บทที่ 44 หายตัว

บทที่ 44 หายตัว

[เคล็ดวิชาควบคุมขั้นต้น ขั้นชำนาญ -> ขั้นบรรลุ]

[เคล็ดวิชาเสริมพลังขั้นต้น ขั้นชำนาญ -> ขั้นบรรลุ]

...

พลังรบของหวังเย่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจร่วมในวันที่สาม

ตอนที่กลับมารวมตัวกันที่จุดนัดพบ หวังเย่ก็กอบโกยแต้มศักยภาพมาได้เป็นกอบเป็นกำ

ภารกิจค้นหาในตำบลหวังจ้ายเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว ช่วงบ่ายเขาและอวี๋สุ่ยชินจึงเริ่มขยับขยายไปค้นหาในพื้นที่เป้าหมายถัดไป นั่นคือหมู่บ้านต้าซู่

"นี่พวกนายข้ามไปสำรวจหมู่บ้านต้าซู่แล้วเหรอ!" ซ่งซู่อี๋ตาโตเท่าไข่ห่าน หันขวับไปมองหวงจื่อรุ่ย

ส่วนอีกฝ่ายแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดทวนยาวสีเงินในมือเงียบๆ แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่กระตุกยิกๆ ก็ปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ไม่มิด

"แต่ตำบลฉินอิ่นของพวกเรา เพิ่งจะสำรวจไปได้แค่ครึ่งเดียวเองนะ..." ซ่งซู่อี๋ยัดหมั่นโถวเข้าปาก แล้วเคี้ยวตุ้ยๆ บ่นอุบอิบ "ฉันกับพี่รุ่ยทำงานช้าเป็นเต่าคลานเลยอ่ะ"

ไม่ต้องเอาฉันไปรวมกับเธอเลย! เธอนั่นแหละที่ทำงานช้า!

หวงจื่อรุ่ยได้แต่กู่ร้องอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงทำหน้านิ่ง ก้มหน้าก้มตาขัดอาวุธต่อไปเงียบๆ

"ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามไงจ๊ะ จะได้ค้นหาได้ละเอียดถี่ถ้วนขึ้น ไม่พลาดจุดไหนไปไงล่ะ" อวี๋สุ่ยชินเอ่ยปลอบใจ

แต่ยัยนี่นอกจากจะทำงานช้าแล้ว ยังซุ่มซ่ามและสะเพร่าสุดๆ อีกต่างหาก

ขนาดเดินผ่านห้องใต้ดินที่มีผู้ลี้ภัยซ่อนตัวอยู่ตั้งหลายรอบ ยังมองไม่เห็นเลย... หวงจื่อรุ่ยแอบบ่นในใจ

หวังเย่แอบมองสีหน้าเซ็งโลกของหวงจื่อรุ่ย ถึงรู้ว่าไม่ควร แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ 'คิกๆ' ออกมาเบาๆ

มันให้ความรู้สึกเหมือนแครี่สายแบก ที่ต้องมาจับคู่กับซัปพอร์ตสายไถนาอย่างยาสุโอะไม่มีผิด

หวังเย่เดินเข้าไปตบไหล่หวงจื่อรุ่ยเบาๆ อีกฝ่ายหันมามอง พร้อมกับปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ตามมารยาทส่งมาให้

แววตาของเขาเหมือนจะบอกว่า: เพื่อนเอ๊ย มีแค่นายคนเดียวแหละที่เข้าใจฉัน

"พกยาฟื้นฟูมาบ้างป่าว ของฉันหมดเกลี้ยงเลยว่ะ" หวังเย่ฉีกยิ้มกว้าง "ถ้าได้รุ่นเอชเอฟสามจะแจ่มมากเลยนะเพื่อน"

หวงจื่อรุ่ย: "..."

...

ตกดึก

บางคนก็เชื่อมต่อเครือข่ายดวงจันทร์เพื่อฝึกฝนวิชาอยู่บนรถ ในขณะที่บางคนก็นอนกรนเสียงดังอ้าปากหวอหมดสภาพกุลสตรี

ส่วนหวังเย่ปลีกตัวออกไปฝึกวิชาอยู่ที่โรงแรมร้างแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับจุดนัดพบ

เคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาวขั้นสมบูรณ์แบบ!

