บทที่ 480 - อี้เทียนหมัว! ศึกกระต่ายปะทะมารสวรรค์!

บทที่ 480 - อี้เทียนหมัว! ศึกกระต่ายปะทะมารสวรรค์!

"ท่านบรรพบุรุษ ข้าขอเสียมารยาทถามได้ไหมคะว่า ทำไมท่านถึงมาสิ้นชีพอยู่ที่นี่ได้"

ลั่วเสวี่ยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

แต่พอถามจบ นางก็รู้สึกว่ามันทะแม่งๆ ชอบกล อีกฝ่ายยังมีชีวิตและกำลังคุยกับนางอยู่แท้ๆ แต่นางดันไปถามเขาว่าทำไมถึงตายอยู่ที่นี่ซะได้

ทว่าคำตอบของโครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหาง ก็ดึงสติของนางกลับมา

มันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ที่พวกข้าต้องมาตายอยู่ที่นี่ ก็เพื่อจัดการกับมหาจักรพรรดิเทียนหมัว!"

"มหาจักรพรรดิเทียนหมัวงั้นเหรอ"

"ใช่แล้ว! หนึ่งในผู้ริเริ่มก่อสงครามทวนวิถีสวรรค์ในอดีต! เขาคือมหาจักรพรรดิสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในยุคบรรพกาล พวกข้าเข้าต่อสู้กับเขา วางค่ายกลสกัดวิญญาณ สุดท้ายก็ต้องสละชีวิตของทุกคนในที่นี้ แลกกับการทำลายกายเนื้อของเขาได้สำเร็จ!"

"ทำลายกายเนื้องั้นเหรอ แล้ววิญญาณของเขาล่ะ ตายหรือเปล่า"

ลั่วเสวี่ยซักต่อ

โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางตอบนิ่งๆ "ไม่รู้สิ ข้าจำได้ว่าข้าโจมตีโดนวิญญาณของเขาจนมันแตกซ่านไปแล้ว แต่ในวินาทีสุดท้าย ข้าก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีเศษเสี้ยววิญญาณของเขาหลบหนีเข้าไปในความว่างเปล่าและหายตัวไป

ส่วนมันจะสูญสลายไปในความว่างเปล่า หรือจะซ่อนตัวรอโอกาสไปเกิดใหม่ ข้าก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่ถ้าเขายังไม่ตายล่ะก็ เขาจะต้องกลับมาก่อสงครามทวนวิถีสวรรค์อีกครั้งแน่นอน พวกเจ้าต้องระวังตัวให้ดีนะ"

"สงครามทวนวิถีสวรรค์ มันคืออะไรกันแน่คะ"

"มันคือการต่อสู้ที่เกิดจากกลุ่มคนบ้าคลั่งที่อยากจะเป็นเซียน พวกมันตั้งใจจะทำลายวิถีสวรรค์ และล้างบางสรรพชีวิตให้สิ้นซาก!" โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางอธิบายสั้นๆ

ทุกคนฟังแล้วก็ถึงกับหน้าถอดสี

ชื่อว่าสงครามทวนวิถีสวรรค์ แต่แท้จริงแล้วมันคือสงครามล้างโลกชัดๆ...

จู่ๆ แววตาของโครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางก็สั่นไหว น้ำเสียงของมันเปลี่ยนเป็นร้อนรน "แย่แล้ว เจ้านั่นมันตื่นขึ้นมาแล้ว พวกเจ้ารีบหนีไปเร็ว! เอาโครงกระดูกของข้าไปด้วย รีบหนีไปให้ไกลที่สุด!!"

ทุกคนตกใจมาก เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

แต่ลั่วเสวี่ยก็ไม่กล้าชักช้า

นางรีบเก็บโครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางใส่แหวนมิติ แล้วเตรียมจะโกยแน่บ

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

ก็มีไอสังหารอันหนักหน่วงและรุนแรงพวยพุ่งออกมาจากใจกลางเทือกเขา!

ไอสังหารทะยานขึ้นฟ้ากลายเป็นเสาหมอกสีดำทมิฬ สร้างเป็นค่ายกลปิดกั้นฟ้าดินเอาไว้จนหมดหนทางหนี!

"ไม่ทันแล้ว"

เสียงของโครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางพึมพำออกมา

ลั่วเสวี่ยถามด้วยความแปลกใจ "ท่านบรรพบุรุษ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ"

"เทือกเขาแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่พวกเราเคยวางค่ายกลสกัดวิญญาณเพื่อต่อสู้กับมหาจักรพรรดิเทียนหมัว และหลังจากที่พวกเราทำลายกายเนื้อของเขาได้สำเร็จ พวกเราก็ตกตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด แต่ทว่า พลังของค่ายกลสกัดวิญญาณก็ยังคงหลงเหลืออยู่

ณ ที่แห่งนี้ ไอสังหารได้ผสานเข้ากับความอาฆาตแค้นของมหาจักรพรรดิเทียนหมัว ก่อกำเนิดเป็นตัวตนอันชั่วร้ายที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ! นามของมันคือ... อี้เทียนหมัว!!

