บทที่ 190 - ภารกิจใหม่ ชิงตัดหน้าศึกแห่งมิตรภาพของท่านอาเทม!

บทที่ 190 - ภารกิจใหม่ ชิงตัดหน้าศึกแห่งมิตรภาพของท่านอาเทม!

เมื่อเห็นเซย์ยะทำท่าจะเดินหนี ไม คุจาคุก็รีบพุ่งเข้าไปคว้าก้อนขนตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่นด้วยความร้อนรน

ล้อเล่นน่า เธอคือดูเอลลิสต์ที่แท้จริงที่ถูกเลือกเลยนะ โปรแกรมโกงส่งมาประเคนให้ถึงที่ขนาดนี้ ใครจะบ้าปล่อยให้หลุดมือไปได้ล่ะ

ส่วนเรื่องเล่ห์เหลี่ยมแผนการร้ายอะไรนั่น เธอคงจะคิดมากไปเองแหละ ถึงอดีตเธอจะเคยเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดี แต่พอชีวิตพลิกผันตอนนี้เธอก็กลายเป็นแค่คนตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ จะมีอะไรให้หลอกลวงได้อีกล่ะ

ผู้ชายคนอื่นอาจจะหวังเคลมร่างกายเธอ นั่นก็ยังพอเข้าใจได้ แต่อีกฝ่ายเป็นแค่วิญญาณดูเอลนะ จะมาหวังทำมิดีมิร้ายร่างกายเธอได้ยังไงกัน

อีกอย่างทั้ง ฮาร์ปี้ควีน และ ฮาร์ปี้ คุริโบ ก็เป็นการ์ดที่ปรากฏขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ แถมเมื่อกี้เธอก็เพิ่งจะได้สัมผัสกับความทรงจำของมันมาหมาดๆ จะให้เธอยอมปล่อยมือไปตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก!

ในจังหวะที่ใบหน้ากลมๆ ถูกยัดเข้าไปอยู่ท่ามกลางความนุ่มนิ่มอันมโหฬาร เซย์ยะก็ถึงกับสตั๊นไปเลย ต้องยอมรับจริงๆ ว่าการเลือกเครื่องมือเป็นผู้หญิงมันดีกว่าผู้ชายก็ตรงนี้แหละ

ทว่าดูเหมือนไม คุจาคุจะกลัวว่าเซย์ยะจะทิ้งเธอไปจริงๆ เธอเลยกอดเขาไว้ซะแน่นจนเซย์ยะเริ่มรู้สึกอึดอัดเหมือนจะขาดอากาศหายใจ...

"คุณไม คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ"

เพราะวิญญาณดูเอลจะมีแค่ผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้นที่มองเห็น ดังนั้นในสายตาของพวกฮอนดะ ท่าทางของไม คุจาคุในตอนนี้จึงดูแปลกประหลาดสุดๆ

แต่ก็เพราะคำทักท้วงของฮอนดะนี่แหละที่ช่วยดึงให้เซย์ยะหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งการล้างหน้าด้วยไฟหน้าที่ทั้งทรมานและฟินสุดๆ ในเวลาเดียวกัน

"ฮอนดะ พวกนายยังมีธุระอะไรอีกไหม พวกกูลส์ที่ตามล่าพวกนายฉันก็จัดการไปหมดแล้วนี่นา"

พูดกันตามตรง หากวัดตามเนื้อเรื่องในตอนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างไม คุจาคุกับกลุ่มตัวเอกก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดี แต่ก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

การที่เธอยอมยื่นมือเข้าช่วยพวกฮอนดะก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เคยติดค้างกันไว้ในศึกดูเอลลิสต์คิงดอมแล้ว

"คุณไม ถ้าเป็นไปได้ช่วยขับรถไปส่งพวกเราที่ท่าเรือหน่อยได้ไหมครับ ขอร้องล่ะครับ!"