การโคจรพลังแต่ละรอบ ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงพัฒนาการของร่างกายที่พุ่งทะยานขึ้นในทุกๆ ด้าน ประสิทธิภาพของมันเหนือกว่าเคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาดในระดับเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด

"อัตราการเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายโดยรวม น่าจะเร็วกว่าเคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาดประมาณ 5 เท่าได้มั้ง" หวังเย่ลองประเมินจากหลอดความคืบหน้าบนหน้าต่างสถานะของเขา

สำหรับนักรบยีนขั้นสาม การฝึกเคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาดสิบชั่วโมง จะช่วยเพิ่มความคืบหน้าได้ประมาณ 1%

แต่เคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาว กลับเพิ่มได้ถึง 5% เลยทีเดียว

แถมยังเป็นการยกระดับแบบองค์รวมอีกด้วย

เคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาด จะเน้นไปที่การเพิ่มพลังลมปราณซะเป็นส่วนใหญ่ ถึงแม้มันจะมอบความฟินขั้นสุดยอดแบบผงาดค้ำฟ้าให้ก็เถอะ แต่มันก็ส่งผลเสียต่อการพัฒนาในระยะยาวของนักรบยีนอยู่ดี

ในขณะที่เคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาวนั้น คือการผลัดเปลี่ยนระดับเซลล์ เป็นการเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรอบด้านและสมดุล ซึ่งจุดนี้แหละที่เจ๋งสุดๆ

ในขณะเดียวกัน การฝึกเคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาว ก็ยังช่วยดูดซับพลังงานจักรวาล เพื่อขยายขอบเขตของห้วงมิติแห่งจิตสำนึก และยกระดับพลังของสายผู้ใช้พลังพิเศษไปพร้อมๆ กันด้วย

ผลลัพธ์ที่ได้ แทบจะไม่ต่างอะไรกับตอนที่เขาเลื่อนขั้นเป็นนักรบยีนเลย

แต่ด้วยความที่ตอนนี้ ระดับของผู้ใช้พลังพิเศษยังอยู่ที่ขั้นสอง การพัฒนาจึงเป็นไปอย่างรวดเร็วและก้าวกระโดดมาก

นอกจากนี้ หวังเย่ยังค้นพบความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่ง ของเคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาวขั้นสมบูรณ์แบบด้วย—

นั่นก็คือ ประสาทสัมผัสและขอบเขตการรับรู้ที่กว้างไกลและแม่นยำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

—---------------------------------------------------

สองวันต่อมา

เข้าสู่วันที่ห้าของการปฏิบัติภารกิจร่วม

"พื้นที่เป้าหมายของเรา สำรวจเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ" หวังเย่หันไปบอกอวี๋สุ่ยชินด้วยรอยยิ้ม

"อืม เราช่วยคนมาได้ตั้งห้าคนแน่ะ" แก้มเนียนใสอมชมพูของอวี๋สุ่ยชินดูเปล่งปลั่งและมีชีวิตชีวา ทำเอาหวังเย่แอบอยากจะลองพิสูจน์ความมหัศจรรย์ของ 'สเปรย์อาบน้ำแห้ง' ที่เธอว่าดูสักครั้งจริงๆ

พื้นที่ของหมู่บ้านต้าซู่นั้นเล็กกว่าตำบลหวังจ้ายอยู่พอสมควร

ประกอบกับการประสานงานของพวกเขาทั้งคู่ก็เข้าขากันมากขึ้น ภารกิจค้นหาในพื้นที่นี้จึงเสร็จสิ้นเร็วกว่าที่คาดไว้

"ป่ะ ไปช่วยทางฝั่งนู้นกันดีกว่า จะได้รีบจบภารกิจแล้วกลับค่ายกันสักที" หวังเย่กดนาฬิกาข้อมือติดต่อหาหวงจื่อรุ่ย

แน่นอนว่าเขาไม่ได้รังเกียจที่จะหาแต้มศักยภาพเพิ่มหรอกนะ

แต่หลังจากที่เขาเลื่อนขั้นเป็นนักรบยีนขั้นสามแล้ว การล่าสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นสูงก็ไม่ได้ให้แต้มโบนัสพิเศษจากการฆ่าข้ามระดับอีกต่อไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยจำนวนมอนสเตอร์ที่ยุ่บยั่บเต็มเขตป่าแบบนี้ สองวันที่ผ่านมา เขาก็กอบโกยแต้มศักยภาพมาได้ทะลุหลักร้อยอย่างง่ายดาย

เขาตั้งใจจะตุนแต้มศักยภาพเอาไว้ก่อน เพื่อเตรียมอัปเกรดระดับขั้นของเคล็ดวิชาวิวัฒนาการละอองดาวในครั้งต่อไป

"อื้ม เอาสิ" อวี๋สุ่ยชินส่งยิ้มหวานปานน้ำผึ้งอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอให้เขา

