บทที่ 4351 จักรพรรดิเทพขั้นเจ็ด (อ่านฟรี)

เฟยเย่คำรามลั่น เปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าสู่เทือกเขาต่อ

เขาหน้าด้านไร้ยางอายแล้วจริงๆ หลู่หมิงไม่ให้เข้า เขาก็จะเข้าให้ได้

อยู่ข้างนอกคนเดียว มีแต่ทางตายสถานเดียว ต้องถูกเผ่าเทียนเหรินฆ่าตายแน่

เมื่อเทียบกับชีวิต หน้าตาหรือศักดิ์ศรี จะไปสำคัญอะไร

เขาหน้าด้านเข้าไว้ ยังไงก็ต้องเข้าไปในเทือกเขาให้ได้ ในฐานะที่เป็นคนของกองทัพทำลายสวรรค์เหมือนกัน เขาไม่เชื่อหรอกว่าหลู่หมิงจะกล้าฆ่าเขา

"ไสหัวไป!"

หลู่หมิงชกหมัดออกไปอีกครั้ง ซัดเฟยเย่กระเด็นออกไป

"หลู่หมิง ต่อให้เจ้าเป็นร่างต้องห้าม เจ้าก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้ ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า ออกไปข้างนอกเจ้าต้องถูกลงโทษ!"

เฟยเย่ตะโกนลั่น พุ่งเข้าสู่เทือกเขาต่อ

ในเวลานี้ ในเทือกเขา เย่หลิง เทียนเสวียนเยว่ และคนอื่นๆ ต่างตื่นตัวกันหมดแล้ว

ในเวลานี้ ทุกคนต่างมองเฟยเย่ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม เจ้าเฟยเย่นี่ หน้าด้านบัดซบจริงๆ

เขาไม่ให้เข้า ก็ยังหน้าด้านจะเข้าให้ได้

"คิดจริงๆ รึว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า?"

หลู่หมิงกล่าวเสียงเย็น ส่งกระแสจิต ทันใดนั้น พื้นดินสั่นสะเทือน รากไม้เส้นหนึ่งพุ่งออกมา เป็นรากของต้นไม้ยักษ์นั่นเอง

รากไม้รวดเร็วดุจสายฟ้า พุ่งเข้าพันรัดเฟยเย่ ด้วยพลังของเฟยเย่ ไม่มีทางหลบพ้น ถูกรากไม้พันรัดไว้แน่น

"หลู่หมิง เจ้าจะทำอะไร? เจ้ากล้าฆ่าข้า เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต..."

เฟยเย่ตะโกนลั่น แววตาเผยความหวาดกลัว

"อะไรนะ ข้าจะฆ่าเจ้า? ข้ายังไม่ได้ลงมือเลยนะ รากไม้นี่โผล่มาจากไหน? ทำไมมันถึงโจมตีเจ้า? เรื่องนี้ข้าไม่รู้ไม่เห็น!"

หลู่หมิงหัวเราะเยาะ ผายมือออก โยนความผิดทั้งหมดให้รากไม้

"เจ้า... ชัดเจนว่าเจ้าเป็นคนควบคุม..."

เฟยเย่ตะโกน

"ใครมีหลักฐาน?"

หลู่หมิงหัวเราะเยาะ แววตาแผ่จิตสังหารเย็นเยียบ

สัมผัสได้ถึงจิตสังหารในแววตาของหลู่หมิง เฟยเย่ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจ

เขารู้สึกได้ว่า หลู่หมิงเอาจริง คิดจะฆ่าเขาจริงๆ

"ไม่นะ หลู่หมิง อย่าฆ่าข้า ข้าขอร้อง ข้าขอร้องล่ะ อย่าฆ่าข้าเลย..."

เฟยเย่ร้องโหยหวน ในที่สุดก็ไม่กล้าอวดดี เริ่มร้องขอชีวิต

"ฆ่า!"