กูลส์คือองค์กรวายร้ายที่มีอิทธิพลมหาศาล ตามหลักแล้วการที่ไม คุจาคุช่วยพวกเขาเอาไว้เมื่อกี้ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว พวกเขาไม่ควรจะดึงเธอให้มาเสี่ยงอันตรายมากไปกว่านี้

แต่สถานการณ์ในตอนนี้... ถ้าพวกเขาไม่รีบไปช่วยเพื่อนล่ะก็ ทั้งโจโนะอุจิและอันซุต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ

พวกเขาไม่มียานพาหนะดีๆ เลยสักคัน ขืนวิ่งจากตรงนี้ไปถึงท่าเรือ ศพของโจโนะอุจิคงแข็งทื่อไปแล้ว

แถมพวกกูลส์ที่จับตัวอันซุกับโมคุบะไปก็น่าจะมีดูเอลลิสต์ฝีมือดีอยู่เพียบ

ฮอนดะกับโอโตงิ ริวจิอาจจะพอสู้เตะต่อยไหว แต่ถ้าเป็นเรื่องดวลการ์ดล่ะก็... เอาเป็นว่าพวกเขาไม่มีทางส่งชิซุกะที่ไม่ประสีประสาเรื่องดูเอลออกไปสู้แน่ๆ

และเมื่อกี้พวกเขาก็เพิ่งได้เห็นฝีมือการโซโล่เดี่ยวรับมือสองคนและจบเกมแบบวันเทิร์นคิลของไม คุจาคุมาหมาดๆ

ทั้งคู่จึงลงความเห็นตรงกันว่าสำหรับไม คุจาคุแล้ว การจัดการพวกลูกกระจ๊อกกูลส์มันคงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

"พี่ไมคะ ช่วยพี่ชายของฉันกับเพื่อนๆ ด้วยเถอะนะคะ!"

กูลส์เป็นองค์กรที่ชั่วร้ายและน่ากลัวมาก ถ้าเลือกได้ไม คุจาคุก็ไม่อยากจะเอาตัวเข้าไปพัวพันด้วยหรอก โดยเฉพาะตอนนี้ที่เธอต้องหาทางง้อระบบคุณพ่อที่เพิ่งได้มาให้หายโกรธซะก่อน

ท่าทีลังเลของเธอเมื่อกี้คงทำให้วิญญาณดูเอลที่แสนจะหยิ่งยโสตัวนี้อารมณ์เสียแน่ๆ ขืนอีกฝ่ายทิ้งเธอแล้วหนีไปซบผู้เล่นหญิงคนอื่น เธอจะทำยังไงล่ะ!

ไม คุจาคุคิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นฮอนดะกับชิซุกะโค้งคำนับให้เธอแบบเก้าสิบองศา เธอก็เริ่มรู้สึกลังเลขึ้นมา

ข้างหนึ่งคือกลุ่มเพื่อนที่เคยช่วยเหลือเธอ ส่วนอีกข้างคือพลังอันมหาศาล เธอควรจะเลือกทางไหนดีเนี่ย

ถ้าเป็นเธอในอดีต เธอคงเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเลเลยล่ะ เพราะคนที่เคยผ่านโลกอันโหดร้ายมาอย่างโชกโชนย่อมต้องเห็นแก่ตัวเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้...

"ติ๊ง! ทริกเกอร์ภารกิจใหม่ ช่วยเหลือผองเพื่อน!"

"รายละเอียดภารกิจ จงเอาชนะผู้อยู่เบื้องหลังที่คอยชักใยโจโนะอุจิ และทำลายแผนการร้ายขององค์กรกูลส์ให้สิ้นซาก"

"ดูเอลลิสต์ที่แท้จริงย่อมไม่หวาดหวั่นต่อการท้าทายใดๆ และจะไม่มีทางทนดูเพื่อนพ้องตกอยู่ในอันตรายโดยไม่ทำอะไรเด็ดขาด"

"รางวัลภารกิจ การ์ดแพ็กฮาร์ปี้ X5"

"บทลงโทษหากล้มเหลว ระบบจะตัดการเชื่อมต่อจากโฮสต์และออกตามหาดูเอลลิสต์ที่แท้จริงคนใหม่"

ไม คุจาคุที่กำลังลังเลอยู่ถึงกับชะงักไปเมื่อเห็นหน้าจอเสมือนจริงเด้งขึ้นมาตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับพวกฮอนดะว่า "ขึ้นรถสิ ท่าเรืออยู่ตรงไหนเดี๋ยวฉันพาไปเอง"

เมื่อเห็นภารกิจจากระบบ ไม คุจาคุก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ ในเมื่อไอเทมโกงของเธอออกคำสั่งให้ไปช่วยคน เธอก็ไม่ต้องมานั่งลำบากใจเลือกอีกต่อไป

แต่สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกขัดใจนิดหน่อยก็คือ ภารกิจคราวนี้ดันมีบทลงโทษเพิ่มเข้ามาด้วยนี่สิ

