บทที่ 470 - ปิงหรงบรรลุมหาจักรพรรดิ! สมกับที่เป็นเจ้าจริงๆ!
บทที่ 470 - ปิงหรงบรรลุมหาจักรพรรดิ! สมกับที่เป็นเจ้าจริงๆ!
บทที่ 470 - ปิงหรงบรรลุมหาจักรพรรดิ! สมกับที่เป็นเจ้าจริงๆ!
พลังกายาหยางบริสุทธิ์ กายาวารีอ่อน เนตรเทวะหยินหยาง หัวใจกระบี่หลิงหลงเก้าทวาร กระดูกราชันย์ และพลังกายาอื่นๆ หลอมรวมกันบนร่างของหลี่เสวียน กลายเป็นแสงแห่งกายาอันเจิดจรัส!
แสงแห่งกายาสาดส่องไปทั่วหล้า!
พร้อมกับเพลิงเตาหลอมที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า สะเทือนสวรรค์สะเทือนปฐพี!
ตูม!
คลื่นทมิฬล้างโลกที่พุ่งกระหน่ำเข้ามา ถูกพลังแห่งกายานี้สกัดเอาไว้ได้
เมื่อมหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำเห็นดังนั้น ก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก "เกิดอะไรขึ้น เจ้านี่ไปเอาพลังกายาเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน"
และสิ่งที่ทำให้นามตกตะลึงยังไม่หมดแค่นั้น
พลังกายาที่หลอมรวมกันบนร่างของหลี่เสวียน ก่อเกิดเป็นพลังประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขีดจำกัด พลังนี้เกิดจากการผสมผสานของกายาหลากหลายชนิด แปรเปลี่ยนเป็นเตาหลอมสามขาขนาดยักษ์ที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง!!
เตาหลอมใบนี้แผ่ซ่านปราณกระบี่ เพลิงหยางบริสุทธิ์ พลังวารีอ่อน และพลังอื่นๆ อีกมากมาย
ราวกับสามารถช่วงชิงความลี้ลับของฟ้าดิน! กำหนดชะตาหยินหยางและจักรวาลได้!
"มาลองชิมพลังของเตาหลอมหมื่นกายาดูหน่อยเป็นไง!"
หลี่เสวียนยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นผลัก เตาหลอมหมื่นกายาก็พุ่งเข้ากระแทกใส่มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำทันที
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำสัมผัสได้ถึงพลังอันไร้เทียมทานที่ซ่อนอยู่ภายใน มันร้องลั่นด้วยความตกใจ รีดเร้นพลังมังกรจนถึงขีดสุด กางกรงเล็บมังกรตะปบออกไปเต็มแรง!
กรงเล็บมังกรปะทะเข้ากับเตาหลอม!
ตูมสนั่น นิ้วทั้งห้าของกรงเล็บมังกรแหลกละเอียด มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำที่โดนเตาหลอมกระแทกเข้าไปเต็มๆ ร้องโหยหวน ร่างปลิวละลิ่ว เลือดสาดกระเซ็น!
มันมองหลี่เสวียนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"พลังบ้าอะไรกันเนี่ย?!"
"นี่ มันคือวิชาอะไรกัน"
ส่วนหลี่เสวียนมองมันพลางยิ้มเย็นชา บังคับเตาหลอมกายาพุ่งเข้ากระแทกอีกครั้ง
อีกฝ่ายถูกกระแทกจนหัวแตกเลือดอาบ ร้องโอดโอยไม่หยุด
ถ้าขืนโดนอีกสักสองสามที มหาจักรพรรดิสวรรค์อย่างมัน คงได้มาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่ๆ
มันรีบตะโกนลั่น "หยุดเดี๋ยวนี้!! หลี่เสวียน หยุดมือเดี๋ยวนี้ ข้ายอมแพ้แล้ว!!"
หลี่เสวียนชะงักมือ เอ่ยเสียงเรียบ "ยอมแพ้งั้นเหรอ ถ้ายอมแพ้ก็ต้องทำตัวให้เหมือนคนยอมแพ้หน่อยสิ!"
สีหน้าของมหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำเปลี่ยนไปมา ก่อนจะยอมหมอบราบลงกับพื้นแล้วพูดว่า "ข้ายอมแพ้แล้ว!"
มันรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตัวเองเป็นถึงมหาจักรพรรดิสวรรค์เชียวนะ ต่อให้เพิ่งจะทำลายผนึกออกมาได้ พลังยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ แต่การถูกซ้อมจนต้องหมอบกราบขอชีวิตแบบนี้ มันถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างหาที่สุดไม่ได้เลยจริงๆ!!
"แบบนี้สิถึงจะเข้าท่า"
หลี่เสวียนพูดจบก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ามหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำ ยกเท้าขึ้นเหยียบหัวอีกฝ่าย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือสัตว์พาหนะของข้า ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่า... เสี่ยวเฮย ก็แล้วกัน!"
