ตอนที่ 500 : เทเลพอร์ต!(อ่านฟรีแก้เนื่องจากเมื่อวาน ตอนที่ 499 อัพแล้วน่าจะไม่ขึ้น ขอโทษนะคะ)

ตามตำนานโบราณกล่าวไว้ การเดินทางข้ามทะเลที่เชื่อมต่อระหว่างแผ่นดินทิศตะวันออกและตะวันตกนั้นเต็มไปด้วยอันตราย

อย่างไรก็ตามนักเดินทางที่ข้ามมหาสมุทนครั้งนี้ประกอบไปด้วยผู้ฝึกฝนผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมาก ผู้ฝึกฝนจากทะเลดวงดาว, เมืองครึ่งและกลุ่มหนานหัวมีพลังในการฝึกฝนสูง นอกจากนี้เทคนิคการควบคุมดาบของพวกสามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับปีศาจในมหาสมุทร แม้จะรวดเร็วแต่ตื่นเต้นและปลอดภัย

สำหรับในทิศทางนั้นไม่ได้เป็นเรื่องน่ากังวลเพราะเทคนิคการสังเกตดาวของเหล่าผู้ฝึกฝนนั้นแม่นยำกว่าเข็มทิศ

มันถือเป็นกิจกรรมครั้งแรกของเหล่าพันธมิตร นับเป็นประวัติศาสตร์โลกที่เหล่าผู้ฝึกฝนจากหลายแผ่นดินมารวมตัวกัน

ผู้ฝึกฝนจากเมืองครึ่งและคนกลุ่มใหญา่ตัดสินใจที่จะละทิ้งความขัดแย่งก่อนหน้านี้ชั่วคราวและผูกมิตรต่อกัน จนถึงตอนนี้พวกเขาเข้ากันได้ดียกเว้นบางข้อโต้แย่งอันเล็กน้อย

“พวก! ดูนั่นสิ!”

“นี่มันเกาะ!”

“อ๊ะ!” โมเซียนและคนอื่นๆ อุทานด้วยความดีใจ

ในที่สุดพวกเขาก็เจอพื้นดินสักทีหลังจากที่เดินทางมาหลายวัน

“ในที่สุด .. เราก็มาถึงแล้วหรอ?” ดวงตาของหนิงไป่ดูเป็นประกาย

พลังดาบจำนวนมากพุ่งผ่านท้องฟ้าพร้อมเสียงคำรามดัง มันเป็นการเดินทางที่กล้าหาญถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรทะเลดวงดาว

“ในที่สุด พวกเราก็เดินทางมาที่นี่!”

“เอาหยกสื่อสารออกมาดูดีกว่า มันมีเน็ตมั้ย?” โมเทียนซิงตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“เอาของข้า!” ชายหนุ่มผมขาวพูด

พวกเขาเข้าสู่ระบบคิวคิวได้ ..

ทุกคนจ้องมองไปที่ไอคอนเพนกวินอย่างใจจดจ่อ

[กำลังค้นหาสัญญาณ]

หนึ่ง

สอง

สาม

“การค้นหาค้นพบบางสิ่ง!?”

“เข้าสู่ระบบสำเร็จ!”

“ในที่สุดเราก็เข้าได้ เราสามารถเชื่อมต่อกับเครือข่ายของจิวหัว!”

ฟางฉีเหลือบมองแชทกลุ่ม

มีอะไรผิดปกติ? ข้อความเยอะจัง?

แต่ในละกลุ่มข้อความแทบจะทะลุจอ

หลิวหนิงหยุน [เรามาถึงจิวหัวแล้ว!]

โมเซียนแทรก [ข้าอยู่ใกล้แล้วจะถึงในไม่ข้า นี่คือการเดินทางไกลครั้งแรกของพวกเราทะเลดวงดาว]

รวนหนิงกล่าว [ข้าโกรธนะ ต้องมาเฝ้าร้านเนี่ย!!]

ซูเหยาแสดงความเห็น [ข้าอิจฉาพวกเขาจัง เสียดายที่พลังฝึกฝนของข้าไม่มากพอ ..]

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สามารถเดินทางได้เนื่องจากการฝึกฝนของเธอยังน้อย กลัวจะได้รับอันตราย

ยื่อหยันถ่ายรูปหมู่และส่งกลุ่ม [ดูสิดูสิ!]

มันเป็นภาพเหล่าผู้ฝึกฝนจากทะเลดวงดาวที่กำลังบินด้วยดาบอยู่เหนือมหาสมุทร

ซงฉิงเฟิง [บ้าบอ!]

ซูฉีซินพิมพ์ [ไหนใครคือสาวงามชุดเขียวที่ยืนแถวหน้าสุด?]

นาหลันหมิงสื่อตอบ [เธอคือคนที่แต่งตัวเป็นไป่เหยาครั้งล่าสุด]

ปีศาจดำเสริม [ใครเป็นคนบอกให้ข้าตีเขาผ่านเกม]

ใบหน้าของซงฉิงเฟิงมืดลง “...”