หลู่หมิงไม่หวั่นไหว ส่งกระแสจิต รากไม้รัดแน่นขึ้นทันที พลังอันบ้าคลั่งบดขยี้ร่างของเฟยเย่จนระเบิดออก เลือดเนื้อถูกรากไม้ดูดกลืนจนหมดสิ้น

เฟยเย่ ตกตาย

หลู่หมิงสะบัดมือ เก็บแหวนเก็บของของเฟยเย่ แล้วเดินกลับไปที่โคนต้นไม้ยักษ์

ฉากนี้ คนอื่นๆ ของกองทัพทำลายสวรรค์เห็นกันหมด

แต่ทุกคนต่างคิดว่าเฟยเย่สมควรตาย ต่างรังเกียจนิสัยของเฟยเย่ พวกเขาแอบคุยกัน และตัดสินใจว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเมื่อออกไปข้างนอก

ความจริงแล้ว ต่อให้แพร่งพรายออกไป หลู่หมิงก็ไม่สนใจ

แค่ฆ่าเฟยเย่คนเดียว เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

กลับมาที่โคนต้นไม้ หลู่หมิงนำแหวนเก็บของของเฟยเย่ออกมาดู พบว่ามีเตาหลอมยาอยู่ห้าเตา หลู่หมิงเก็บไว้ใช้เองอย่างไม่เกรงใจ

ช่วงเวลาต่อมา มีคนจากกองทัพทำลายสวรรค์มาขอพึ่งพาอีกหลายกลุ่ม หลู่หมิงรับไว้หมด

หลังจากนั้น ทุกอย่างก็สงบลง

เผ่าเทียนเหรินไม่ได้มาบุกโจมตี ชีวิตของหลู่หมิงดูเหมือนจะกลับสู่ความสงบ

แต่หลู่หมิงรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงความสงบก่อนพายุจะมาเยือน

หลู่หมิงหลอมยาหงฮวงไปพลาง ทำความเข้าใจวิชาลับไปพลาง ใช้เวลาทุกวินาทีให้คุ้มค่า

ยิ่งพลังรบระดับดาวสูงเท่าไหร่ การจะเพิ่มอีกหนึ่งดาว ก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น

เมื่อถึงสิบสองดาว การจะไปถึงสิบสามดาว ยากแสนเข็ญ

ช่วงเวลานี้ หลู่หมิงทำความเข้าใจวิชาลับอย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนวิชาลับเหล่านี้ให้เป็นอักขระวิชาลับ หลอมรวมเข้าสู่เซลล์ แต่พลังรบยังคงอยู่ที่สิบสองดาว ไม่ถึงสิบสามดาวเสียที

แต่หลู่หมิงไม่ได้ท้อแท้ เขาเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง พลังต้องห้าม ยิ่งหลอมรวมอักขระวิชาลับมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ขอแค่หลอมรวมมากพอ จะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ ทำให้พลังรบของเขาถึงสิบสามดาวได้อย่างแน่นอน

วันเวลาผ่านไปทีละวัน

หลู่หมิงมียาหงฮวงเข้ากระเป๋าวันละสามแสนกว่าเม็ด

พริบตาเดียว ก็ผ่านไปหนึ่งปีกับอีกสองเดือน

หนึ่งปีกับสองเดือน หลู่หมิงสะสมยาหงฮวงได้มากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบล้านเม็ด

เพียงพอสำหรับการทะลวงสู่จักรพรรดิเทพขั้นเจ็ดแล้ว

หลู่หมิงหยุดทำความเข้าใจวิชาลับ เริ่มดูดซับยาหงฮวง

อ้าปากดูดครั้งเดียว ยาหงฮวงนับล้านเม็ดก็ถูกดูดเข้าปาก

ยาหงฮวงเหล่านี้ เปลี่ยนเป็นพลังต้องห้ามอย่างต่อเนื่อง ระดับพลังของหลู่หมิงพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ครั้งนี้ ใช้เวลาถึงสามวันเต็มๆ กว่าจะหลอมรวมยาหงฮวงร้อยกว่าล้านเม็ดจนหมด

กลิ่นอายของหลู่หมิงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทะลวงผ่านคอขวด ก้าวสู่ระดับใหม่

จักรพรรดิเทพขั้นเจ็ด!

