บทที่ 53 - ลี่ซาน

บทที่ 53 - ลี่ซาน

ยิ่งอิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรเนื้อหาเบื้องล่างก็ยิ่งทรงรู้สึกสะท้านสะเทือนในพระทัย

ค่ำคืนนี้มีผู้คนมากมายที่นอนไม่หลับ

ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าอันมืดมิด กะพริบวิบวับอย่างไม่หยุดหย่อน

สวี่จือทอดสายตามองความมืดมิดที่สาดกระเซ็นดั่งน้ำหมึก ซึ่งมันไม่ได้แตกต่างไปจากค่ำคืนในอีกสองพันปีข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงตำแหน่งของหมู่ดาวบนท้องฟ้าเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่หยุดหย่อน เฉกเช่นสถานที่แห่งนี้ที่ทำให้นางรู้สึกทั้งแปลกตาและคุ้นเคยในคราวเดียวกัน

นางกอบกุมแผ่นหยกเหอถูเอาไว้ หยกเย็นเฉียบแนบชิดกับหน้าอกของนาง นางรู้สึกซาบซึ้งใจและเฝ้ารอคอยอย่างสุดซึ้ง

ในตอนแรกนางคิดเพียงอยากจะรื้อทุกสิ่งทุกอย่างให้พังทลายแล้วจัดระเบียบขึ้นมาใหม่ทั้งหมด

ชีวิตของหานเฟยถูกรักษาไว้จนถึงตอนที่โครงการขุดคลองของเจิ้งกั๋วถูกเปิดโปง

หากการทุ่มเทสุดกำลังเพื่อให้หานเฟยมีชีวิตรอด ต้องแลกมาด้วยการที่หลี่ซือต้องออกจากแวดวงการเมืองของแคว้นฉิน

เช่นนั้นหมายความว่าครอบครัวของหลี่ซือจะหลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายแล้วใช่หรือไม่

จู่ๆ นางก็เกิดความรู้สึกอยากให้หลี่เสียนไม่ต้องกลับมาอีกเลยตลอดกาล

จ้าวเจียไม่รู้หรอกว่าอิ๋งเหอฮวาจะมีความกล้าหาญพอที่จะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานหรือไม่ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยอมทุ่มสุดตัวแล้ว

เขามองเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้าผ่านหน้าต่างลูกกรงเหล็กบานเล็กในคุก

ในวินาทีนี้จ้าวเจียกำลังคิดสิ่งใดอยู่นะ

สิ่งที่เขาขบคิดไม่ใช่เรื่องที่อิ๋งเจิ้งจะจัดการกับเขาอย่างไร และสิ่งที่เขาคิดถึงก็ไม่ใช่คนที่เขาเคยตกหลุมรักในวัยเยาว์ ทว่าภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับเป็นใบหน้าที่ซูบผอมและซีดเซียวของมารดา

เดิมทีเขาคือบุตรชายคนโตสายตรง ทว่าบิดาของเขากลับไปหลงใหลนางรำและแต่งตั้งนางขึ้นเป็นราชินีองค์ใหม่ เขาและมารดาจึงตกกระป๋องและถูกปลดออกจากตำแหน่ง

เป็นอย่างที่อิ๋งเหอฮวาพูด เขาอยากกลับแคว้นจ้าวก็จริง ทว่าเขายิ่งอยากจะแก้แค้นจ้าวเชียน และอยากให้คนที่เคยรังแกมารดาของเขาต้องชดใช้กรรม

ประการที่สอง การที่เขาซัดทอดเจิ้งหลี โดยไม่สนว่าแคว้นฉู่จะเอาเรื่องแคว้นจ้าวหรือไม่ ก็เพียงเพื่อให้แคว้นฉินตระหนักว่าแคว้นฉู่ได้กลายเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังมาตั้งนานแล้ว

ทำลายความอาลัยอาวรณ์และทางถอยของตนเองจนหมดสิ้น เพื่อแคว้นจ้าวและมารดา แม้ต้องตกตายในเสียนหยาง จ้าวเจียก็ไม่เคยนึกเสียใจ

ผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าของทหารยามก็ดังสวบสาบมาจากทางเดิน จ้าวเจียในสภาพผมเผ้ารุงรังเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นองค์ชายเยียนตานที่ดูไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลยในงานเลี้ยง

"องค์ชายเสด็จมาที่นี่ด้วยเหตุใด"

"ข้าต้องการช่วยเหลือคุณชายให้หลุดพ้นจากความยากลำบาก"

"เจียมองชีวิตเบาดั่งขนนก องค์ชายไม่ต้องมาเสียเวลากับเจียหรอก"

"ดวงชะตาของคุณชายยังไม่ถึงฆาต"

"เจียเป็นเพียงคนสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดองค์ชายได้เลย"

เยียนตานย่อตัวลง เอ่ยเสียงเบาว่า "คุณชายเกลียดชังแคว้นฉิน เกลียดชังกษัตริย์แคว้นฉินหรือไม่"

"แย่งชิงภรรยา ทำลายครอบครัว แว่นแคว้นกำลังจะล่มสลายในไม่ช้า แค้นจนอยากจะฉีกเนื้อดื่มเลือดของเขานัก"

"แคว้นเยียนของข้าอ่อนแอ หลักการปากสิ้นฟันหนาวกับแคว้นจ้าวนั้นชัดเจน ข้าถูกอิ๋งเจิ้งสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่ในนี้ ทว่าคุณชายแตกต่างจากข้า ข้าสามารถช่วยให้คุณชายหนีออกจากแคว้นฉินได้"

จ้าวเจียชะงักไปเพียงครู่เดียว ประกายตาก็กลับมาแน่วแน่ในชั่วพริบตา "ตอนนี้ข้ามีเพียงชีวิตเดียวที่เหลืออยู่ พระคุณขององค์ชาย เจียไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน"

รอยยิ้มของเยียนตานใสสะอาดดั่งสายน้ำ เขาลุกขึ้นยืน ปลดโซ่ตรวนออก เปิดประตูคุกให้กว้าง แล้วผายมือเชิญจ้าวเจีย "ตานจะไม่ปล่อยให้คุณชายต้องรอนาน ข้าได้ติดสินบนเปิดทางไว้หมดแล้ว หากคุณชายยินยอม ก็สามารถออกจากคุกได้ทันที"

เยียนตานสมกับที่เป็นตัวประกันมาหลายปี เขากับผู้ติดตามข้างกายล้วนมีทักษะการเอาตัวรอดเป็นเลิศ

หลังจากจ้าวเจียปลอมตัวเสร็จสรรพ เขาก็ถูกคนของเยียนตานลอบส่งตัวออกจากเมืองเสียนหยางในคืนนั้น มุ่งตรงไปยังเชิงเขาลี่ซานทันที

[จบแล้ว]