ตอนที่ 270 : ลาวตี้(อ่านฟรี)

“ข้าได้ยินมาว่าเหล่าอาจารย์จากตาจินทุกคนเล่นเกมขโมยผัก .. พวกเขาสนุกกับมันมาก!”

“พวกเขาไม่ได้เล่นอย่างอื่นบางหรอ?” มีคนตะโกนแย้งด้วยความประหลาดใจ “ข้าเห็นคนพวกนี้วันนี้ เขามีระดับที่สูงกันมากพวกเขามีเวลาทำอย่างอื่นมากขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”

อีกคนที่ยืนอยู่แถวนั้นตอบว่า “เกมอื่นไม่ได้มีผลต่อการเล่นเจ้ากระบี่ขั้นเทพ เจ้าเพียงแค่เสียเวลาไปตรวจสอบการปลูกผักแค่ชั่วครู่มันง่ายจะตาย!”

“ง่าย!?”

ร้านในเมืองครึ่งมีผู้เล่นเพียงไม่กี่คนที่เพิ่งมีโอกาสเล่นเกมและได้แลกเปลี่ยนพูดคุย เห็นได้จัดว่าความบัยเทิงรูปแบบใหม่จากจิวหัวได้แพร่กระจายไปทั่ว

“ขโมยผักหรือ?” หวังซานที่เพิ่งเข้ามาในร้านได้ยินการสนทนานี้ “มันคืออะไร?”

“เมื่อวานมีคนพูดคุยกันในกลุ่ม” เต๋าหินเล็กกล่าวต่อว่า “ดูเหมือนว่าสิ่งที่พูดถึงอยู่นี้จะอยู่ในคิวโซน พวกเราควรเข้าไปดูมันมั้ย?”

ด้วยกองกำลังใกล้เคียงและผู้เล่นอิจสระบางคนที่ได้ยินข่าวคราวอันหน้าสนุก คอมพิวเตอร์พันเครื่อง ณ คาเฟ่จิวหัวได้ถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์

โชคดีที่เวลาเฉลี่ยของแต่ละคนไม่ได้นานนัก

ณ คาเฟ่เมืองครึ่ง หวังซานและเหล่าสมุนเดินเข้ามาในคาเฟ่เมื่อจับจองคอมแล้วโดยปกติสิ่งที่เข้าเป็นสิ่งแรกคือเกมเจ้ากระบี่ขั้นเทพ แต่วันนี้พวกเขาเปิดคิวโซนก่อน

“เลือกสถานที่เกิด?” พวกเขามองไปรอบๆ และพบว่ามันทำความเข้าใจง่ายกว่าเจ้ากระบี่ขั้นเทพเสียอีก กระการก็แค่เก็บผักซื้อเมล็ดพืชทำสวนปลูกผักมันง่ายมาก

เมื่อมองไปรอบๆ พบทุ่งหญ้าสีเขียวขจี หวังชานอุทานชื่นชมในขณะขุดดิน “ที่นี่ช่างเป้นสถานที่ที่ดีจริงๆ” หลังจากรวบรวมผักที่ได้เวลาเก็บเกี่ยวพวกเขาก็ซื้อเมล็ดพันธุ์ใหม่เพื่อเวียนปลูกในรอบต่อไป “แค่นี้หรอ” พวกเขาพบว่านี่คือทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำ

“ผักเหล่านี้ทำอะไรและมีผลต่อเรายังไงบ้าง?” พวกเขาจำได้ว่ามีคนพูดถึงผักว่าสามารถขายเป็นเหรียญเพื่อนำมาซื้อสิ่งของอื่นๆ หรือสามารถกินเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในการเพาะปลูกได้เล็กน้อย

ทันทีที่หวังซานเปิดร้านและเลื่อนดูของเขาตกตะลึงทันทีที่เห็นคู่มือการเลี้ยงหนอนไหมน้ำแข็งที่หายไปนานหลายปี