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำถึงกับช็อก
ชื่ออะไรนะ
เสี่ยวเฮย?!
ข้าไม่มีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่เลยใช่ไหมเนี่ย?!
"ไม่..."
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำคิดจะต่อต้าน แต่หลี่เสวียนแค่ปรายตามอง สายตาอันเย็นเยียบของเขา ราวกับจะแล่เนื้อมันเป็นชิ้นๆ มันจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ไม่... เลวเลย เป็นชื่อที่ไม่เลวเลย!"
"อืม ดีมาก!"
หลี่เสวียนพยักหน้าด้วยความพอใจ
และในตอนนั้นเอง มหาจักรพรรดิคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันมาถึง
เมื่อเห็นภาพมหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำถูกหลี่เสวียนเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกคนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ พวกเขายกมือขึ้นขยี้ตาตัวเอง
สงสัยว่าตัวเองจะตาฝาด มองผิดไปหรือเปล่า
แต่ความจริงก็ทนโท่อยู่ตรงหน้า ปฏิเสธไม่ได้เลย
ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน
นั่นคือมหาจักรพรรดิสวรรค์เชียวนะ
แต่ตอนนี้ มหาจักรพรรดิสวรรค์กลับหมอบราบอยู่แทบเท้าหลี่เสวียน...
ยอมศิโรราบแต่โดยดี!
ลองถามดูสิว่า ในใต้หล้านี้ มีเรื่องอะไรที่มหาจักรพรรดิสวรรค์หลี่เสวียนทำไม่ได้อีกบ้างไหม
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
โอ๊ะ ไม่สิ
ต้องพูดว่า มหาจักรพรรดิสวรรค์หลี่เสวียน...
คือเทพทรูตลอดกาลจริงๆ!
หลังจากปราบมหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำได้สำเร็จ หลี่เสวียนก็สัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายอันแข็งแกร่งปะทุขึ้นมาจากที่อยู่ไม่ไกล มีคนบรรลุระดับมหาจักรพรรดิแล้ว
เขาหรี่ตาลง มองไปทางเกาะมังกรที่แท้จริง
ที่หุบเขาแห่งหนึ่ง มีกลิ่นอายน้ำแข็งพวยพุ่งออกมา แช่แข็งทุกทิศทาง ท้องฟ้าเบื้องบนมีหิมะและน้ำแข็งร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางพายุหิมะ มีกลิ่นอายของมังกรปะปนอยู่ด้วย
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำเห็นดังนั้นก็คำรามต่ำ "มีคนบรรลุระดับมหาจักรพรรดิแล้ว แค่มหาจักรพรรดิกระจอกๆ กล้ามาทำตัวเอิกเกริกต่อหน้านายท่าน ช่างรนหาที่ตายนัก ให้ข้าไปเขมือบนางเลยดีไหม..."
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำคิดจะทำผลงานต่อหน้าหลี่เสวียนเสียหน่อย
แต่หลี่เสวียนกลับปรายตามองมัน เอ่ยเสียงเรียบ "นั่นสหายข้า"
"ช่างเป็นกลิ่นอายน้ำแข็งที่ร้ายกาจอะไรเช่นนี้ เพิ่งจะบรรลุระดับมหาจักรพรรดิ ก็สามารถแช่แข็งพื้นที่ได้นับหมื่นลี้แล้ว! ให้เวลาอีกหน่อย นางจะต้องกลายเป็นมหาจักรพรรดิสวรรค์ได้แน่ๆ! สมกับที่เป็นสหายของนายท่านจริงๆ..." มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำเปลี่ยนสีหน้าประจบประแจงทันที
หลี่เสวียนมองมัน เอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าพลิกลิ้นเก่งใช้ได้เลยนี่"
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำเกาหัวแกรกๆ ไม่ยอมปริปาก
"อีกอย่าง ต่อไปนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่านายท่าน!"
หลี่เสวียนสั่งเสียงเรียบ
"ขอรับ นายท่าน"
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำรับคำ
กดความอัดอั้นตันใจเอาไว้ในอก!
หึหึ
ตอนนี้พลังข้ายังฟื้นฟูไม่เต็มที่ ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้ไปก่อนก็แล้วกัน
รอจนกว่าข้าจะฟื้นฟูพลังกลับไปจุดสูงสุดเมื่อไหร่ ข้าจะเอาคืนความอัปยศครั้งนี้ให้สาสม หลี่เสวียน ฝากไว้ก่อนเถอะ!
มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำคำรามก้องอยู่ในใจ
มันจำได้ว่าพวกมนุษย์มีคำกล่าวเอาไว้
ที่ว่า อดทนเรื่องเล็กน้อยไม่ได้ จะเสียการใหญ่!
