

ในเมื่อเขาไม่ตายหลังจากตกหน้าผา พวกเขาจึงมองโลกในแง่ดีอย่างมากเกี่ยวกับโชควาสนาของเทพราชันย์ถังซาน

คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจหากกระดูกวิญญาณจะดรอปจากสัตว์วิญญาณที่มีโอกาสให้กำเนิดมันสูงอยู่แล้ว

"การปล่อยให้ไอ้เดรัจฉานนั่นได้รับการปลุกวิญญาณยุทธ์จักรพรรดิหญ้าเงินครามก็ถือเป็นการฝืนลิขิตสวรรค์มากพอแล้ว มันคงจะไม่ได้กระดูกวิญญาณไปครองด้วยหรอกนะ" ถังเฮ่า ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวกล่าวด้วยความเคียดแค้น

'ทวีปโต้วหลัว นี่เจ้าจะปล่อยให้จักรพรรดิมารอาละวาดจริงๆ หรือ?' ถังซานคำรามลั่นในใจ

เขาไม่อาจทนเห็นใครที่แข็งแกร่งกว่า หล่อเหลากว่า และโชคดีกว่าตนเองได้ แม้ว่าคนผู้นั้นจะอยู่ในโลกคู่ขนานก็ตาม

กระดูกวิญญาณ...

ในเวลานี้ ผู้คนในโลกของเทพราชันย์ถังซานกลับรู้สึกเพิกเฉยอยู่บ้าง กระดูกวิญญาณที่ครั้งหนึ่งเคยล้ำค่าสุดแสน บัดนี้ไม่ได้เป็นของหายากอีกต่อไปแล้ว

พวกมันมีอยู่ทุกหนทุกแห่งในป่าใหญ่ซิงโต่วและป่าล่าวิญญาณ ตราบใดที่สามารถเอาชนะสัตว์วิญญาณผู้พิทักษ์ได้ พวกเขาก็จะได้รับกระดูกวิญญาณที่เหมาะสมกับร่างกายของตน

เมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น พวกเขาก็สามารถเสาะหาสัตว์วิญญาณผู้พิทักษ์ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเพื่อยกระดับได้ แม้แต่การปรารถนากระดูกวิญญาณระดับล้านปีก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

【อย่าว่าแต่เรื่องที่กระดูกวิญญาณจะไม่ปรากฏออกมาเลย ต่อให้มี ถังซานก็ไม่มีความสนใจในกระดูกวิญญาณที่ได้จากสัตว์วิญญาณซึ่งเขาสามารถสังหารได้ด้วยระดับพลังในปัจจุบันอยู่ดี

เมื่อเตะร่างไร้วิญญาณของราชสีห์เขี้ยวดาบแผงคอทองคำ ถังซานก็หันไปเผชิญหน้ากับราชาหญ้าเงินครามแล้วกล่าวว่า "ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าต้องบำเพ็ญตบะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนกว่าที่ความปรารถนาของเจ้าจะเป็นจริง ทำไมไม่ตามข้ามาล่ะ? ข้าเชื่อว่าในเมื่อเจ้าพูดได้ เจ้าก็ต้องมีวิธีที่จะออกไปจากที่นี่พร้อมกับข้าได้อย่างแน่นอน"】

ขณะลูบไล้แผ่นหลังอันเนียนนุ่มดุจแพรไหมของปี่ปี๋ตง ถังซานก็แย้มยิ้มบางๆ แล้วเอื้อมมือไปดึงตัวหลานหลิงเอ๋อร์เข้าสู่อ้อมกอด

ถังซานกล่าวว่า "การสังเวย ไม่ว่าวิญญาจารย์จะอยู่ในระดับใด หรือต้องการวงแหวนวิญญาณหรือไม่ พวกเขาก็สามารถรับวงแหวนวิญญาณจากสัตว์วิญญาณได้ผ่านวิธีการสังเวย"

"นั่นก็ต้องขอบคุณทักษะวิญญาณที่หนึ่งขององค์ราชันย์ด้วยเพคะ" หลานหลิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงอันไพเราะราวกับเสียงดนตรีจากสรวงสวรรค์

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาคิดในเวลานั้น แตกต่างไปจากการกระทำของราชาหญ้าเงินครามอย่างสิ้นเชิง

เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับมหาปราชญ์วิญญาณ ความเร็วในการเพิ่มพูนพลังภายในของเขาก็เริ่มช้าลง หากหลานหลิงเอ๋อร์ยอมสังเวยตนเองให้แก่เขา มันย่อมช่วยยกระดับพลังภายในของเขาให้พุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาลในชั่วพริบตา

