บทที่ 500 - แผ่นดินปี่อั้น และแผ่นดินจันทร์ทมิฬ!

บทที่ 500 - แผ่นดินปี่อั้น และแผ่นดินจันทร์ทมิฬ!

ในงานเลี้ยง ทุกคนมารวมตัวกัน บรรยากาศชื่นมื่นสนุกสนาน

สุราวายุจันทราถูกเปิดออกไหแล้วไหเล่า กลิ่นสุราหอมฟุ้งลอยตลบอบอวลไปทั่วยอดเขาเทียนเสวียน

กระต่ายสองตัวกำลังกอดไหสุรา เล่นทายหมัดกันอย่างเมามัน

ศิษย์น้องทั้งสามคนก็กำลังดวลสุรากัน โดยตกลงกันว่าห้ามใช้พลังบำเพ็ญเพียรเข้าช่วย แต่มู่หรงฉิงคออ่อนกว่าเพื่อน ดื่มไปได้แค่ไม่กี่จอก หน้าก็แดงก่ำไปหมดแล้ว

ฮวาอวิ้นกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในห้องครัวที่อยู่ไม่ไกล

โดยมีเจี้ยนเพียวเหมี่ยวและเหลียนเยวี่ยคอยเป็นลูกมือช่วยหยิบจับนั่นนี่

ผู้นำสำนักสู่เซียนรวมถึงผู้อาวุโสอีกหลายคน นั่งดื่มสุราทานอาหารไปพลาง พูดคุยถึงทิศทางการพัฒนาสำนักสู่เซียนในอนาคตไปพลาง และบางครั้งก็หันมาถามความเห็นจากหลี่เสวียน

หลี่เสวียนมองดูทุกคนดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มผ่อนคลาย

"ต่อให้สงครามทวนวิถีสวรรค์จะมาถึง ข้าก็จะขอ... พลิกฟ้าด้วยมือเดียว!"

"ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น! ก็เพื่อปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้านี้!"

หลี่เสวียนคิดในใจอย่างแน่วแน่

และในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงหันไปมองยังสุดขอบของแผ่นดินเทียนเสวียน!

ที่ตรงนั้น กำลังมีแผ่นดินใหม่สองแห่งเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้!

แถม...

รากฐานของแผ่นดินทั้งสองแห่งนี้ดูท่าทางจะไม่ธรรมดาเสียด้วย

หลี่เสวียนอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย "น่าสนใจ!"

ชีพจรมังกรได้ยกระดับกลายเป็นชีพจรมังกรขั้นสุดยอดแล้ว พลังอันมหาศาลนี้ แผ่นดินธรรมดาไม่อาจจะรองรับได้ไหว ด้วยเหตุนี้ ชีพจรมังกรจึงแผ่แรงดึงดูดอันมหาศาลออกไปอย่างต่อเนื่อง เพื่อดึงดูดแผ่นดินอื่นๆ ให้เข้ามาร่วมรองรับพลังของชีพจรมังกรด้วยกัน

นอกจากนี้

ก็ยังมีแผ่นดินบางแห่งที่หมายปองพลังของชีพจรมังกร ทยอยเดินทางเข้ามาสมทบด้วยเช่นกัน

สถานการณ์ของแผ่นดินเทียนเสวียน ยังคงตกอยู่ในช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

แน่นอนว่า

ชื่อเสียงของจักรพรรดิสวรรค์หลี่เสวียน ได้ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งฟ้าดินและแผ่นดินต่างๆ นานแล้ว แผ่นดินหน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงเหล่านี้ ย่อมไม่กล้าทำตัวกำเริบเสิบสานมากนัก

ทว่าแผ่นดินที่มาถึงในครั้งนี้...

ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย

หลี่เสวียนสังเกตเห็นว่า รากฐานของแผ่นดินทั้งสองแห่งนี้ไม่ธรรมดาเลย

โดยเฉพาะแผ่นดินแห่งหนึ่ง ที่แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอย่างหนาแน่น ราวกับเป็นดินแดนแห่งคนตาย ซึ่งนั่นไม่ใช่กลิ่นอายความตายแบบธรรมดา

แต่มันคือ... พลังปี่อั้น!

ส่วนแผ่นดินอีกแห่งแม้จะดูด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็มีพลังแห่งความมืดมิดอันน่าทึ่งแฝงตัวอยู่ ราวกับเป็นดินแดนที่เน้นบำเพ็ญเพียรพลังแห่งความมืดโดยเฉพาะ

แต่หากเทียบกับพลังแห่งความมืดทั่วไป พลังขุมนี้กลับมีความเยือกเย็นเจือปนอยู่ด้วย ซึ่งเป็นพลังที่หลี่เสวียนรู้สึกคุ้นเคย

นั่นคือ พลังจันทร์ทมิฬที่เกิดจากการหลอมรวมระหว่างพลังแห่งความมืดและพลังแสงจันทร์!

"แผ่นดินปี่อั้น แผ่นดินจันทร์ทมิฬ..."

หลี่เสวียนพึมพำ เขารู้ถึงที่มาของแผ่นดินทั้งสองแห่งนี้แล้ว

ทางด้านฮวาอวิ้นที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวก็อยู่ไม่ติดแล้ว นางเองก็สัมผัสได้ถึงพลังปี่อั้น จึงหันมามองหลี่เสวียน "จักรพรรดิสวรรค์หลี่เสวียน แผ่นดินปี่อั้นมาถึงแล้ว ท่านว่าท่านอาจารย์จะกลับมาด้วยหรือเปล่าเจ้าคะ?"

ฮวามั่น อาจารย์ของฮวาอวิ้น ได้เดินทางไปที่แผ่นดินปี่อั้นเมื่อช่วงก่อนหน้านี้

เพื่อเตรียมตัวจะไปแสดงฝีมือ และขึ้นเป็นผู้นำของแผ่นดินปี่อั้น

จากนั้นก็จะชักนำให้เผ่าปี่อั้นไม่มาเป็นศัตรูกับสำนักสู่เซียน

แต่หลังจากจากไป ก็ไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้งานไปถึงไหนแล้ว หากไม่ใช่เพราะหลี่เสวียนแอบฝังเศษเสี้ยวจิตสำนึกไว้ในตัวนาง และรู้ว่านางยังปลอดภัยดี เขาคงต้องลงมือเดินทางไปที่แผ่นดินปี่อั้นด้วยตัวเองแล้ว

หลี่เสวียนพยักหน้าเล็กน้อย "เดี๋ยวข้าจะไปดูให้เอง"

ในเมื่อแผ่นดินปี่อั้นมาถึงที่นี่แล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ไปดู

นอกจากฮวาอวิ้นที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติแล้ว

หนานกงอิ๋งอิ๋งก็สังเกตเห็นเช่นกัน นางเอ่ยขึ้น "หลี่เสวียน จักรพรรดิสวรรค์จันทร์ทมิฬในตัวข้าบอกว่า แผ่นดินจันทร์ทมิฬมาถึงแล้ว นางเคยเป็นผู้ปกครองของราชวงศ์จันทร์ทมิฬมาก่อน จึงอยากจะกลับไปดูสักหน่อย

ข้าคิดว่า ข้าก็น่าจะลองไปที่นั่นดูเหมือนกัน

บางทีอาจจะสามารถเข้าควบคุมราชวงศ์จันทร์ทมิฬได้อีกครั้ง ในเมื่อสงครามทวนวิถีสวรรค์อาจจะปะทุขึ้นในอนาคต การมีกองกำลังเพิ่มขึ้นในตอนนี้ ก็ถือเป็นการเพิ่มหลักประกันให้พวกเราด้วย"

หลี่เสวียนพยักหน้ารับ "ตกลง"

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดว่าจะไปที่แผ่นดินจันทร์ทมิฬ หรือแผ่นดินปี่อั้นก่อนดี ก็เห็นว่าบนแผ่นดินปี่อั้น มีกลิ่นอายแห่งความตายม้วนตัวเข้าหากัน เพียงพริบตาก็ก่อตัวเป็นม่านพลังที่สร้างจากพลังปี่อั้น!

