ตอนที่ 14 : ร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่แห่งนี้ไม่ได้เปิดให้บริการข้ามคืน(อ่านฟรี)

บางครั้งที่ไม่มีทางเลือกอื่นเขาต้องป้องกันตัวเองจากฮันเตอร์หรือสัตว์ประหลาดอื่นๆด้วยแม็กนั่ม และเขาเกือบจะต้องเสียลูกปืนเป็นรอบที่สอง เนื่องจากคนอื่นอาจทำเขาเสียสมาธิ

 

ฟางฉีสังหารฮันเตอร์ด้วยมีดนั้นทำให้ผู้ชมตื่นตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้พวกเขาชื่นชมในฝีมือของเขา ตอนนี้ก็ยิ่งบูชาเขาไปกันใหญ่ ไม่มีใครกล้าท้าทายเขา

 

.. นั้นทำให้ทุกคนนั่งดูเงียบๆ

 

ฟางฉีเดินทางไปต่อขณะเดินทางเขาพบกับสัตว์ประหลาดเยอะขึ้น นั่นทำให้ผู้ชมตื่นกลัวไปพร้อมกัน

 

เมื่อเห็นฮันเตอร์ที่ถูกเด็ดหัว ทุกคนก็ดูโล่งใจเขาแข็งแกร่งขนาดนี้คงเอาตัวรอดได้ แต่สัตว์ประหลาดพวกนี้มาจากไหน ใครกันที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการสบคบคิดชั่วร้ายใครที่อยู่เบื้องหลังความอันตรายทั้งหมด และชะตากรรมของตัวละครหลักจะเป็นเช่นไร?

 

สำหรับพวกเขาเกมเปรียบเสมือนลูกบอลขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยเรื่องลึกลับชวนค้นหา สัตว์ประหลาดมากมายนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ พร้อมชิ้นส่วนคำใบ้ พวกเขานั่งดูฟางฉีอย่างตั้งใจ ฟางฉีใช้พลังและความแข็งแรงของร่างกายเพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมที่หายไปอีกคนหนึ่ง

 

ผู้ชมทุกคนรู้สึกตื่นเต้นไปตามๆกัน

 

ฟางฉีเป็นเหมือนฮีโร่! เป็นคนที่สามารถไขปริศนาและฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อให้เข้าถึงแผนการทีละเล็กทีละน้อย

 

ในไม่ช้าเขาจะช่วยเพื่อนร่วมทีมทั้งหมดและกำจัดศัตรูเหล่านี้ นี่เป็นเหมือนอารมณ์ที่ผู้ชมรับรู้เมื่อชมการเล่นของฟางฉีในขณะนี้ พวกเขาทั้งหมดตั้งความหวังในการผจญภัยของฟางฉีมาก สิ่งที่พวกเขาได้เห็นจึงเกิดความคาดหวังที่ต้องการจะรู้ว่า พล็อตเรื่องเบื้องหลัง Resident Evil คืออะไรกันแน่!?

 

นอกจากนี้พวกเขายังรอติดตามอีกว่าตอนจบของตัวละครและเพื่อนร่วมทีมจะเป็นเช่นไร

 

“นี่นายอยู่ระดับไหน?” หลินเซียวเอ่ยถามเสียงเรียบ

 

“น่าจะประมาณระดับ 10” ซูเลียวเดา เพราะเขาเองอยู่ระดับ 5 ดังนั้นฟางฉีน่าจะต้องมีระดับสูงกว่าเขาเล็กน้อย

 

“แต่ฉันคิดว่า.. เขาสูงกว่านั้น” ซงฉิงเฟิงพูดแทรก “เขาควรจะสูงกว่าระดับสิบ”

 

“ดูนั่นสิ! ทำไมเขาถึงดึงปืนออกมา?” พวกเขาเห็นฟางฉีหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะหยิบปืนออกมาจากกระเป๋าสะพาย

 

“เขาพยามจะทำอะไร?” ฟางฉีสามารถสังหารฮันเตอร์โดยมีดสั้นอย่างง่ายดาย แล้วเขาหยิบปืนออกมาทำไม

 

ยังมีอะไรบ้างในคฤหาสน์นี้ที่สามารถคุกคามเขาได้อีก ซอมบี้? สุนัขซอมบี้?

