บทที่ 2680 - เยี่ยจวินหลินเข่นฆ่าทะลวงสมรภูมิ ทะเลเจี้ยไห่เปิดฉากโต้กลับครั้งใหญ่

บทที่ 2680 - เยี่ยจวินหลินเข่นฆ่าทะลวงสมรภูมิ ทะเลเจี้ยไห่เปิดฉากโต้กลับครั้งใหญ่

การกระทำของจวินเซียวเหยียนช่วยปลุกขวัญกำลังใจของผู้คนอย่างไม่ต้องสงสัย

เหล่าวีรชนแห่งทะเลเจี้ยไห่ ขุมกำลังต่างๆ รวมถึงกองทัพเจิ้นเจี้ย

ทุกคนล้วนมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เดือดพล่าน เลือดร้อนสูบฉีดจนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าส่งเสียงคำรามก้องฟ้า

การแปรพักตร์ของเทพสงครามเผ่าเอ้อ และการตายของสี่จักรพรรดิเอ้อ

เป็นดั่งยากระตุ้นชั้นดีที่ทำให้ฝั่งทะเลเจี้ยไห่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงราชันมารร้ายกลืนฟ้าที่ถูกกดข่มจนหัวซุกหัวซุน ไม่เหลือเค้าลางความน่าเกรงขามตอนที่ปรากฏตัวเลย

เวลานี้ถูกฟันคอขาดกระเด็น เลือดสีดำพุ่งกระฉูด บาดเจ็บสาหัส

อย่างไรก็ตามราชันมารร้ายกลืนฟ้าก็คือทาสจักรพรรดิของต้นกำเนิดภัยพิบัติทมิฬ พละกำลังของมันย่อมไม่ธรรมดา

แม้จะได้รับบาดเจ็บหนักแต่การจะสังหารมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในระยะเวลาอันสั้น

สัตว์ร้ายทำลายล้างตนนี้มีพลังชีวิตและกายเนื้อที่แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ

เมื่อจวินเซียวเหยียนเปลี่ยนความคิด เยี่ยจวินหลินก็รับรู้ได้ทันที

เขาหันขวับและพุ่งเข้าสู่สมรภูมิส่วนอื่น

แทนที่ทั้งสามคนจะมาเสียเวลารุมราชันมารร้ายกลืนฟ้าอยู่ที่นี่

สู้แบ่งคนหนึ่งออกไปทะลวงสมรภูมิอื่นจะดีกว่า

เยี่ยจวินหลินที่มีพลังของเทพสงครามเผ่าเอ้อในเวลานี้สามารถกวาดล้างศัตรูได้อย่างไร้เทียมทาน

แทบจะไม่มีใครขวางทางเขาได้เลย

เขาตวัดหอกออกไป หอกนรกานต์ทะลวงทำลายความกว้างใหญ่

หอกนี้พุ่งตรงไปยังสมรภูมิที่ตระกูลจักรพรรดิอวิ๋นกำลังต่อสู้อยู่

เพียงพริบตาเดียวก็กวาดล้างยอดฝีมือระดับจักรพรรดิของเผ่าพันธุ์ภัยพิบัติทมิฬไปได้หลายคน!

"เซียวเอ๋อร์!"

คู่ต่อสู้ของจักรพรรดินีเย่ว์จื่อหลานถูกแสงหอกกลืนกินไปในพริบตา

นางมองดูเยี่ยจวินหลินด้วยแววตาที่ยังคงเปี่ยมไปด้วยความรักความเมตตา

นี่คือลูกของนาง ใบหน้าที่เหมือนกันทุกประการและกลิ่นอายที่คุ้นเคยนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

แม้นางจะไม่รู้ถึงความเกี่ยวโยงของเหตุและผลระหว่างจวินเซียวเหยียนและเยี่ยจวินหลิน

แต่อย่างไรเสียนี่ก็คือลูกของนางอย่างแน่นอน

เยี่ยจวินหลินพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะตวัดปลายหอกพุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิอื่นต่อไป

เขาสวมชุดเกราะแม่ทัพ ผมขาวปลิวไสว ด้านหลังมีธงรบสี่ผืนสะบัดตามแรงลม

เขาราวกับขุนพลไร้พ่ายที่ทะลวงสมรภูมิ ดุดันไร้เทียมทาน หาคู่ต่อสู้ไม่ได้

"กองทัพทะเลเจี้ยไห่ โต้กลับเข้าสู่เขตแดนไร้ผู้คน ทำลายภัยพิบัติทมิฬให้สิ้นซาก!"

