บทที่ 290 - เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนพิษ!

บทที่ 290 - เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนพิษ!

เมื่อหลินรั่วเซียนได้ยินชื่อตัวเองถูกประกาศ ใบหน้าเล็กๆ ของนางก็เต็มไปด้วยความประหม่าทันที

เมื่อก่อนตอนที่นางอยู่ในเผ่าวิญญาณโอสถ นางก็ทำเป็นแต่รักษาโรคและช่วยชีวิตคนเท่านั้น

ช่วงที่ผ่านมาแม้นางจะเคยประลองฝีมือกับอวิ๋นชีชีอยู่บ้าง แต่ก็เป็นแค่การซ้อมแบบพอหอมปากหอมคอ

การต้องมาต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายกับคนนอกแบบนี้ นี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของนางเลย

นางกำหมัดน้อยๆ แน่น พยายามสูดลมหายใจและให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ

"เพื่อที่จะฟื้นคืนชีพให้ทุกคนในเผ่า นี่คือบททดสอบที่ข้าต้องผ่านมันไปให้ได้ ข้าต้องทำได้แน่!"

จางหยวนตบหัวนางเบาๆ พลางเอ่ยว่า "ไปเถอะ เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้!"

หลินรั่วเซียนถูกเทเลพอร์ตเข้าไปในลานประลองหมายเลขสิบเก้า

เมื่อผู้ชมเห็นรูปลักษณ์และเผ่าพันธุ์ของนาง ก็พากันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"หืม ถึงกับเป็นคนเผ่าวิญญาณโอสถเชียวรึ! เผ่านี้มันขึ้นชื่อเรื่องพลังการต่อสู้ที่กากที่สุดเลยไม่ใช่รึไง! พรสวรรค์ทั้งหมดก็มีแต่เรื่องรักษากับซัพพอร์ต ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราคิดยังไงถึงส่งนางมาลงแข่งเนี่ย"

"ยอดฝีมือเผ่าวิญญาณโอสถที่มีพลังสูงสุด เท่าที่จำได้ก็ไม่เคยมีใครบรรลุเกินระดับเซียนลี้ลับเลยนะ การที่นางเลื่อนระดับมาถึงเซียนทองคำต้าหลัวได้ คงต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ"

"ต่อให้พิเศษยังไงก็เป็นแค่เผ่าวิญญาณโอสถอยู่ดี จะไปทำอะไรใครได้ หรือจะฮีลศัตรูให้เลือดล้นจนตายรึไง"

ทางฝั่งของตู๋หมิงจากเผ่ามังกรพิษ เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ของตัวเองเป็นแค่ก้อนมันฝรั่งน้อย ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นความปีติยินดีทันที

เผ่ามังกรพิษก็ถือเป็นเผ่ามังกรเทียมสาขาหนึ่ง แถมยังเป็นเผ่าที่คอยรับใช้เผ่ามังกรโบราณไท่ซวีมาตลอดด้วย

ถ้าเขาสามารถอัดผู้เข้าแข่งขันจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราให้ยับเยินได้ล่ะก็ เขาจะต้องได้รับรางวัลชิ้นโตจากเผ่ามังกรโบราณไท่ซวีอย่างแน่นอน!

และสถานะของเขาในเผ่ามังกรพิษก็จะพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

ตู๋หมิงเดินเข้าไปในลานประลองหมายเลขสิบเก้าพร้อมกับรอยยิ้มกระหายเลือด

หลินรั่วเซียนที่เพิ่งจะรวบรวมความกล้าได้ เมื่อต้องมาเจอกับหน้าตาอันดุร้ายของตู๋หมิง ความกล้าของนางก็ราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมจนฟีบในพริบตา

รูปร่างหน้าตาของเผ่ามังกรพิษแต่เดิมก็ดูน่าเกลียดน่ากลัวอยู่แล้ว

และตู๋หมิงผู้นี้ก็ยิ่งโดดเด่นในเรื่องความอัปลักษณ์ ชนิดที่ว่าเอาหน้าไปหลอกเด็ก เด็กยังร้องไห้จ้าเลยทีเดียว

ร่างเล็กๆ ของหลินรั่วเซียนสั่นสะท้าน นางอดไม่ได้ที่จะถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว

ผู้ชมที่เห็นฉากนี้ต่างก็มีสีหน้าแปลกๆ

"นี่แหละตรงตามภาพจำที่ข้ามีต่อเผ่าวิญญาณโอสถเป๊ะเลย! ยังไม่ทันจะได้เริ่มสู้ ก็สติแตกกลัวจนลนลานแบบนี้แล้ว นางบำเพ็ญเพียรจนมาถึงระดับเซียนทองคำต้าหลัวได้ยังไงเนี่ย"

"เผ่าวิญญาณโอสถก็เป็นได้แค่สายซัพพอร์ตเท่านั้นแหละ เอาไว้คอยรักษาอยู่แนวหลังน่ะดีแล้ว พลังรบกับความกล้าน่ะไม่มีหรอก!"