 

ไม่แน่นอน!

 

หรือว่าเขาเริ่มเข้าใกล้ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังแล้ว? คฤหาสน์นี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและกับดัก แต่ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมายที่ขัดขวางฟางฉี จากการเล่นของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเข้าใกล้ความจริงขึ้นทุกที

 

เริ่มเกมครั้งแรกสิ่งที่ทุกคนต้องทำคือสำรวจพื้นที่ทำการค้นหาเป็นพื้นฐานง่ายๆ แม้แต่คนอย่างซงฉิงเฟิงก็ยังสามารถเข้าใจและซึมซับอย่างรวดเร็ว

 

การผจญภัยยังคงดำเนินต่อไปโดยที่ผู้เล่นและผู้ชมส่วนมากมักตั้งคำถาม: ใครกันเป็นผู้ออกแบบคฤหาสน์นี้ สัตว์ประหลาดเหล่านี้มาจากไหน ชื่อเรื่อง Resident Evil หมายถึงอะไร?

 

ไม่มีใครรู้..

 

จากเหตุการณ์ฉากต่างๆในเกมนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาอยากรู้และกระตื้อรือร้นที่จะค้นหาว่าความจริงคืออะไร พวกเขามีท่าทีที่ตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าฟางฉีเริ่มจะเข้าใกล้กับผู้อยู่เบื้องหลัง

 

ฟางฉีขมวดคิ้วอย่างรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเขาหยุดนิ่งทันที เขาทำอะไร!?

 

.. เขาออกจากเกม

 

?????????

 

ทำไมเขาถึงออกเกม ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลิน

 

“นายไม่เล่นแล้วหรอ?” ทุกคนทำหน้าฉงนอย่างขุ่นเคือง

 

ทำไมเขาหยุดเล่นเวลานี้? คนกำลังเพลิน!

 

“ไม่” ฟางฉีสายหัว จากสีหน้าท่าทางเขาดูเหนื่อยล้า เชาขี้ไปที่มุมขวาล่างของจอและพูดว่า “ใกล้จะถึงเวลาแล้ว”

 

เขากำลังอยู่ในจุดสูงสุดของการฝึกฝน ในตอนนี้แม้แต่นักรบที่มีเลเวลสูงกว่าก็คงรู้สึกเหนื่อยล่าจากการต่อสู้เป็นเวลานาน

 

โชคดีว่านี่คือเกม หากว่ามันคือความจริงป่านนี้เขาคงตายไปตั้งแต่เริ่มแล้ว!

 

ฟางฉีถอนหายใจ จากความเหนื่อย ดูเหมือนว่าเกมนี้จะกินพลังงานจริงๆ…

 

“ปิด!?” ทุกคนอึ้ง ฟางฉีชี้ไปที่กระดานดำหน้าร้าน “เวลาทำการ ตั้งแต่ 08.00 น. ถึง 00.00 น.ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว”

 

“...” พวกเขาเหลือบตาไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์และพบว่าเที่ยงคืนจริงๆ

 

ทำไมเวลาช่างผ่านไปเร็วขนาดนี้?

 

“นายเปิดร้านต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอ?” หนึ่งในกลุ่มถาม

 

ความจริงระบบก็ไม่ได้ตั้งเวลาทำงานที่เข้มงวดขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้นฟางฉีต้องการจะปิดร้านจริงๆ เขาส่ายหัวปฏิเสธอย่างไรอารมณ์

 

“กฏเขียนไว้อย่างชัดเจน ที่นี่ร้านปิดเที่ยงคืน” หลีจินและคนอื่นๆเริ่มมีอาการไม่พอใจ “นายมีคนมากมายอยากเล่น ให้เล่นนานกว่านี้ไม่ได้หรอ?”