แม้จะเป็นเพียงตัวตนที่เกิดจากการรวมตัวของความอาฆาตแค้นและไอสังหาร แต่มันก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามหาจักรพรรดิทั่วไปเสียอีก! พวกเจ้าไม่ใช่คู่มือของมันหรอก"

โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางอธิบายอย่างช้าๆ

ถ้านางยังมีชีวิตอยู่ นางก็คงไม่เห็นอี้เทียนหมัวนี่อยู่ในสายตาหรอก แต่น่าเสียดาย ที่ตอนนี้นางเป็นแค่โครงกระดูก

ทำอะไรไม่ได้เลย

จากจุดนี้ก็เห็นได้ชัดถึงความแตกต่างระหว่างโครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางกับเซียนไท่อิน เซียนไท่อินตายไปแล้ว แต่ก็ยังสามารถดึงพลังจากโครงกระดูกมาขับไล่เฟิ่งเทียนอี้ได้

แต่โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหาง กลับทำอะไรอี้เทียนหมัวไม่ได้เลย

"เนื่องจากผลของค่ายกลสกัดวิญญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ อี้เทียนหมัวจึงไม่สามารถออกไปจากเทือกเขานี้ได้ มันทำได้เพียงหลับใหลอยู่แต่ในนี้ เพื่อดูดซับไอสังหาร แต่ตอนนี้ มันคงจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคนเป็นของพวกเจ้า ก็เลยตื่นขึ้นมา!

มันจะต้องหาทางยึดร่างของพวกเจ้า เพื่อหนีออกไปจากที่นี่แน่!

และถ้าปล่อยให้มันหนีออกไปได้ล่ะก็ มันจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นหายนะที่เลวร้ายไม่แพ้มหาจักรพรรดิเทียนหมัวอย่างแน่นอน..."

โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางกล่าวต่อไป

กระต่ายหยกจิงจิงก้าวออกมาข้างหน้า แล้วประกาศว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้สิ ให้มันได้รู้ฤทธิ์ของข้าซะบ้าง!"

"ใช่แล้ว!" เฮยเยว่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

แต่โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางกลับมองพวกนางด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะเชื่อมั่นเท่าไหร่นัก

ก็แหม กระต่ายสองตัวนี้ยังไม่ถึงระดับมหาจักรพรรดิด้วยซ้ำ

จะไปต่อกรกับอี้เทียนหมัวได้ยังไงล่ะ

ในขณะเดียวกัน

ท่ามกลางไอหมอกมารที่พวยพุ่งทะยานฟ้า เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

มันคือมารร่างยักษ์ที่มีปีกอยู่บนหลัง

ใบหน้าของมันเผยให้เห็นถึงความชั่วร้ายและหยิ่งผยอง ไอหมอกมารม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น ซัดกระหน่ำออกไปทุกทิศทาง สั่นสะเทือนห้วงมิติ

มันหันไปมองกระต่ายสองตัว และดูออกทันทีว่านี่คือตัวตนที่อันตรายที่สุดในบรรดาคนทั้งหมดที่นี่ มันแค่นเสียงเยาะ "กะอีแค่กระต่ายสองตัว ไม่เห็นจะมีอะไรให้น่ากลัวเลย!"

แม้มันจะสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่มันก็ยังไม่เห็นพวกนางอยู่ในสายตา

กระต่ายสองตัวเนี่ยนะ จะมาทำอะไรข้าได้

มันชิงลงมือโจมตีใส่กระต่ายทั้งสองตัวทันที

ซัดฝ่ามือออกไป ไอหมอกมารก็ถาโถมราวกับคลื่นยักษ์คลุ้มคลั่ง!

กระต่ายหยกจิงจิงเห็นดังนั้นก็ตวาดลั่น ซัดหมัดสวนกลับไป พลังไท่อินระเบิดออกมาราวกับเกลียวคลื่นที่ไหลบ่าไม่ขาดสาย!

ตูม!

พริบตาที่พลังไท่อินและไอหมอกมารปะทะกัน มิติรอบด้านก็ปริแตก

อี้เทียนหมัวถึงกับตกใจ "รับการโจมตีของข้าได้ด้วยรึเนี่ย?!"

ไม่นานนัก มันก็สังเกตเห็นถุงมือที่กระต่ายหยกจิงจิงสวมอยู่ "นั่นมันศาสตรากึ่งเซียนนี่นา?! ดี ดีมาก ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอของดีแบบนี้!"

ศาสตรากึ่งเซียน...

ต่อให้เป็นมหาจักรพรรดิคนไหนเห็น ก็ต้องอยากได้เป็นธรรมดา!

แม้แต่มหาจักรพรรดิสวรรค์ก็ยังต้องตาลุกวาว

อี้เทียนหมัวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

มันลงมือต่อทันที รวบรวมไอหมอกมารสร้างเป็นหอกยาวในมือ

ฟุ่บ!

