ติดหนี้สามสิบล้าน 080 บุกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยามวิกาล
ติดหนี้สามสิบล้าน 080 บุกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยามวิกาล
ติดหนี้สามสิบล้าน 080 บุกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยามวิกาล
สวบสาบ
จ๊อกแจ๊ก...
ซ่าซ่า!!
บริเวณตีนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ยังคงเป็นพุ่มไม้กอเดิม ในที่สุดหมอกเทาก็จางหายไป ฉีเหมิงพุ่งพรวดออกมาพร้อมกับแหกปากร้องโหยหวนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"เวรเอ๊ย! เวรเอ๊ย!! เวร..."
เขาฝืนบีบปากตัวเองเอาไว้ เหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายเต็มตัวเมื่อถูกลมพัดก็หนาวเหน็บเสียดแทงไปถึงกระดูก
สมองของเขายังคงมึนงงและร้อนผ่าวเพราะความตื่นตระหนกหวาดกลัว
บ้าเอ๊ย!
แม่งเจอผีบังตาเข้าให้แล้ว!!!
สามชั่วโมง!!
สามชั่วโมงเต็ม ๆ เลยนะ!!!
เขาถูกขังอยู่บนภูเขาลูกนี้ ไม่ว่าจะเดินยังไงก็หาทางออกไม่ได้เลย!!
หมอกมายา!
หมอกมายา!!
ก็ยังคงเป็นหมอกมายา!!!
มองไปทางไหนก็มีแต่หมอกมายาบ้าบอคอแตกเต็มไปหมด!!!
ประกอบกับเสียงนกร้องและเสียงวานรที่ดังขึ้นเป็นระยะ มันช่างน่ากลัวโคตร ๆ!
ภาพขวดโหลที่เต็มไปด้วยซากเละเทะของผีเสื้อที่บินชนจนตายเองเมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทำเอาเขารู้สึกชาและอึดอัดไปจนถึงลมหายใจ
ตำนานภูเขาศักดิ์สิทธิ์บ้าบออะไรนั่น หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง?!
ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงเดินมาตั้งนานสองนาน แต่กลับมาโผล่ที่เดิมได้ล่ะ?
เขาพ่นลมหายใจยาว ลูบผมที่ปรกหน้าให้เข้าที่ แล้วสวมหมวกกลับเข้าไปใหม่
ไม่มีทางหรอก
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
นี่คือโลกแห่งวิทยาศาสตร์ ไม่มีของพวกนั้นอยู่จริงหรอก!
นางเงือก นั่นก็แค่มนุษย์กลายพันธุ์ทางพันธุกรรม
ผีเสื้อ นั่นก็แค่ความสับสนในการรับรู้ของสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากสนามแม่เหล็ก
ลิง... นั่นก็แค่เพราะมันฉลาดเท่านั้นแหละ!
ส่วนเรื่องผีบังตาเมื่อครู่นี้...
หึ!
ช่างมันเถอะ!
ฉีเหมิงกำนิ้วมือที่ชาหนึบแน่น มองไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่มืดทะมึนอยู่เบื้องหน้า
อย่างไรเสียเป้าหมายของเขาในวันนี้ก็มีเพียงอย่างเดียว!
นั่นคือการเอาหนังวัสดุใหม่มาให้ได้!
เพื่อเป้าหมายนี้ ต่อให้ต้องลำบากแค่ไหนเขาก็ทนได้!
ต้องยอมรับเลยว่า
หากตอนนี้สวี่จิ้งรู้ว่าหลังจากฉีเหมิงออกมาจากเขตแดนหมอกมายาแล้ว ยังมีความกล้าหาญมากขนาดนี้ เขาเองก็คงจะนับถือคนคนนี้เหมือนกัน
มีทั้งความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว!
มีเรื่องอะไรที่เขาจะทำไม่สำเร็จบ้าง?!
แน่นอนว่า การคิดจะขโมยหางของหุ่นเชิดรับใช้... อาจจะยากไปสักหน่อย
ฉีเหมิงเข้าไปในภูเขาแล้ว
ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ทางลัดอีก แต่เดินตามเส้นทางขึ้นเขาไปอย่างระมัดระวัง
คืนนี้ดวงจันทร์คล้อยต่ำ เมฆหมอกซ้อนทับกันเป็นชั้น แสงจันทร์สว่างสลับมืด ฉีเหมิงคอยให้กำลังใจตัวเองมาตลอดทาง
แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงน้ำไหลรินอยู่เบื้องหน้า ความกล้าของเขาก็เพิ่มขึ้นมาทันที
ถึงแล้ว!