ด้วยวิธีนี้ การดูดซับวงแหวนวิญญาณอายุตบะสูงๆ ตามลำดับ จะช่วยให้เขากลายเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ได้โดยตรง

จากนั้น เมื่อใช้ประโยชน์จากธารน้ำแข็งไฟสองขั้วและเขตแดนหญ้าเงินคราม เขาจะไม่เพียงแต่ชุบชีวิตหลานหลิงเอ๋อร์ได้เท่านั้น แต่ยังช่วยให้ความแข็งแกร่งของนางทะลวงเข้าสู่ระดับแสนปีได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

ทว่า ย่อมมีช่องว่างระหว่างจินตนาการกับความเป็นจริง

【"องค์ราชันย์ของข้า ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว" ราชาหญ้าเงินครามตอบรับ เถาวัลย์อันหนาทึบของมันสาดแสงสีฟ้าทอประกายเจิดจ้า

ในชั่วพริบตา หญ้าเงินครามโดยรอบก็พลิ้วไหวโดยไร้ซึ่งสายลม ปลดปล่อยริ้วพลังงานผลึกใสที่สอดประสานเข้ากับแสงนั้น】

"การสังเวย!" เหล่าราชทินนามพรหมยุทธ์หลายคนอุทานออกมาตามสัญชาตญาณด้วยดวงตาเบิกกว้าง

เมื่อเห็นการกระทำของราชาหญ้าเงินคราม เสียวอู่ก็ตกตะลึง "นั่นคือการสังเวยจริงๆ หรือ?"

ยากที่จะเชื่อว่าราชาหญ้าเงินครามซึ่งเพิ่งเคยพบกับเทพราชันย์ถังซานเป็นครั้งแรก จะยอมสละชีวิตของตนให้แก่เขา น่าสงสัยเหลือเกินว่ามารดาของอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ ถึงได้มีสถานะอันสูงส่งปานนี้?

"การสังเวยคืออะไรหรือ?" ถังซานเอ่ยถามด้วยความงุนงง เขาศึกษาความรู้เรื่องวิญญาณยุทธ์ภายใต้การชี้แนะของอาจารย์ใหญ่ และถือว่าตนเองเชี่ยวชาญในรายละเอียดที่ซับซ้อน ทว่าเขากลับไม่เคยได้ยินคำๆ นี้มาก่อนเลย

เสียวอู่ส่ายหน้า สายตายังคงจับจ้องไปที่ม่านฟ้าโดยไม่กล้าละสายตาไปแม้แต่รายละเอียดเดียว

ในเงามืด นัยน์ตาของถังเฮ่าเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "ราชาหญ้าเงินคราม อย่าเชียวนะ! เจ้าจะสังเวยตัวเองให้กับเดรัจฉานไม่ได้นะ!"

"วงแหวนวิญญาณวงที่สองมีอายุตบะถึงแปดหมื่นห้าพันปี วาสนาเช่นนี้สมแล้วที่เป็นถึงเทพราชันย์" ปี่ปี๋ตงกล่าวด้วยความอิจฉาอย่างสุดจะพรรณนา

หากวงแหวนวิญญาณวงที่สองของวิญญาณยุทธ์แรกของเธอสามารถเอื้อมไปถึง... อย่าว่าแต่แปดหมื่นห้าพันปีเลย ต่อให้เป็นแค่หมื่นปี เธอก็สามารถเร่งความเร็วในการสำเร็จการทดสอบแห่งเทพของเธอได้แล้ว

ลึกเข้าไปในป่าอันเงียบสงบ ราชาหญ้าเงินครามกู่ร้องก้องฟ้า "องค์ราชันย์ ท่านอยู่ที่ใดกัน? มาร่วมกันฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของหญ้าเงินครามด้วยกันเถิด!"

【ขณะที่แสงสีฟ้าหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง ถังซานก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่เติมเต็มไปทั่วแขนขาและกระดูกในทันที ไม่เพียงแต่พลังภายในที่เหือดแห้งจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แต่มันยังคงพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากนั้น

วงแหวนวิญญาณสีดำสนิทปรากฏขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขาอีกครั้ง เปล่งประกายแสงสีดำสว่างวาบเป็นระยะ

ภายใต้การสอดประสานระหว่างแสงสีฟ้าและสีดำ วงแหวนวิญญาณสีดำก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต】

หืม? นี่คือการวิวัฒนาการของวงแหวนวิญญาณ!