ระดับพลังของหลู่หมิง ทะลวงผ่านอีกครั้ง ถึงระดับจักรพรรดิเทพขั้นเจ็ด พลังรบพุ่งสูงขึ้นอีกช่วงใหญ่

เฮ้อ!

หลู่หมิงถอนหายใจยาว แววตาเป็นประกาย มั่นใจขึ้นมาก

ด้วยพลังรบในตอนนี้ ต่อให้เจอกับยอดฝีมือเผ่าเทียนเหรินระดับจักรพรรดิเทพขั้นเก้าบางคน เขาก็ไม่กลัวแล้ว

เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะมีพลังรบเจ็ดดาวขึ้นไป

แน่นอนว่า ระดับพลังแค่นี้ ยังไม่พอ สำหรับรับมือกับจักรพรรดิเทพขั้นเก้าทั่วไปนั้นพอไหว แต่ถ้าเจอกับจักรพรรดิเทพขั้นเก้าระดับอัจฉริยะปีศาจ ยังห่างไกลนัก

ต้องพัฒนาต่อไป

หลังจากระดับพลังมั่นคงแล้ว หลู่หมิงก็กระตุ้นเตาหลอมยา หลอมยาหงฮวงต่อ

ประมาณครึ่งปีต่อมา เย่หลิงก็สะสมยาหงฮวงได้เพียงพอ ทะลวงผ่านระดับพลัง ก้าวสู่จักรพรรดิเทพขั้นแปด

เย่หลิงทะลวงจากจักรพรรดิเทพขั้นเจ็ดไปขั้นแปด ต้องใช้ยาหงฮวงประมาณสองร้อยล้านเม็ด แต่เขามีเตาหลอมยามากกว่าหลู่หมิง ใช้เวลาหนึ่งปีแปดเดือน ก็สะสมยาหงฮวงได้ครบสองร้อยล้านเม็ด ทะลวงผ่านได้สำเร็จ

ช่วงเวลานี้ มีคนทะลวงผ่านระดับพลังกันเยอะมาก

อยู่ที่นี่ ความเร็วในการสะสมยาหงฮวงรวดเร็วมาก หลายคนสะสมยาหงฮวงได้เพียงพอ ทะลวงผ่านระดับพลัง ความแข็งแกร่งของทุกคนค่อยๆ เพิ่มขึ้น

พริบตาเดียว ก็ผ่านไปสามปีนับตั้งแต่หลู่หมิงทะลวงสู่จักรพรรดิเทพขั้นเจ็ด

สามปีมานี้ หลู่หมิงสะสมยาหงฮวงได้อีกประมาณสามร้อยล้านเม็ด

แต่สามร้อยล้านเม็ด ไม่พอให้หลู่หมิงทะลวงผ่าน

หลู่หมิงต้องการทะลวงจากจักรพรรดิเทพขั้นเจ็ดไปขั้นแปด ต้องใช้ยาหงฮวงถึงหนึ่งพันสองร้อยล้านเม็ด

นี่เป็นตัวเลขที่น่าตกใจ

ด้วยความเร็วในการหลอมยาหงฮวงระดับนี้ อีกเก้าปี หลู่หมิงก็จะสะสมยาหงฮวงได้ครบ

ด้วยความเร็วระดับนี้ หลู่หมิงก็พอใจแล้ว

แต่ตอนนี้มีปัญหาสำคัญอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือปราณหงฮวงในเส้นชีพจรธรณีระดับสูงเส้นนี้ เริ่มจางลงเรื่อยๆ

ช่วงนี้ หลู่หมิงรู้สึกได้ชัดเจนว่า ปริมาณยาหงฮวงที่หลอมได้จากเตาหลอมยา เริ่มลดลง

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ถึงปี ปราณหงฮวงในเส้นชีพจรธรณีเส้นนี้ จะต้องหมดลง

เส้นชีพจรธรณีระดับสูงหนึ่งเส้น มีปราณหงฮวงเพียงพอให้หลอมยาหงฮวงได้ประมาณพันกว่าล้านเม็ด

(จบบท)