เขาแหวกเถาวัลย์ที่ห้อยระย้าออก แล้วเดินเข้าไปในสระปลาคาร์ปอีกครั้ง
ครั้งนี้ฉีเหมิงไม่ได้ขึ้นไปบนสะพาน แต่แอบเดินอ้อมไปตามริมสระน้ำอย่างเงียบเชียบ
เขาตื่นเต้นและประหม่ามากเกินไป จนไม่ได้สังเกตเลยว่า ฝูงปลาคาร์ปในสระไม่ได้ว่ายเข้ามาใกล้แล้ว แต่กลับหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง พวกมันเบิกตาโพลงจ้องมองเขาจากใต้น้ำอย่างเงียบงัน
สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่วเบา
กึก...
ฉีเหมิงรีบกลั้นหายใจแล้วก้มหน้าลง
ใต้เท้าของเขาคือจอกสุรากระเบื้องเคลือบสีขาวที่ถูกเขาเตะจนล้มกลิ้งอยู่ในพงหญ้า มันสั่นไหวเบา ๆ สุราใสแจ๋วหกเรี่ยราดเต็มพื้น
ไอ้โง่ที่ไหนมาดื่มเหล้าในแหล่งท่องเที่ยวเนี่ย?
ฉีเหมิงไม่ได้ใส่ใจ เขาเพียงแค่ย่องฝีเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลุยผ่านสระน้ำ อ้อมหน้าผาหินไป ในที่สุดเขาก็ได้เห็นสิ่งที่เฝ้าปรารถนา!
ฟู่ว...
รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นในพริบตา ลมหายใจเริ่มหอบหนัก
หญิงสาวที่เพิ่งเจอเมื่อวาน ตอนนี้นอนตะแคงอยู่ริมสระน้ำ เปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบา ดูเหมือนว่าจะหลับสนิทไปแล้ว
แต่นั่นไม่สำคัญ!
สิ่งที่สำคัญคือ หางปลาสีแดงทองขนาดมหึมาที่ถูกส่งต่อกันว่อนเน็ตนั่น กำลังจมอยู่ในสระน้ำครึ่งหนึ่ง และสั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจของเจ้าของ
ภายใต้สระน้ำ ครีบหางอันงดงามราวกับพัดเปล่งประกายแสงสีทองและสีเงินออกมา มันช่างงดงามจับตายิ่งกว่าอัญมณีชั้นเลิศเสียอีก!
บ้าเอ๊ย...
ฉีเหมิงรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าอก
จะมีพนักงานที่ไหนนอนหลับตอนดึกดื่นโดยไม่ถอดชุดออกบ้าง?
สมองมีปัญหาหรือไง?
หรือว่า... เธอไม่ต้องถอด? หรือถอดไม่ได้?!
หรือว่าเขาจะเจอนางเงือกตัวเป็น ๆ เข้าแล้ว?!
แม่ร่วง...
เขาจะได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์แล้ว!
ราวกับคนเสียสติ ฉีเหมิงก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วคว้าหมับเข้าที่หางปลานั้นอย่างแรง!
เขาต้องตรวจสอบสัมผัสด้วยมือของตัวเอง!
ซ่า!
เพียะ!
เมื่อถูกสัมผัสอย่างแปลกปลอม หญิงสาวก็คล้ายจะสะดุ้งตื่น หางปลาดีดตัวขึ้นอย่างแรงจนเกิดคลื่นน้ำขนาดใหญ่ สาดกระเซ็นจนฉีเหมิงเปียกโชกไปทั้งตัว
แต่ฉีเหมิงที่ยืนตัวเปียกโชกอยู่ท่ามกลางละอองน้ำ กลับจ้องมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามที่ใช้หางปลาพยุงตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างหน้าตาเฉย
ความโลภสีเลือดในดวงตาแทบจะกลายเป็นรูปธรรม
สัมผัสลื่นไหลดูเหมือนจะยังคงหลงเหลืออยู่ในมือ เขาเคยฆ่าปลาในต้าหรุ้นฟามาตั้งสามวัน! ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสัมผัสของหนังปลาเป็นยังไง?!
เขาไม่อาจซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ได้ จึงตะโกนเสียงหลง
"แก... นังตัวประหลาด! แกมีหางจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย!!!"
เทพปลาคาร์ปยืนอยู่หลังละอองน้ำที่สาดกระเซ็นเต็มฟ้า ฝูงปลาคาร์ปพากันว่ายมาอยู่ด้านหลังเธออย่างพร้อมเพรียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
เธอยืดหางปลาจนสุด ครีบหางซ่อนอยู่ใต้สระน้ำ เมื่อยืนขึ้นกลับมีความสูงถึงสองเมตรกว่า!
เทพปลาคาร์ปจ้องมองฉีเหมิงจากมุมสูง
"แกทำให้ฉันโกรธแล้วนะ..."
"ก็แค่หางปลาหางเดียว... ถึงกับทำให้แกกล้าบุกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยามวิกาลเลยงั้นเหรอ..."