“ไหนข้าดูบ้าง” เต๋าหินเหล็กเปิดร้านค้าขึ้นมาและเลื่อนตามดูด้วยความตื่นเต้น “หืม .. คู่มือการปลูกดอกไม้เหล็ก? ดอกไม้เหล่านั้นเกือบจะสูญพันธุ์ไปแล้วนับตั้งแต่การปลูกแบบนั้นหายไปเมื่อสามพันปีก่อน”

“คู่มือเลี้ยงหนอนเลือด?” ซากุอ่านรายละเอียดด้วยความประหลาดใจ “คู่มือนี้มีเทคนิคพิเศษ มันน่าสนใจมากเทคนิคพิเศษนี้จะต้องพาข้าไปสู่ระดับที่สูงขึ้น!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” หลังจากที่หัวผักกาดเติบโตได้เวลาเก็บเกี่ยวอีกครั้ง พวกเขาก็นำมันไปแลกเป็นเหรียญและซื้อมันกลับมาปลูกอีกครั้ง

มันทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้เก็บเกี่ยว

“ปี๊ป!” เสียงจากข้อความใน QQ ดังขึ้น

“ฮงจินจากจิวหัวต้องการเพิ่มท่านเป็นเพื่อน ท่านจะยอมรับหรือไม่?”

“เหลียงหัวจากจิวหัวต้องการเพิ่มท่านเป็นเพื่อน ท่านจะยอมรับหรือไม่?”

“เยน้อยจากจิวหัวต้องการเพิ่มท่านเป็นเพื่อน ท่านจะยอมรับหรือไม่?”

“...”

ผู้คนจำนวนมากต้องการเป็นเพื่อนกับข้า? เป็นเพื่อนกันทำไม? หวังซานค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะไตร่ตรองหรือพวกเขาอาจรู้ว่าครอบครัวหวังของข้าประสบความสำเร็จและต้องการได้รับมิตรภาพกันนะ?

ไม่ .. พวกเขารู้ได้ยังไงกัน!? หวังซานส่ายหัวและผลักความคิดนี้ออกไปจากหัว แต่จะให้นึกถึงอย่างอื่นก็ไม่ได้เลย

ช่างมันเถอะ! เขากดยอมรับ!

หลังจากยอมรับเพื่อนหลายคนก็หันหน้ามองกันด้วยสายตาแปลกๆ โดยเฉพาะซากุและเต๋าหินเหล็ก

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าสองคน?”

ซากุขำและกล่าวว่า “ผู้คนจำนวนมากต้องการเพิ่มข้าเป็นเพื่อนหรือบางทีพวกเขาอาจจะรู้ว่าข้าเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแน่ๆ”

เต๋าหินเล็กนั่งนิ่ง “แปลกมาก! ข้าก็ได้รับข้อความเหล่านั้นเช่นกัน!”

“พวกเจ้า! มีความสุขอะไรกัน!?” ขณะเดียวกันชายเสื้อคลุมสีดำที่ยืนอยู่เอ่ยถามข้างๆ เขามีชายผ้าคลุมสีเทา

“ปีศาจดำ!” หวังซานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นการปรากฏตัวของปีศาจดำที่นี่

เขาป้องมือของเขาและตอบว่า “มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก” เขาชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า “เรากำลังปลูกผักกันในคิวโซน มันสามารถนำประโยชน์มาให้เรามากมาย ผักที่ปลูกสามารถเอาไปแลกเป็นเหรียญทองเพื่อซื้อของหรือจะนำมันมากินเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งก็ได้ เอ้อลืมบอกไปว่าร้านค้าที่นี่มีสมบัติล้ำค่าหายากมากมาย!”

“จริงหรือ?” ชายสองคนจ้องมองในหน้าจอเขาพบว่ามีบ้านไร่ทุ่งหญ้า “อืม .. ขอบใจที่บอกพวกเรา”

จากนั้นเขาสองคนจับจองคอมพิวเตอร์และเข้าไปปลูกผักในทันที .. หลังจากปลูกได้ไม่ถึงชั่วโมงพวกเขาก็ได้รับข้อความากมาย

“ชิงลี่แสงจันทร์ จากจิวหัวต้องการเพิ่มท่านเป็นเพื่อนท่านจะยอมรับหรือไม่?”