แล้วก็มีอีกคำกล่าวที่ว่า ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย
มันเป็นถึงมหาจักรพรรดิสวรรค์ จะให้ซุ่มซ่อนรอแก้แค้นสักหมื่นปีก็ยังไม่สายหรอก!
หลี่เสวียนปรายตามองมัน ก็พอจะเดาได้ว่ามันคงยังไม่ยอมศิโรราบต่อเขาจริงๆ หรอก ในใจคงแอบวางแผนหาทางล้างแค้นอยู่แน่ๆ!
แต่หลี่เสวียนก็ไม่แคร์หรอก!
ตอนนี้มันยังไม่ใช่คู่มือเขา ถูกเขาบดขยี้ได้สบายๆ
ในอนาคตมันก็ยิ่งไม่มีทางเป็นคู่มือเขาได้หรอก
เขามั่นใจสุดๆ!
จากนั้น ร่างของเขาก็กะพริบวูบ มาโผล่ที่หุบเขาที่ปิงหรงอยู่ นางเพิ่งบรรลุระดับมหาจักรพรรดิ ทั่วร่างจึงมีไอเย็นไหลเวียน
ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ ราวกับสลักเสลามาจากผลึกน้ำแข็ง
ร่างกายของนางแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือก
ราวกับว่าใครเข้าใกล้ ก็จะถูกไอเย็นของนางแช่แข็งไปเลย
เพิ่งจะบรรลุระดับ นางก็แสดงให้เห็นถึงพลังที่เหนือกว่ามหาจักรพรรดิทั่วไปแล้ว
เรื่องนี้ทำให้หลี่เสวียนเผยสีหน้าประหลาดใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"สมกับที่เป็นสหายข้า หลังจากได้รับมรดกสืบทอดมังกรแท้เหมันต์แล้ว พัฒนาการรวดเร็วราวกับติดปีกเลยนะ! แป๊บเดียวก็ทะลวงระดับมหาจักรพรรดิได้แล้ว"
ปิงหรงก็เห็นการมาเยือนของหลี่เสวียนเช่นกัน นางเดินเข้าไปหา แต่ก็กลัวว่าไอเย็นบนร่างจะไปทำอันตรายหลี่เสวียน นางจึงหยุดชะงักและพยายามรวบรวมไอเย็นกลับเข้าไป ทว่านางเพิ่งจะบรรลุระดับ การจะควบคุมไอเย็นนี้ได้อย่างสมบูรณ์ก็ต้องใช้เวลา ส่วนหลี่เสวียนนั้นไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด
เห็นปิงหรงหยุดเดิน เขากลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหานางแทน
ไอเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามากระทบ ไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย
เขาชูสองนิ้วขึ้นเป็นดรรชนีกระบี่ แแตะลงบนหน้าผากของนางพลางยิ้ม "ตั้งสมาธิให้มั่น ข้าจะช่วยเจ้าควบคุมพลังเหมันต์นี้เอง!"
ด้วยความช่วยเหลือของหลี่เสวียน ปิงหรงก็ค่อยๆ ดึงไอเย็นทั้งหมดกลับเข้าสู่ร่างกายได้สำเร็จ นางมองหลี่เสวียนแล้วยิ้มบางๆ "ขอบใจนะ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก"
"เจ้ามาได้ยังไง ไม่ต้องอยู่เฝ้าดินแดนลับชีพจรมังกรแล้วเหรอ"
เรื่องดินแดนลับชีพจรมังกร นางก็พอจะได้ยินมาบ้างเหมือนกัน
"หึ แถวเกาะมังกรที่แท้จริงดันมีมหาจักรพรรดิสวรรค์โผล่มาน่ะสิ ข้ากลัวว่ามันจะมารบกวนเจ้า ก็เลยแวะมาดูหน่อย" หลี่เสวียนยิ้มตอบ
"มหาจักรพรรดิสวรรค์?!"
ปิงหรงตกใจมาก
ในยุคสมัยนี้ ยังมีมหาจักรพรรดิสวรรค์คนอื่นอยู่อีกเหรอเนี่ย?!
จากนั้น ปิงหรงก็มองไปที่มหาจักรพรรดิสวรรค์มังกรดำที่อยู่ไม่ไกล นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางสายเลือดอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวมันอย่างชัดเจน
"มหาจักรพรรดิสวรรค์ที่เจ้าว่า คือเขาเหรอ เผ่ามังกร?"
"ใช่แล้วล่ะ"
หลี่เสวียนอธิบายสั้นๆ "ตอนนี้มันชื่อเสี่ยวเฮยน่ะ"
เสี่ยวเฮย...
เมื่อได้ยินชื่อนี้ มุมปากของปิงหรงก็กระตุกยิกๆ
นางอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความทึ่ง "สหายข้า สมกับที่เป็นเจ้าจริงๆ"
[จบแล้ว]