"ดูท่าการเปิดตัวนัดแรกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทรา คงต้องจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับซะแล้วสิ!"

เมื่อตู๋หมิงเห็นความหวาดกลัวของหลินรั่วเซียน เขาก็แลบลิ้นยาวๆ ออกมาเลียริมฝีปาก ก่อนจะแสยะยิ้มชั่วร้ายพร้อมหัวเราะเสียงดัง

"หึหึหึหึ... ถ้าเป็นคนอื่น ข้าก็อาจจะเห็นใจแล้วยอมออมมือให้บ้าง แต่เผ่ามังกรพิษของข้าขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตอยู่แล้ว! ข้าจะจัดหนักจัดเต็มให้เจ้า จนเจ้าต้องหวาดผวาและมีเงาของข้าหลอกหลอนไปตลอดชีวิตเลยล่ะ!"

โฮก!

เสียงคำรามของมังกรดังสนั่น

ตู๋หมิงกลายร่างกลับไปเป็นมังกรพิษขนาดยักษ์ที่ยาวหลายหมื่นจั้ง

หมอกพิษอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา

แม้ผู้ชมจะอยู่ข้างนอกม่านพลังของลานประลอง แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนได้กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งลอยมาแตะจมูก

หลินรั่วเซียนสะดุ้งสุดตัวและสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดผวา ภาพหลอนของฝันร้ายในอดีตตอนที่ถูกพวกศัตรูตามล่าผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

สายตาที่พวกนักฆ่าเคยมองมาที่นางตอนนั้น มันช่างเหมือนกับสายตาของไอ้มังกรพิษตรงหน้านี้ไม่มีผิด

อวิ๋นชีชีที่อายุและรูปร่างพอๆ กับหลินรั่วเซียน แถมยังสนิทกันจนกลายเป็นเพื่อนซี้ไปแล้ว

เมื่อเห็นหลินรั่วเซียนตกใจจนยืนทื่อแบบนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

"เสี่ยวเซียนจะรับมือไหวไหมเนี่ย"

อวิ๋นโยวถงพูดปลอบใจ "ไม่ต้องห่วงไปหรอก ในเมื่อนางกล้าเดินขึ้นไปบนลานประลอง นางก็ต้องเอาชนะความกลัวในใจได้แน่! อีกอย่าง การมาใช้พิษต่อหน้านางเนี่ย มันไม่ต่างอะไรกับการเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนพิษเลยนะ!"

...

"หึหึหึหึ... ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความหวาดกลัวของเจ้าแล้ว! ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าในทีเดียวหรอก ข้าจะค่อยๆ ปล่อยให้เจ้าดิ้นรนอยู่ในความเจ็บปวด และปล่อยให้เจ้ามองดูร่างกายตัวเองถูกพิษกัดกร่อนละลายหายไปทีละนิด..."

ตู๋หมิงยังคงหัวเราะเสียงดังกึกก้อง พร้อมกับพ่นลมหายใจมังกรพิษอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่ามังกรพิษออกมา

ชั่วพริบตาเดียว พื้นที่ทั้งหมดในลานประลองก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกพิษที่หนาทึบและไร้ขอบเขต

ร่างเล็กๆ ของหลินรั่วเซียนถูกกลืนหายเข้าไปในดงหมอกพิษอย่างสมบูรณ์

ตู๋หมิงหลับตาลง เตรียมตัวรับฟังเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลินรั่วเซียนอย่างมีความสุข

แต่รอแล้วรอเล่า เขากลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด

เขาลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ และมองทะลุผ่านลมหายใจมังกรพิษเข้าไป ก็พบว่าหลินรั่วเซียนไม่ได้มีอาการเหมือนคนถูกพิษเลยแม้แต่น้อย

"หืม เกิดอะไรขึ้นกัน"

ดวงตาของตู๋หมิงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เขาคือยอดฝีมือระดับเซียนทองคำต้าหลัวขั้นสูงสุดเชียวนะ

แค่พ่นหมอกพิษออกมานิดเดียว ก็มากพอที่จะทำให้พวกเซียนทองคำต้าหลัวขั้นต้นดิ้นทุรนทุรายเจียนตายได้แล้ว

แต่ยัยเด็กเมื่อวานซืนตรงหน้านี้ กลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ทางฝั่งของหลินรั่วเซียนที่เอาแต่ยืนตัวสั่น ในที่สุดนางก็เริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าศัตรูที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย

และนั่นก็ทำให้ความกลัวในใจของนางค่อยๆ จางหายไปกว่าครึ่ง

ตู๋หมิงขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเรียกสายฝนพิษสาดซัดลงมาอย่างเกรี้ยวกราด

"ฝนพิษหลอมซาก!"