ระยะเวลาห้าวันที่ได้ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน ทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีต่อหวังเย่เพิ่มพูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาเป็นคนดี มีความรับผิดชอบ และคอยดูแลปกป้องเธอเป็นอย่างดีตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาจะเป็นคนรับหน้าและออกโรงฟาดฟันกับพวกมอนสเตอร์ทั้งหมด โดยไม่ยอมให้เธอต้องลงมือให้แปดเปื้อนเลือดเลยสักนิด

เธอรู้ดีว่าทำไมพี่รุ่ยถึงพยายามกีดกันไม่ให้เธอสนิทสนมกับหวังเย่นัก ก็เพราะฐานะทางสังคมของสองครอบครัวมันต่างกันราวฟ้ากับเหว หวังเย่เคยเป็นแค่ผู้ลี้ภัยมาก่อน

แต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด

ขอแค่ใจตรงกัน ต่อให้ต้องฟันฝ่าอุปสรรคแค่ไหน เธอก็พร้อมจะสู้ตาย

เอ๊ะ?

ไม่มีคนรับสายแฮะ

หวังเย่จึงเปลี่ยนเป้าหมาย กดติดต่อไปหาซ่งซู่อี๋แทน

"มีอะไรเหรอ" อวี๋สุ่ยชินสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของหวังเย่ จึงเอ่ยปากถาม

"ไม่มีใครรับสายเลยสักคน" หวังเย่ครุ่นคิด

"อาจจะกำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ" อวี๋สุ่ยชินตั้งข้อสังเกต

"ไปดูให้เห็นกับตาเลยดีกว่า"

...

ณ จุดนัดพบ

บรรดาหัวหน้าทีมฝึกหัดทั้งสี่คน กำลังตั้งวงก๊งเหล้าแกล้มกับแกล้มกันอย่างสบายอารมณ์

"หัวหน้าถง ดูท่าภารกิจร่วมคราวนี้ ค่ายของนายคงจะเสร็จค่ายตะวันออกอีกตามเคยล่ะมั้งเนี่ย" หัวหน้าเฉินจากค่ายใต้เอ่ยปากแซว

"ก็แค่ฟลุกน่ะครับ ฟลุกๆ" หัวหน้าหม่าจวิ้นเจี๋ย สวมแว่นตากันแดดสุดเท่ หัวเราะร่วนรับคำชม

"ไม่เป็นไรน่า ยังไงหน่วยกู้ภัยระดับหัวกะทิของค่ายเราก็คว้าแชมป์ได้บ่อยกว่าอยู่แล้ว" ถงอู่ตีหน้านิ่งตอบกลับ ทันใดนั้น นาฬิกาข้อมือของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมา เขากดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหู "มีเรื่องอะไร"

หม่าจวิ้นเจี๋ย: "..."

คำพูดของถงอู่สะกิดให้นึกถึงฝันร้ายที่ชื่อว่าเซี่ยอู๋กวงขึ้นมาทันที

ค่ายตะวันตกนี่มันเป็นแหล่งรวมพวกตัวประหลาดหรือไงวะเนี่ย!

"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ ถงอู่ ทำไมหน้าเครียดเชียว" หัวหน้าเฉินสังเกตเห็นความผิดปกติ

"ลูกทีมฉันหายตัวไปสองคน" ถงอู่ผุดลุกขึ้นยืน ร่างอันใหญ่โตกำยำของเขาแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนน่าขนลุก "ฉันจะออกไปตามหาพวกเขาก่อน"

"มีอะไรอัปเดตก็ติดต่อมาได้ตลอดนะ" หัวหน้าทีมอีกสามคนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

การเกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างปฏิบัติภารกิจ ถือเป็นเรื่องปกติในเขตป่า

อย่างทีมของค่ายตะวันออกก็เพิ่งจะแจ็กพอตแตกเจอสัตว์ประหลาดระดับฝันร้ายไปหมาดๆ โชคดีที่เว่ยเซิ่งเทียนมีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ ก็เลยเอาตัวรอดมาได้แบบหวุดหวิด

แต่ลูกทีมทั้งสี่คนของหน่วยกู้ภัยค่ายตะวันตก ระดับพลังสูงสุดก็เพิ่งจะแตะแค่นักรบยีนขั้นสองเท่านั้นเอง

...