“อาจารย์เยซง จากจิวหัวต้องการเพิ่มท่านเป็นเพื่อนท่านจะยอมรับหรือไม่?”

“...”

ผู้คนจำนวนมากต้องการเพิ่มข้าเป็นเพื่อน? ปีศาจดำทำหน้าสับสน เขากดยอมรับและส่งข้อความถึงพวกเขา

[เจ้ากำลังทำอะไรหรือ] หลังจากพิมพ์คำลงไปเขารู้สึกว่าคำถามมันไม่ค่อยเข้ากับตัวเขาเท่าไรเขาจึงเพิ่มเครื่องหมายคำถามลงไป

“อืม .. ค่อยดีขึ้นหน่อย”

ไม่มีใครตอบกลับเลยยกเว้นคนที่ชื่ออาจารย์เยซงคนเดียว [ไงลาวตี้จากทะเลดวงดาว!] เขาส่งข้อความพร้อมรูปเจ้าหมาอาคิตะทำหน้าโง่

(ผู้แปล : ลาวตี้ Laotie ใช้แทนคำว่าเพื่อนมักใช้กันในภาคเหนือของจีน)

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” ปีศาจดำหัวเราะ เขามองว่าผู้ชายคนนี้ช่างตลกดี ข้าชอบเขา!

“ท่านหัวหน้า!” วังจินผู้เพาะปลูกสวมเสื้อคลุมสีเทาตะโกน “เข้าเกมเร็ว! เราพบที่ลับในเม้งชง ซอมบี้ที่นั่นให้ไอเทมใหม่และหนังสือทักษะมากมาย!”

“ทักษะใหม่?” หลังจากปีศาจได้ยินเช่นนั้นเขารีบเข้าเกมทันที “ทักษะอะไร?”

“มันเยอะมาก!” วังจินมองไปที่เทคนิคต่างๆ “ระเบิดไฟ, กำแพงไฟ หลายอย่างมันน่าสนใจมาก”

“ไป! แสงให้ข้าเห็นที”

ณ อีกด้านหนึ่งของกลุ่มหวังซาน

“นี่ศิษย์พี่หวัง! ในเมืองนี้ดูเหมือนจะมีหนังสือเกี่ยวกับสายฟ้าขาย”

“หนังสือทักษะ!?” เขาประหลาดใจเมือได้ยินเช่นนั้น

“มันราคาเท่าไร?” หวังชานถามทันที

“ห้าสิบคริสตัล!” เต๋าหินเหล็กมองที่หน้าจอแล้วพูดว่า “นอกจากนี้ยังมีหนังสือตัวอักษรรูนไฟ!”

“ไปดูกัน!”

“ว้าว!” สายฟ้านี่สุดยอดมา พวกเขาอุทาน

“ตัวอักษรรูนนี่ก็ไม่แพ้กัน!”

ขณะเดียวกันร่างพร้อมเพรียวกำลังบุกสวนของหวังซาน “หึ! ไอ้คนพวกนี้มันฆ่าข้าและทำของข้าหล่นหมด ข้าจะขโมยหัวผักกาดอันใหญ่ของมันซะ!”

เยเสี่ยวเย้ขุดหัวผักกาดขึ้นมาด้วยความแค้นใจ ในไม่ช้าหัวผักกาดที่ได้เวลาก็ถูกขุดออกมา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ เธอจึงวิ่งไปพร้อมกับหัวผักกาดในอ้อมกอด

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ..

“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าปล้นเนื้อไก่จากข้า ข้าจะทวงหัวผักกาดจากเจ้าคืน!” ใบลังเดินเข้าไปในสอนพร้อมขุดหัวผักกาดขึ้นมา

ไม่นานหลังจากนั้นร่างดำอีกร่างก็แอบเข้ามา …