แววตาของเธอไหววูบเล็กน้อย เมื่อมองเห็นจอกสุราที่ล้มกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าแต่ไกล
"แกยังทำสุราชั้นดีของฉันหกเลอะเทอะอีก..."
ฉีเหมิงหัวเราะลั่น ชักมีดสั้นออกมาโดยตรง น้ำเสียงอำมหิตไม่ปิดบังอีกต่อไป
"หางปลาหางเดียวงั้นเหรอ? งั้นแกก็ยกให้ฉันสิ ดีไหม?!"
หึ...
ปัง!
ละอองน้ำเต็มฟ้าถูกหางปลาตวัดขึ้นมาอีกครั้ง รอจนกระทั่งทัศนวิสัยกลับมาแจ่มชัด เทพปลาคาร์ปก็นั่งอยู่ริมสระน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือถือจอกสุราส่งเข้าปาก
"ให้แกงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงของเธอหยอกเย้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่หวาดกลัวมีดอันแหลมคมที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
"มรรคาสวรรค์... มีได้ย่อมมีเสีย..."
"แกอยากได้หางของฉัน..."
"งั้นสิ่งที่ฉันต้องการ..."
"แกจะจ่ายไหวไหมล่ะ?!"
ฉีเหมิงก็หัวเราะเช่นกัน แต่หัวเราะไปหัวเราะมา เขาก็หยุดหัวเราะ
ดึกมากแล้ว เขาต้องรีบจัดการตัวประหลาดนี่ให้ได้โดยเร็วที่สุด
หากเป็นนางเงือกจริง ๆ ต่อให้เขาฆ่าเธอทิ้ง คนของแหล่งท่องเที่ยวก็คงไม่กล้าแจ้งตำรวจหรอก
หากเป็นของปลอม พอเขาได้วัสดุส่วนนั้นมาก็จะรีบหนีไปทันที ก็แค่จ่ายค่าเสียหาย เขามีเงินถมเถไป และย่อมมีคนคอยคุ้มครองเขาให้ปลอดภัยอยู่แล้ว
"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว"
ฉีเหมิงแค่นหัวเราะเย็นชา แล้วพุ่งตัวเข้าไปพร้อมกับตวัดมีดทันที
"สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันจะเอามาเอง!"
แสงจันทร์สว่างสลับมืด พาดผ่านสระปลาคาร์ปไปในชั่วพริบตา
ก่อนที่ความมืดมิดยามค่ำคืนจะปกคลุม ฉีเหมิงมองเห็นเพียงอีกฝ่ายนั่งอยู่ในสระน้ำอย่างสงบนิ่ง มุมปากประดับด้วย... รอยยิ้มเยาะเย้ยงั้นเหรอ?
เธอหัวเราะอะไร?
เธอไม่หลบงั้นเหรอ?
ก็แค่มีหางปลาเท่านั้นแหละ...
หรือว่าคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าจริง ๆ ?!
เขาตวัดมีดอย่างดุร้ายยิ่งขึ้น!
ความมืดมิดยามค่ำคืนปกคลุมลงมาอย่างสมบูรณ์ แต่ประกายมีดอันแหลมคมก็พุ่งไปถึงหน้าถ้ำแล้ว
ตู้ม!!!!!
สิ่งสุดท้ายที่ฉีเหมิงมองเห็นตรงหน้า
มีเพียงแสงสีม่วงขาวที่สว่างวาบจนแทบจะทำให้เขาตาบอด...
————
ติ๊ง!!
เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันดังกึกก้องปลุกสวี่จิ้งให้สะดุ้งตื่นจากความฝัน
ระบบในหัวปรากฏขึ้นมาเอง
ด้านบนมีคำเตือนสีดำลอยอยู่เต็มหน้าจอ!
[คำเตือน! คำเตือน!]
[อุปกรณ์ของแหล่งท่องเที่ยวถูกโจมตี!]
[พลังลงทัณฑ์ของระบบถูกเปิดใช้งาน!]
[เริ่มการลงทัณฑ์!!!]
...
[ภารกิจลงทัณฑ์เสร็จสิ้นแล้ว!]
[โปรดให้เจ้าภาพไปตรวจสอบ!!]
??
บ้าอะไรเนี่ย?!
สวี่จิ้งถึงกับงุนงง เขาสวมถุงเท้าไม่ครบข้างด้วยซ้ำ แล้วพุ่งตัวเข้าไปในแหล่งท่องเที่ยวทั้งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก
ใครถูกโจมตี?
อะไรถูกเปิดใช้งาน?!
ใคร?!
ตกลงว่าทำอะไรลงไป?!!
พี่ระบบ! นายอย่าทำแบบนี้สิ!!
น่ากลัวชะมัดเลย!!!!