 

“เล่น?” ฟางฉีเหลือบตามองพวกเขาพวกเขามาจากครอบครัวที่ใหญ่โตในเมือง “พวกนายไม่กลัวว่าครอบครัวจะรายงานกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเมืองหรอถ้าพวกนายหายไป?”

 

“โอ้! นี่เคอร์ฟิวในจินหัวเริ่มต้นขึ้นแล้วหรอ?” พวกเขาเลิ่กลั่ก “แย่แล้ว!” หวังใต้เหยียบเท้าฟางฉีพร้อมตะโกน “นี่แปลว่าฉันกลับบ้านไม่ได้แล้วหรอ?”

 

“นาย...” ฟางฉีทำหน้าเฉยชา “เราไม่สามารถออกจากที่นี่ได้แล้วตอนนี้ .. โปรดแสดงความเมตตาและปล่อยให้เราเล่นทั้งคืนเถอะ”

 

“...” ฟางฉีพูดไม่ออก นี่พวกเขาต้องการอะไรกัน

 

“เสียดายที่ที่นี่ไม่มีบริการข้ามคืน!” เขาเอ่ย “พวกนายทุกคนดูมีเงินและไม่ได้มาจากครอบครัวที่ธรรมดาคงจะสามารถจ่ายค่าปรับให้ผู้รักษาเมืองได้ เอ้าเจ้าอ้วนนายนอนกับฉันชั้นบนได้”

 

ซูฉีซินสังเกตเห็นฟางฉีเอาชนะกับดักนับไม่ถ้วนและได้เรียนรู้วิธีการเล่นของเขา เขากำลังจะปิดร้านค้า และในขณะนั้นซูฉีซินลองอีกครั้ง

 

เธออดไม่ได้ที่จะมองฟางฉีในสายตาเธอเขาเป็นคนผืด “นี่พวกเราเฝ้าดูนายเล่นเป็นเวลานานและแทบไม่ได้เล่น นายให้พวกเราเล่นนานกว่านี้อีกสักหน่อยได้ไหม?”

 

ใบหน้าของฟางฉีนั้นมงบนทันที เขาเอ่ย “ฉันไม่ได้ขอร้องให้พวกนายมามองมาขโมยเทคนิคของฉันมาโทษฉันได้ไง?” ซูฉีซินโกรธมากเธอชี้นิ้วขึ้นมาและพูดว่า “หนึ่งชั่วโมง!”

 

ฟางฉีตอบกลับ “รอจนกว่าพรุ่งนี้ร้านจะเปิด”

 

“ทำไมนายต้องทำให้เป็นเรื่องยาก” หลีจินขุ่นเคือง

 

ซงฉิงเฟิงห้ามเขา “จิน!”

 

ซงฉิงเฟิงรู้สึกว่าร้านนี้ลึกลับ เขารู้แค่ว่าตอนนี้พวกเขาไม่ควรยุ่งกับ ฟางฉีหลังจากดูเขาเล่น

 

“นายไม่ควรทำแบบนี้” ซงฉิงเฟิงกล่าว “ดูตัวเองด้วย”

 

ซงฉิงเฟิงเหลือบตาไปที่ฟางฉีและพูดว่า “ฉันคิดว่านายควรอธิบาย”

 

“ความเสมือนจริง” ฟางฉีชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์และพูดว่า “ระดับของคุณจะสูงขึ้นเมื่อคุฯเล่นเกม และนั้นจะทำให้จุดแข็งของคุณเองเพิ่มขึ้นเช่นกัน”

 

เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะเสริมขึ้นว่า “แต่เพราะมันเป็นโลกเสมือนจริงพวกนายจึงสามารถเริ่มต้นใหม่ได้หลังจากที่ตาย”

 

“เป็นไปได้อย่างไร!?” ทุกคนตกใจ

 

มันเจ๋งมาก!