คำพูดของเยี่ยจวินหลินดังกึกก้อง ปลุกเร้าเลือดลมและทรงพลังอำนาจ

ในเวลานี้เขาราวกับไม่ใช่เทพสงครามเผ่าเอ้ออีกต่อไป

แต่เป็นดั่งแม่ทัพหนุ่มเหล็กไหล เย่ว์เชียนจง ผู้ใช้หอกเดียวทะลวงสิบสามเมืองในอดีต!

เลือดนักรบในสมรภูมิรบที่ห่างหายไปนานถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง!

เหล่ากองทัพเจิ้นเจี้ยและเหล่าวีรชนแห่งทะเลเจี้ยไห่ต่างก็สัมผัสได้ถึงพลังนี้และมีจิตวิญญาณการต่อสู้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด!

"ฆ่า ฆ่า ฆ่า เผ่าพันธุ์ภัยพิบัติทมิฬแล้วอย่างไรล่ะ คิดจะมาทำลายบ้านเกิดของพวกเราจริงๆ งั้นหรือ!"

"ห้ามถอยเด็ดขาด ข้างหลังคือด่านสุดท้าย ถัดไปคือครอบครัวและญาติพี่น้องของพวกเรา ข้าขอสาบานว่าจะขออยู่และตายไปพร้อมกับทะเลเจี้ยไห่!"

"โต้กลับเข้าสู่เขตแดนไร้ผู้คน บุกทะลวงเข้าไปให้ลึกที่สุด ข้าอยากจะเห็นนักว่าต้นกำเนิดภัยพิบัติทมิฬมันจะเป็นตัวบ้าอะไรกันแน่!"

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันไร้ที่สิ้นสุดเดือดพล่าน เสียงตะโกนและเสียงเข่นฆ่าดังกึกก้องกังวาน

นี่คือความโกรธแค้นของสรรพสัตว์แห่งทะเลเจี้ยไห่!

นี่คือการโต้กลับของทะเลเจี้ยไห่!

ภายใต้การนำทัพของเยี่ยจวินหลิน

ทะเลเจี้ยไห่ก็เริ่มเปิดฉากโต้กลับเต็มรูปแบบ!

ตำหนักจักรพรรดิอวิ๋นเซิ่ง ตระกูลเซวียนหยวน เผ่าเพลิง เผ่าวายุ สำนักวิถีปี่อั้น ตระกูลเทพโบราณ และขุมกำลังอื่นๆ จากจักรวาลต้นกำเนิด

แปดมหาตระกูลจักรพรรดิแห่งทะเลเจี้ยไห่ ขุมกำลังสามศาสนา และแม้แต่ลัทธิเทพวันสิ้นโลก

ตลอดจนตำหนักจักรพรรดิสวรรค์ วังจักรพรรดิปฐพี และวิหารจักรพรรดิปุถุชน

อาจกล่าวได้ว่าขุมกำลังต่างๆ ในทะเลเจี้ยไห่ที่เคยชิงดีชิงเด่นและแก่งแย่งชิงดีกันมาก่อน

ณ เวลานี้ พวกเขาได้รวมใจกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เลือดลมสูบฉีดอย่างที่หาไม่ได้อีกแล้ว!

เพราะพวกเขาไม่มีทางถอยอีกต่อไปแล้ว!

ถ้าภัยพิบัติทมิฬไม่พินาศ ทะเลเจี้ยไห่ก็ต้องพินาศ

นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก!

เยี่ยจวินหลินควบม้าฝ่าฟันเป็นทัพหน้า บุกทะลวงไปข้างหน้าอย่างไร้เทียมทาน จิตสังหารสั่นสะเทือนใต้หล้า พลังแห่งราชันยมโลกสะเทือนจักรวาล!

เบื้องหลังของเขา ประตูแห่งกำแพงราชันยมโลกเปิดออก ดินแดนนรกอันกว้างใหญ่ปรากฏขึ้น บดบังฟ้าดินและครอบคลุมความกว้างใหญ่

เขากวัดแกว่งหอกออกไปพร้อมกับดึงพลังของนิมิตกายาราชันยมโลก ดินแดนบริสุทธิ์ราชันยมโลก พุ่งทะลวงเข้าใส่ตัวตนระดับสูงสุดของเผ่าซื่ออย่างราชันมังกรแมลง

ฉึก!