หยาดฝนที่เต็มไปด้วยพิษร้ายแรงกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วง

แม้แต่พื้นของลานประลองที่ถูกสร้างมาเป็นพิเศษ ก็ยังถูกฝนพิษกัดกร่อนจนเกิดเป็นควันสีดำลอยคลุ้ง

ผู้ชมหลายคนใจสั่นระรัว

"ตู๋หมิงเอาจริงแล้ว ฝนพิษหลอมซากนี่คือวิชาพิษไม้ตายของเผ่ามังกรพิษราชันเลยนะ! ต่อให้เป็นยอดฝีมือเซียนทองคำต้าหลัวขั้นสูงสุดด้วยกัน ก็ยังต้องหลบหลีกไม่กล้าปะทะตรงๆ!"

"ยัยเด็กนั่นยืนบื้อเหมือนคนสติหลุดไปแล้ว ขนาดหลบยังหลบไม่เป็นเลย นางเสร็จแน่!"

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างก็คือ

หลินรั่วเซียนที่ยืนตากฝนพิษหลอมซากอยู่นั้น กลับไร้รอยขีดข่วนใดๆ ทั้งสิ้น!

"เป็นไปได้ยังไง! ถึงเผ่าวิญญาณโอสถจะเก่งเรื่องถอนพิษ แต่มันก็ต้องใช้ควบคู่กับพวกยาสมุนไพรหรือหญ้าเซียนนี่นา แต่นางดันใช้แค่ร่างกายเนื้อๆ ยืนรับพิษหน้าตาเฉยเลยเนี่ยนะ!"

"ยอดฝีมือต้าหลัวขั้นสูงสุดปล่อยพิษร้ายแรงออกมา ขนาดต้าหลัวขั้นห้ายังตายได้ในพริบตา แต่นางเพิ่งจะอยู่แค่ต้าหลัวขั้นหนึ่ง จะไปทนรับไหวได้ยังไง!"

"เผ่าวิญญาณโอสถไปเอาความต้านทานพิษระดับนี้มาจากไหนกันเนี่ย!"

ตู๋หมิงเริ่มใจคอไม่ดี และตระหนักได้ว่าสถานการณ์มันชักจะไม่ชอบมาพากลซะแล้ว

เขาส่งเสียงคำรามลั่น

"มาดูกันอีกทีสิ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะรอดไปได้! หมื่นพิษกลืนสุริยัน!"

เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องไปทั่วฟ้า

ร่างเงาของมังกรพิษนับหมื่นตัวปรากฏขึ้น และพุ่งเข้ากะซวกร่างของหลินรั่วเซียนอย่างพร้อมเพรียง

ร่างเงาของมังกรพิษทั้งหมื่นตัวนี้ ล้วนก่อตัวขึ้นมาจากพิษร้ายแรงขั้นสุด

ขอเพียงโดนกัดเข้าแค่คำเดียว ต่อให้เป็นเซียนทองคำต้าหลัวขั้นสูงสุดก็ต้องลงไปคุยกับรากมะม่วงภายในไม่กี่ลมหายใจ

หลินรั่วเซียนเบิกตากลมโตสีดำขลับของนาง แต่กลับไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ เลยแม้แต่น้อย

มังกรพิษนับหมื่นตัวพุ่งเข้ากัดที่ร่างของนาง ก่อนจะส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ออกมา

จากนั้นร่างเงาของมังกรพิษเหล่านั้น ก็ราวกับถูกพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากัดกร่อน จนสลายหายไปกลายเป็นความว่างเปล่าจนหมดสิ้น

"เป็นไปได้ยังไง!"

ตู๋หมิงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

หมื่นพิษกลืนสุริยันถือเป็นหนึ่งในท่าโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะใช้จัดการกับยัยเปี๊ยกเผ่าวิญญาณโอสถคนนี้ไม่ได้เลย

หลินรั่วเซียนในตอนนี้ มั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าศัตรูตรงหน้านี้เป็นแค่พวกดีแต่เปลือกเท่านั้น

ภายนอกดูโหดร้ายดุดัน แต่พลังการต่อสู้กลับห่วยแตกยิ่งกว่าหมาข้างถนนเสียอีก

ความกลัวในใจของนางหายวับไปหมดสิ้น แววตาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

"ข้าอุตส่าห์กลัวศัตรูพรรค์นี้ไปได้ยังไงเนี่ย ช่างน่าอายและเสียชื่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์จันทราที่อุตส่าห์สั่งสอนข้ามาซะจริงๆ!"

พลังบนร่างของนางระเบิดออก กายาพิษสวรรค์เก้าหยินถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด

หมอกพิษอันไร้ขอบเขตพุ่งทะยานกวาดล้างไปทั่วลานประลอง

ตู๋หมิงแห่งเผ่ามังกรพิษที่มีความต้านทานพิษสูงสุดๆ กลับถูกหมอกพิษของนางหลอมละลายกลายเป็นแอ่งเลือดภายในชั่วพริบตาเดียว

[จบแล้ว]