 

“แต่ถ้าพวกนายอยู่ในสถานะการที่ต่อสู้จนมากเกินไปและเครียดไปมันจะอันตรายต่อร่างกายในชีวิตจริง” ฟางฉีกล่าวจากประสบการณ์ของเขาเอง “กฏในร้านของฉันไม่ได้ตั้งขึ้นโดยไม่มีเหตุผล”

 

“ดี...” ซูฉีซินมองไปที่ฟางฉีอย่างขมขืนก่อนจะออกจากร้านอย่างไม่เต็มใจนัก

 

“เราก็คนกลับเช่นกัน” ซงฉิงเฟิงพูดอย่างไม่เต็มใจเช่นกัน หลีจินและคนอื่นๆ รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น

 

“ไปกันเถอะ!” หลีจินก้มหัวและถอนหายใจ เขาปลอบใจตัวเองคืนเดียวผ่านไปเร็วจะตาย

 

“เกมนี่น่าตื่นเต้นมากจนฉันเองแทบหยุดเล่นไม่ได้!” หลีจินพูดกับเพื่อนๆหลังจากออกมาจากร้านของฟางฉี

 

“แน่นอน” หลิยเซียวตอบ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเกมแบบนี้อยู่บนโลก!”

 

“ใช่แล้วปิง นี่นายไปไหนมา? นายได้เจอสุนัขซอมบี้หรือยัง?” ผู้ที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น เขาพยักหน้าตอบ “ฉันเจอแล้ว”

 

ในขณะที่ปิงเล่นเกม เขาตกใจตื่นเต้นเล็กน้อย เขาคิดว่าถ้าในชีวิตจริงเขาถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้เหมือนในเกม เขาคงสติแตกฉี่รดกางเกงเปียกกลับบ้านไปแล้ว แต่นี่มันแค่เกมถึงจะน่ากลัวแต่ก็ต้องทำใจไม่กลัว!

 

“ฆ่าไปไม่กี่คนเอง” เขากล่าวเสริมชมความกล้าหาญของตัวเอง

 

“ไม่เลว!” หลินเซียวระเบิดเสียงหัวเราะลืมไปว่าครั้งแรกตัวเขาเองก็กลัวซอมบี้จนหน้าเปลี่ยนสี

 

“ฉันคิดว่าสัตว์ประหลาดที่ฟางฉีฆ่านั้นน่ากลัวมาก” พวกเขาคุยกันในขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน “มันชื่อฮันเตอร์ใช่ไหม พวกมันแรงเยอะมาก! ซอมบี้ในเกมก็ดูน่ากลัว แต่ความแข็งแกร่งเทียบไม่ได้เลยกับฮันเตอร์”

 

“เอ้อ ซอมบี้น่ะจริงๆแล้วเคยเป็นมนุษย์มาก่อน!” ซงฉิงเฟิงจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยถูกผีดิบกัดและกลายเป็นซอมบี้

 

“ฉันสงสัยว่าฮันเตอร์เคยเป็นอะไรมาก่อน” เขาบ่น

 

“ฉันไม่สนใจอะไร แต่ฉันแค่อิจฉาผู้หญิงคนนั้น” ซูเลียวบ่น “มันไม่ยุติธรรมเลย! เธอกำลังจะตกลงไปในกำดักแต่แล้วเพื่อนร่วมทีมของเธอก็มาช่วย แถมเธอยังได้ปืนอีกด้วย!” “ถ้าเราได้รับอาวุธนั้น ฉันคิดว่าเราจะสามารถเอาตัวรอดในเกมได้ต่อไป”

 

“ฉันก็คิดแบบนั้น ..” ซงฉิงเฟิง๔ูคางของตัวเองพลางคิด “ฉันคิดว่ามันต้องมีกับดักอะไรที่รอให้เราก้าวเขาไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า.. จิลจะเอาชนะกับดักนั้นได้แล้ว เพราะเธอรอดแล้ว แล้วเราจะเอาชนะกับดักนั้นได้ไหม?”

 

พวกเขาพูดถึงศิลปะการต่อสู้ แต่สำคัญกว่าสิ่งใดใจความหลักคือเรื่องของ Resident Evil

 

...