ในฐานะผู้ที่ผ่านการทดสอบแห่งเทพ ปี่ปี๋ตงย่อมรู้ดีกว่าใครว่าอายุตบะของวงแหวนวิญญาณนั้นไม่ใช่สิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เพียงแต่คนธรรมดาสามัญไร้ซึ่งความสามารถที่จะทำเช่นนั้น

เทพราชันย์ถังซานเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับคนธรรมดา วาสนาของเขาไม่ใช่การทดสอบแห่งเทพ บางทีเขาอาจกำลังเบิกเส้นทางของตนเองอยู่ก็เป็นได้

ดวงตาอันงดงามของปี่ปี๋ตงกะพริบปริบๆ ขณะที่เธอเพ่งความสนใจมากยิ่งขึ้น บางทีเธออาจจะได้รับแรงบันดาลใจและประสบการณ์บางอย่างจากม่านฟ้านี้

【เมื่อแสงสีฟ้าเริ่มจางลง สีแดงฉานก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

เมื่อแสงสีฟ้ามลายหายไปจนหมดสิ้น สีแดงฉานดุจโลหิตก็อาบชโลมไปทั่วทั้งวงแหวนวิญญาณ】

"สีแดง วงแหวนวิญญาณระดับแสนปี!"

เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงจากผู้คนในโลกถังซานแห่งสำนักถังดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแผ่นฟ้า

ในโลกของวิญญาจารย์ มีการจัดอันดับสิ่งของที่ล้ำค่าที่สุดซึ่งรู้จักกันในชื่อ "รายชื่อความฝันของวิญญาจารย์"

ซึ่งในนั้น อันดับหนึ่งถูกครอบครองโดยวงแหวนวิญญาณระดับแสนปีที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะปรากฏขึ้นมา

คิดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่วิญญาจารย์นับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันแต่ไม่อาจครอบครอง บัดนี้กลับอยู่ใกล้แค่เอื้อมของเทพราชันย์ถังซาน

"ทำไมกัน? ทำไมวงแหวนวิญญาณวงแรกของข้าถึงเป็นแค่งูดอกม่านถัวหลัวอายุสี่ร้อยปีเล่า?" ถังซานจ้องมองด้วยความปรารถนาอันเปี่ยมล้น แทบอยากจะมุดเข้าไปในม่านฟ้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด

อวี้เสี่ยวกังผู้เป็นอาจารย์ของถังซานชาหนึบไปทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า ผลลัพธ์จากทักษะวิญญาณของวงแหวนวิญญาณวงนั้น ช่างแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง

แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมาก ตอนนี้เมื่อมันวิวัฒนาการไปถึงระดับแสนปีแล้ว มันย่อมต้องกลายเป็นโคตรแข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ในฐานะบุคคลอันดับหนึ่งด้านทฤษฎีวิญญาณยุทธ์แห่งทวีปโต้วหลัว อวี้เสี่ยวกังไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายเรื่องราวที่ไม่อาจหยั่งรู้นี้ ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ

เขาต้อง... ต้องเดินทางไปที่สำนักวิญญาณยุทธ์ให้จงได้ เขาจะต้องมองข้ามอะไรบางอย่างไปแน่ๆ

"หรือว่าวงแหวนวิญญาณทั้งหมดของเทพราชันย์ถังซาน จะเป็นระดับแสนปีกันหมดเลยหรือเปล่า?" หนิงหรงหรงเอ่ยถามตามอำเภอใจ

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" อวี้เสี่ยวกังและเสียวอู่ประสานเสียงพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

หนิงหรงหรงมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น "ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้ล่ะ?"

เสียวอู่ฮึดฮัด "สัตว์วิญญาณระดับแสนปีไม่ใช่หญ้าเงินครามริมทางเสียหน่อย"

ใบหน้าของอวี้เสี่ยวกังซีดเผือดขณะเอ่ยว่า "หากสัตว์วิญญาณระดับแสนปีมีเกลื่อนกลาดราวกับหญ้าเงินครามจริงๆ มันก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ สัตว์วิญญาณทุกตัวไม่ได้เป็นราชาหญ้าเงินครามเสียหน่อย"

"อาจารย์ใหญ่กล่าวถูกต้องแล้ว" เสียวอู่พยักหน้าเห็นด้วย "หากสัตว์วิญญาณระดับแสนปีตัวอื่นมาพบเขาเข้า มันจะต้องทุบตีเขาจนเละเป็นโจ๊กอย่างแน่นอน"

หนิงหรงหรงยิ้มเจื่อนๆ และไม่ได้โต้เถียงกับพวกเขากลับ ยังไงเสียม่านฟ้าก็จะต้องเปิดเผยผลลัพธ์ในท้ายที่สุดอยู่ดี