มันพุ่งหอกออกไป รวดเร็วดุจสายฟ้าสีดำ

แต่ในวินาทีที่หอกนั้นกำลังจะแทงทะลุร่างของกระต่ายหยกจิงจิง ขวานยักษ์เล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้ามันเอาไว้เสียก่อน

ขวานยักษ์เล่มนั้นอัดแน่นไปด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวราวกับจะผ่าฟ้าเบิกดิน

มันสามารถสกัดกั้นหอกยาวนั้นเอาไว้ได้

เป็นฝีมือของกระต่ายอีกตัวหนึ่งนั่นเอง

และอี้เทียนหมัวก็ต้องสูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง "ขวานนั่น ก็เป็นศาสตรากึ่งเซียนอีกชิ้นงั้นรึ?! กระต่ายพวกนี้มันมาจากไหนกัน ถึงได้รวยเว่อร์วังขนาดนี้?!"

แม้แต่โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางก็ยังอดอึ้งไม่ได้

"ศาสตรากึ่งเซียนสองชิ้นเชียวรึ?!"

"แล้วก็พลังไท่อินนั่นอีก... หรือว่าพวกนางจะเป็นผู้สืบทอดของเซียนไท่อิน?"

นางนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องในสงครามทวนวิถีสวรรค์ ตอนนั้นเซียนไท่อินก็อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกนาง แต่เขาไม่ได้ลงไปรุมสกรัมมหาจักรพรรดิเทียนหมัวร่วมกับคนอื่นๆ

เซียนไท่อินคือยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งในค่ายของพวกนาง

เป็นหนึ่งในผู้เดินตามวิถีสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด

แต่ต่อมา นางก็ได้ยินข่าวว่าเซียนไท่อินยอมสละชีพเพื่อลากเซียนไท่หยาง (เซียนสุริยัน) ซึ่งเป็นยอดฝีมืออีกคนของฝ่ายศัตรูให้ตกตายตามกันไป

หรือว่าก่อนตาย เซียนไท่อินจะแอบทิ้งมรดกสืบทอดเอาไว้

จากนั้น

นางก็ได้เห็นกระต่ายหยกจิงจิงและเฮยเยว่ งัดเอาสารพัดสุดยอดวิชาไท่อินออกมาใช้ ร่วมมือกันเข้าฟาดฟันกับอี้เทียนหมัว!

"หมัดเทวะไท่อิน!"

"บาทาเทวะไท่อิน!"

"ดรรชนีเทวะไท่อิน!"

"ขวานเบิกฟ้าไท่อิน!"

"ระเบิดวังน้ำวนไท่อิน!"

"ลมหายใจไท่อิน!"

"เพลิงไท่อิน!"

กระต่ายสองตัวงัดเอาสุดยอดวิชาทั้ง 12 ประการที่เซียนไท่อินคิดค้นขึ้นมาใช้รัวๆ แต่ละกระบวนท่าล้วนมีอานุภาพสั่นสะเทือนฟ้าดิน

ยิ่งเมื่อบวกกับพลังของศาสตรากึ่งเซียนในมือ แม้พวกนางจะยังไม่ถึงระดับมหาจักรพรรดิ แต่ก็แข็งแกร่งไม่แพ้มหาจักรพรรดิเลย สามารถสู้กับอี้เทียนหมัวได้อย่างสูสีคู่คี่

ภาพการต่อสู้นี้ยิ่งทำให้โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางมั่นใจว่า กระต่ายสองตัวนี้จะต้องเป็นผู้สืบทอดของเซียนไท่อินอย่างแน่นอน

ส่วนเจี้ยนเพียวเหมี่ยวและคนอื่นๆ ก็มองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

"กระต่ายพวกนี้เก่งชะมัด!"

"สมกับที่เป็นสัตว์เลี้ยงของศิษย์พี่ใหญ่ ดูท่าอี้เทียนหมัวคงจะต้านทานไม่ไหวแล้วล่ะ! พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม ถ้ามีจังหวะเมื่อไหร่ก็เข้าไปช่วยเสริมได้เลย!"

แต่โครงกระดูกจิ้งจอกเก้าหางกลับไม่มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น นางเอ่ยขัดขึ้นว่า "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก อี้เทียนหมัวตนนั้นยังไม่ได้งัดพลังที่แท้จริงออกมาใช้เลย!"

และก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้

สิ้นคำพูดของนาง

อี้เทียนหมัวก็ระเบิดไอหมอกมารที่รุนแรงกว่าเดิมออกมา!

ปีกทั้งสองข้างสยายออก กางกว้างนับหมื่นจั้ง บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด!

ไอสังหารและความอาฆาตแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด พวยพุ่งออกมาจากปีกคู่นั้น!

ซัดกระต่ายทั้งสองตัวให้กระเด็นถอยหลังไปพร้อมกัน

"เจ้าพวกกระต่าย ข้าเล่นสนุกพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาตายของพวกเจ้าแล้วล่ะ!!"

[จบแล้ว]