จีวูถาม [ตอนนี้พวกท่านอยู่ที่ไหนกัน ข้าจะส่งคนจากดาจินไปต้อนรับ]

หนิงไป่ตอบ [ไม่ต้องเลย]

ฟางฉีถาม [พวกเจ้ามาถึงแล้วหรอ?]

หนิงไป่ตอบ [แน่นอนข้ากำลังบินไป แล้วเจอกัน!]

ฟางฉีถาม [ข้าอยากถามว่าเทเลพอร์ตพร้อมหรือยัง @กูถิงหยุน]

เวลาเดียวกันที่ใจกลางเมืองของจิวหัว

ภายใต้การดูแลกองทัพจิวหัวอันแน่นหนา วังใหญ่โตงดงามใจกลางเมืองมีร่องรอยอันซับซ้อนอยู่ตรงพื้น ตรงกลางมรแท่นรูปสีเหลี่ยมซึ่งฝังแผ่นหินเรียงซ้อนกัน

หินที่เรียงรายมีลวดลายที่ซับซ้อนและลึกลับบางอย่างถูกจาลึกในบนผิว

ลูกค้าจำนวนมากร้องขอภูเขายุซุและซวนซงเพื่อสร้างเทเลพอร์ตในการเดินทางไปยังจิวหัว ในอนาคตรพวกเขาจะได้ใช้ที่นี่เพื่อโยกย้ายนำไปสู่การเดินทางไปเยี่ยมเยียนยังกลุ่มต่างๆ

แน่นอนยุซุและซนซงเสนอโครงการนี้โดยมีเงื่อนไจว่ากลุ่มอื่นๆ จะต้องสนัยสนุนเงินเพื่อสร้าง รอบๆ เทเลพอร์ตนั้นจะต้องมีช่องที่สามารถใส่หินวิญญาณได้ เพื่อเป็นกุญแจในการเปิดใช้ทั้งต้นทางและปลายทาง แต่ข้อเสียที่มากที่สุดคือการใช้พลังอย่างมหาศาลในการเคลื่อนย้าย

เหล่าผู้ฝึกฝนยืนอยู่รอบๆ ลานเทเลพอร์ต พวกเขาดูมีท่าทีที่เคร่งขรึมซึ่งนี่ถือเป็นสิ่งแปลกใหม่และการใช้งานครั้งแรกของสิ่งประดิษฐ์นี้

สำหรับผู้ฝึกฝนส่วนใหญ่แล้วนี่เป็นครั้งแรกของชาววู่เว้ยเช่นกันที่ได้เห็นสิ่งนี้ มันคือตำนาน!!

สัตว์อสูรระดับต่ำหลายตัวถูกตรึงและวางไว้บนแผ่นหินโบราณ เพื่อทดลองการเคลื่อนย้าย มันกำลังถูกเปิดใช้งาน

ผู้ฝึกฝนของดินแดนทะเลร้างและผู้ฝึกฝนสถานะทางวิญญาณกำลังจ้องมองที่เทเลพอร์ตอย่างตั้งใจ

ร่องและการแกะสลักบนพื้นปล่อยแสงจิตวิญญาณสีฟ้าอ่อน

“ถอย!”

แสงแห่งจิตวิญญาณสว่างขึ้น จากนั้นก็ห่อหุ้มสัตว์อสูร

ฮึ่ม!

เสียงทุ้มแปลกๆ ลึกลับเกิดขึ้นขณะที่การเคลื่อนย้ายทางไกลกำลังทำงาน สนามแม่เหล็กกระตุ้นสาระจิตวิญญาณให้พลังการเดินทางในระบบทำงาน

ผลกระทบที่ชัดเจนที่สุดน่าจะเป็นสัญญาณในการสื่อสาร มันมีอาการบ่งบอกถึงความสั่นคลอนสลับกับความแข็งแกร่ง สัญญาณแม่เหล็กขึ้นสูงและลงสลับไปมา

เสียงผิวปากแปลกๆ ดังขึ้น

“บี๊บ!”

สัตว์อสูรบนเทเลพอร์ตหายไป

เวลาเดียวกัน ณ เครื่องเทเลพอร์ตที่ภูเขาซีจ้าว

สัตว์อสูรหลายตัวปรากฎตัวขึ้นบนพื้นผิว

“เราทำได้!”

กูถิงหยุนอัปรูปในแชทกลุ่ม “เราทำการเทเลพอร์ตสำเร็จแล้ว เรากำลังทำการตรวจสอบว่าเหล่าอสูรน้อยได้รับอัตรายจากการเคลื่อนย้ายหรือไม่ หากเป็นไปด้วยดีเราจะทำการเคลื่อนย้ายผู้คน”

“สุดยอด!”

“ในที่สุดเราก็สามารถพบเพื่อนจากต่างแดนในร้านอินเตอร์เน็ตเราได้แล้ว!”

“ผู้ฝึกฝนของอาณาจักรทะเลดวงดาวมาแล้วเราไปพบพวกเขากันเถอะ”

กัปตันหยูชีตะโกน “เหล่าพี่น้องไปดูกันว่าพวกเขาหน้าตาเป็นยังไง”