ม่านพลังนี้ ปกคลุมไปทั่วทั้งแผ่นดิน!

ราวกับไม่อยากให้คนนอกเข้าไปวุ่นวาย

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เสวียนก็ตัดสินใจได้ว่าจะเดินทางไปที่แผ่นดินจันทร์ทมิฬก่อน

"ดูเหมือนว่าแผ่นดินปี่อั้นเพิ่งจะมาถึง เลยตั้งใจจะปิดประเทศชั่วคราวเพื่อป้องกันการแทรกแซงจากแผ่นดินเทียนเสวียน และค่อยๆ ศึกษาลู่ทางไปก่อน..."

หลี่เสวียนคิดวิเคราะห์อยู่ในใจ

หลังจากงานเลี้ยงจบลง

เขากับหนานกงอิ๋งอิ๋งก็เตรียมตัวจะออกเดินทางไปแผ่นดินจันทร์ทมิฬทันที

ส่วนเซียวจิ่นอวี้และศิษย์น้องอีกสองคนก็ตั้งใจจะตามไปด้วย

"ศิษย์พี่ ตอนนี้พวกเราก็เป็นมหาจักรพรรดิแล้ว มีคุณสมบัติพอจะช่วยเหลือท่านได้แล้ว ให้พวกเราตามท่านไปด้วยเถอะนะ" เซียวจิ่นอวี้อ้อนวอน

หลี่เสวียนลูบหัวพวกนางเบาๆ พลางยิ้ม "ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นมหาจักรพรรดิหรือไม่ ไม่ว่าพวกเจ้าจะช่วยข้าได้หรือเปล่า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าไม่ให้พวกเจ้าตามไปหรอกนะ ตราบใดที่มีข้าอยู่ ไม่ว่าพวกเจ้าจะมีระดับพลังเท่าไหร่ ข้าก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเจ้าได้"

สาวๆ ทั้งสามรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

หนานกงอิ๋งอิ๋งที่ยืนดูอยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาขึ้นมาตงิดๆ

นางจ้องมองมือของหลี่เสวียนตาไม่กะพริบ

มันเป็นแค่มือที่ไม่ได้ดูใหญ่โตอะไร แต่นิ้วมือเรียวยาว ขาวผ่องและดูมีพลัง

หลี่เสวียนเห็นนางจ้องมือของตัวเองไม่วางตาก็รู้สึกแปลกใจ

"สหาย มีอะไรหรือเปล่า?"

"เปล่าหรอก หลี่เสวียน เจ้าช่วยลูบหัวข้าบ้างได้ไหม"

เมื่อหลี่เสวียนได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับชะงักไป

หมายความว่ายังไง?

เจ้าก็มีความชอบอะไรแบบนี้ด้วยหรือ?!

ศิษย์น้องทั้งหลายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชะงักไปเหมือนกัน

นี่แม่นาง เจ้าจะคลั่งรักขนาดนี้เลยหรือ?

ส่วนหลี่เสวียนเมื่อเห็นสายตาคาดหวังของหนานกงอิ๋งอิ๋ง เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบหัวนางเบาๆ

เส้นผมของนางนุ่มสลวย สัมผัสดีไม่เลวเลย

แต่เขากลับรู้สึกแปลกๆ พิกล

เวลาเขาลูบหัวพวกศิษย์น้อง มันเป็นการแสดงความเอ็นดู

ทำในฐานะศิษย์พี่ศิษย์น้อง มันก็ดูลื่นไหลไม่ขัดเขินอะไร

แต่พอลูบหัวหนานกงอิ๋งอิ๋ง...