'สงสัยเจ้าคุริโบที่ชื่อเซย์ยะนั่นคงจะยังโกรธคำพูดของฉันอยู่แน่ๆ เลย'

และเหมือนจะอ่านใจไม คุจาคุออก เซย์ยะในร่างก้อนขนมีปีกก็โผล่มาบินโฉบอยู่ข้างๆ เธอแล้วพูดขึ้นว่า "สาวน้อย เธอคิดมากไปแล้ว วิญญาณอย่างฉันไม่ใช่พวกใจแคบคิดเล็กคิดน้อยหรอก... นะคุริโบะ"

"ทุกอย่างมันต้องมีรางวัลและบทลงโทษสิถึงจะสมเหตุสมผล ถ้าเอาแต่แจกรางวัลอย่างเดียวมันก็จะทำให้เธอเหลิงและหลงระเริงไปกับความสำเร็จที่ได้มาง่ายๆ ซึ่งมันไม่ส่งผลดีต่อการเป็นดูเอลลิสต์ชั้นแนวหน้าเลยนะ"

"เพราะงั้นการมีของรางวัลล่อใจและมีบทลงโทษคอยกระตุ้น มันถึงจะช่วยผลักดันให้เธอกลายเป็นดูเอลลิสต์ที่ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้นยังไงล่ะ (เพื่อเป็นเครื่องมือที่ดีขึ้นต่างหาก)!"

"ส่วนเหตุผลที่ภารกิจก่อนหน้านี้ไม่มีบทลงโทษ นั่นก็เพราะมันเป็นแค่ภารกิจสอนเล่นสำหรับมือใหม่น่ะสิ มันก็ต้องมีสวัสดิการให้มือใหม่บ้างจริงไหม"

พอได้ยินคำอธิบายที่ฟังดูมีเหตุผลและมีหลักการของเซย์ยะ ไม คุจาคุที่กำลังขับรถอยู่ก็เถียงไม่ออกเลยทีเดียว

ด้วยความที่ไร้เงาพวกกูลส์คอยตามรังควาน ประกอบกับฝีมือการดริฟต์รถขั้นเทพของพี่สาวไม คุจาคุ พวกเธอจึงเดินทางมาถึงเวทีประลองที่มาริคจัดเตรียมไว้ให้ฟาโรห์ไร้นามได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ตัวเอกอย่างมุโต้ ยูกิยังเดินทางมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ

บนสะพานไม้ที่ถูกสร้างขึ้นเป็นรูปสี่เหลี่ยม โจโนะอุจิที่ถูกมาริคควบคุมด้วย คทาพันปี กำลังยืนอยู่บนฝั่งหนึ่งของสะพาน โดยที่ข้อเท้าของเขาถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เหล็ก และข้างๆ เท้าก็มีกล่องที่ตั้งค่าเชื่อมโยงกับไลฟ์พอยต์วางอยู่

หากไลฟ์พอยต์ของฝ่ายตรงข้ามลดเหลือศูนย์ กล่องใบนั้นก็จะเปิดออกและเผยให้เห็นกุญแจสำหรับไขปลดล็อกโซ่ตรวนที่ข้อเท้า

นี่คือ เกมแห่งความตาย ที่มาริคจงใจจัดเตรียมไว้ให้ฟาโรห์ไร้นามโดยเฉพาะ เพราะในการดวลครั้งนี้จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์รอดชีวิตกลับไป

ผู้ชนะจะได้รับกุญแจจากกล่องและไขปลดล็อกโซ่ตรวนเพื่อหนีเอาชีวิตรอด ส่วนผู้แพ้ก็จะถูกโซ่ตรวนลากดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลอันหนาวเหน็บ

และเนื่องจากผู้ที่ต้องมาดวลกันคือฟาโรห์ไร้นามและโจโนะอุจิ ดังนั้นไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะ มาริคก็สะใจทั้งนั้น

ถ้าโจโนะอุจิชนะ ฟาโรห์ไร้นามก็จะตาย

แต่ถ้าฟาโรห์ไร้นามชนะ เพื่อนรักอย่างโจโนะอุจิก็จะต้องตายแถมยังตายด้วยน้ำมือของเขาเองอีกต่างหาก แค่คิดว่าจะได้เห็นภาพนั้น มาริคก็แทบจะกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่แล้ว!