หมู่บ้านไป๋มู่

ภูมิประเทศส่วนใหญ่รายล้อมไปด้วยเรือกสวนไร่นาและหุบเขาสูงชัน บ้านเรือนปลูกสร้างด้วยอิฐและมุงหลังคากระเบื้อง สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตชนบทอย่างชัดเจน

แสงแดดยามเย็นเริ่มสาดส่อง ท้องฟ้าค่อยๆ สลัวลง

"สองคนนั้นน่าจะเกิดเรื่องแล้วล่ะ" หวังเย่หันไปบอกอวี๋สุ่ยชิน "ระวังตัวให้ดีนะ บนภูเขานั่นอาจจะมีสัตว์ประหลาดระดับฝันร้ายซ่อนตัวอยู่ ตอนนี้หัวหน้าถงกำลังรีบตามมาสมทบแล้ว"

ถึงจะไม่อยากยอมรับความจริง แต่การที่ติดต่อทั้งสองคนไม่ได้มาจนป่านนี้ ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย

และสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ก็คือการปะทะกับสัตว์ประหลาดระดับฝันร้าย

"อื้อ" สีหน้าของอวี๋สุ่ยชินเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอเติบโตมาพร้อมกับพี่รุ่ยตั้งแต่เด็กๆ ความผูกพันของทั้งคู่จึงลึกซึ้งราวกับพี่น้องร่วมสายเลือด

ทันทีที่ได้ยินข่าวร้าย เธอก็ถึงกับช็อกจนทำอะไรไม่ถูก สติหลุดลอยไปหมด

โชคดีที่ยังมีหวังเย่อยู่เคียงข้าง

ทั้งสองคนเร่งฝีเท้าค้นหาไปทั่วบริเวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยไม่ยอมปล่อยให้ร่องรอยใดๆ หลุดรอดสายตาไปได้

แต่ยิ่งค้นหามากเท่าไหร่ ความหวังก็ยิ่งริบหรี่ลงเท่านั้น

หวังเย่รู้ดีว่า ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ โอกาสรอดชีวิตของทั้งสองคนก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ต้องใจเย็นๆ ไว้!

เขาต้องตั้งสติให้มั่น! จะมาสติแตกตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

หวังเย่ยืนนิ่งอยู่กลางทางแยกของถนนสายเล็กๆ ในชนบท ทอดสายตามองแสงอาทิตย์อัสดงที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า พยายามรวบรวมความคิดที่กำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว

มันมีบางอย่างผิดปกติ

สมมติฐานที่เป็นไปได้มากที่สุดในตอนนี้ คือพวกเขาทั้งสองคนบังเอิญไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดระดับฝันร้ายเข้า

ด้วยนิสัยของหวงจื่อรุ่ย เขาจะต้องยอมเสียสละตัวเองเป็นเป้านิ่ง เพื่อถ่วงเวลาให้ซ่งซู่อี๋หนีไปขอความช่วยเหลืออย่างแน่นอน

แต่จนป่านนี้ ทั้งเขา ชิน และหัวหน้าถง ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อขอความช่วยเหลือจากซ่งซู่อี๋เลยสักแอะ!

นั่นก็หมายความว่า พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ!

เดี๋ยวก่อนนะ

ด้วยนิสัยบ้าบิ่นและเลือดร้อนของซ่งซู่อี๋ ถ้าหวงจื่อรุ่ยสั่งให้เธอหนีไป ยัยนั่นอาจจะตะโกนสวนกลับมาว่า 'พี่รุ่ยคะ จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน จะตายก็ตายด้วยกัน!'

แล้วก็พุ่งหลาวเข้าไปบวกกับมอนสเตอร์พร้อมกับพี่รุ่ยของเธอก็ได้นี่นา...

โอย ปวดหัวโว้ย วิเคราะห์ยากชะมัด

หวังเย่เดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

ภาพเหตุการณ์ของสองแม่ลูกที่เขาช่วยเหลือออกมาจากชุมชนซินเหอ รวมถึงเรื่องราวแปลกประหลาดและน่าสยดสยองที่เขาพบเจอในชุมชนแห่งนั้น ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากๆ ราวกับมีจิ๊กซอว์บางชิ้นที่กำลังจะต่อเข้ากันได้

หรือว่า...

สายตาของหวังเย่ไปสะดุดเข้ากับป้ายบอกทางที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงสี่แยก รูม่านตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

เขาพุ่งตัวออกไปข้างหน้าราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากแล่ง

และไปหยุดยืนชะงักอยู่ตรงทางแยกนั้น

บนป้ายบอกทาง มีลูกศรชี้บอกทิศทางไปยังสถานที่สี่แห่ง ทั้งทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศตะวันตก และทิศเหนือ

ประกอบไปด้วย เนินเขาไป๋มู่, หมู่บ้านเหอเจีย, สะพานซั่งหู่ และ—

ภูเขาราชันมังกร!!!

[จบตอน]