มันรู้สึกทะแม่งๆ ยังไงชอบกล

นี่สรุปว่ามีคนชอบโดนลูบหัวจริงๆ หรือเนี่ย?

หรือว่าสหายคนนี้จะเกิดปีเถาะ?

กระต่ายสองตัวที่บ้านของเขาก็ชอบให้เขาลูบหัวเหมือนกัน

ในขณะที่หลี่เสวียนกำลังลูบหัวอยู่นั้น บนใบหน้าของหนานกงอิ๋งอิ๋งก็ปรากฏรอยยิ้มปลาบปลื้ม แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ดื่มด่ำกับความสุขจนเต็มอิ่ม จู่ๆ ก็มีมือหลายข้างกดลงมาบนหัวของนาง แล้วขยี้อย่างแรง ขยี้จนนางรู้สึกเหมือนผมจะหลุดติดมือพวกนางไปเลย

"แม่นางหนานกง เจ้าชอบโดนลูบหัวใช่ไหมล่ะ งั้นข้าจะจัดให้หนักๆ เลย!"

"ข้าเป็นคนชอบช่วยเหลือผู้อื่นอยู่แล้ว"

เป็นฝีมือของเซียวจิ่นอวี้และเฟิ่งจิ่วเกอนั่นเอง

เพียงไม่นาน ผมของหนานกงอิ๋งอิ๋งก็ถูกพวกนางขยี้จนฟูฟ่องยุ่งเหยิงไปหมด หากหลี่เสวียนไม่รีบห้ามไว้ นางรู้สึกว่าผมของนางคงถูกดึงหลุดออกมาเป็นกระจุกๆ แน่ นางถลึงตาใส่เด็กยัยเด็กแสบพวกนั้นอย่างเอาเรื่อง

แต่ยัยเด็กพวกนั้นก็ไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ถลึงตาสู้กลับทันที

เฟิ่งจิ่วเกอ, เซียวจิ่นอวี้: มองอะไร?

หนานกงอิ๋งอิ๋ง: ก็มองเจ้านั่นแหละ จะทำไม!

เฟิ่งจิ่วเกอ, เซียวจิ่นอวี้: ลองมองอีกทีสิ!

หนานกงอิ๋งอิ๋ง: มองก็มองสิ!

เฟิ่งจิ่วเกอ, เซียวจิ่นอวี้: มองอะไร?

หลี่เสวียนยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยความระอา ให้ตายสิ เป็นถึงบุคคลระดับมหาจักรพรรดิกันหมดแล้ว เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือกันได้ไหมเนี่ย!!

เขารีบเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย พลางเอ่ยเสียงเรียบ

"เอาล่ะ พวกเราเตรียมตัวออกเดินทางไปแผ่นดินจันทร์ทมิฬกันเถอะ"

เขาตวัดมือเบาๆ เรียกเรือเซียนออกมา

ตอนแรกเขากะจะให้จักรพรรดิสวรรค์มังกรดำบินไปส่ง

แต่พอลองคิดดูแล้ว มันดูจะเอิกเกริกเกินไปหน่อย

เพราะเป้าหมายในการไปแผ่นดินจันทร์ทมิฬครั้งนี้ คือไปสืบดูสถานการณ์ก่อนเป็นหลัก เพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีเจตนาร้ายอะไรหรือไม่!

ไม่นานนัก พวกเขาก็เดินทางออกจากยอดเขาเทียนเสวียน มุ่งหน้าสู่แผ่นดินจันทร์ทมิฬ

การมาถึงของแผ่นดินทั้งสองแห่งนี้ ดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อย

มีคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

เนื่องจากแผ่นดินปี่อั้นปิดประเทศ สายตาของทุกคนจึงพุ่งเป้าไปที่แผ่นดินจันทร์ทมิฬแทน

[จบแล้ว]