เลือดสาดกระเซ็น ราชันมังกรแมลงคำรามลั่น มันระเบิดพลังมหาศาลออกมาแต่ก็ยังถูกเยี่ยจวินหลินใช้หอกแทงทะลุร่างเสียบทะลุเหมือนบาร์บีคิวจนเป็นรูโหว่

ต้องรู้ว่าราชันมังกรแมลงนั้นเป็นถึงตัวตนในเผ่าซื่อที่เป็นรองเพียงมารดาจักรพรรดินีเผ่าซื่อ และเป็นหนึ่งในสามยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุด

แต่ตอนนี้กลับถูกเยี่ยจวินหลินเสียบจนทะลุ ได้รับบาดเจ็บสาหัสในพริบตา

อีกด้านหนึ่ง มหาจักรพรรดิซานเซิงที่กำลังต่อสู้กับมหาจักรพรรดิแห่งตระกูลเซวียนหยวนอย่างจักรพรรดิหวงเซวียนหยวนหวง

เขายังคงจับตาดูสถานการณ์ในสนามรบนี้อยู่ตลอด

เมื่อเห็นว่าจวินเซียวเหยียนเพียงคนเดียวสามารถพลิกสถานการณ์ของสงครามทั้งหมดได้ สีหน้าของเขาก็หมองคล้ำลง

"สมกับที่เป็นผู้ไร้ตัวตนแห่งโชคชะตาเหมือนกับข้า มีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

มหาจักรพรรดิซานเซิงลอบถอนหายใจและมีความหนักใจแฝงอยู่

จักรพรรดิหวงโจมตีพร้อมกับกล่าวว่า "เป็นอย่างไร มหาจักรพรรดิซานเซิง ข้าสัมผัสได้ถึงความกังวลในใจเจ้า"

"หรือว่าเจ้าคิดว่าตัวเองเลือกข้างผิดเสียแล้ว"

น้ำเสียงของจักรพรรดิหวงราบเรียบแฝงไปด้วยความขบขัน

"คิดว่าตอนนี้ฝั่งทะเลเจี้ยไห่จะชนะแล้วอย่างนั้นหรือ จักรพรรดิหวง การตัดสินใจของเจ้านี้ด่วนสรุปเกินไปหน่อยนะ"

มหาจักรพรรดิซานเซิงก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นกัน

เมื่อมาถึงระดับพวกเขา ปัจจัยภายนอกยากที่จะทำให้สภาวะจิตใจสั่นคลอนได้

"มหาจักรพรรดิซานเซิง อย่างน้อยเจ้าก็เคยเป็นศิษย์ของจักรพรรดิสวรรค์สร้างโลก เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลต้นกำเนิดและทะเลเจี้ยไห่"

"ตอนนี้ หากเจ้าสำนึกผิดก็ยังมีโอกาสไถ่โทษ มาร่วมมือกันกวาดล้างเผ่าพันธุ์ภัยพิบัติทมิฬ ยุติภัยพิบัติในยุคนี้กันเถอะ" จักรพรรดิหวงกล่าว

มหาจักรพรรดิทุกท่านล้วนเป็นขุมกำลังสำคัญที่ชี้ขาดผลแพ้ชนะของสงคราม

หากมหาจักรพรรดิซานเซิงยอมแปรพักตร์ ฝั่งทะเลเจี้ยไห่ก็จะมีโอกาสชนะสูงขึ้นไปอีก

เมื่อได้ยินดังนั้น มหาจักรพรรดิซานเซิงก็หัวเราะเยาะ

"หึหึ... สำนึกผิด ไถ่โทษงั้นหรือ"

"ในพจนานุกรมของข้า มหาจักรพรรดิซานเซิง ไม่เคยมีคำว่าเสียใจ"

"ในใต้หล้านี้ ไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะให้ข้า มหาจักรพรรดิซานเซิง ต้องไถ่โทษ"

"ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่มีความผิด แล้วเหตุใดต้องไถ่โทษด้วย"

มหาจักรพรรดิซานเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแฝงไว้ด้วยความอหังการ

เขาเป็นพวกยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง

ในสายตาของเขา เขาไม่ได้ทำอะไรผิด

การอยากจะบรรลุเป็นเซียน อยากจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ มันเป็นความผิดงั้นหรือ

ไม่ใช่เลย!

ในทางกลับกัน จักรพรรดิสวรรค์สร้างโลกต่างหากที่ไม่ยอมมอบพลังของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นกำเนิดให้กับเขา

จักรพรรดิสวรรค์สร้างโลกต่างหากที่มีความผิด

หากจักรพรรดิสวรรค์สร้างโลกยอมมอบพลังของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นกำเนิดให้เขา ดีไม่ดีเขาอาจจะได้บรรลุเป็นเซียนและกวาดล้างภัยพิบัติทมิฬไปนานแล้วก็ได้

ดังนั้นในมุมมองของมหาจักรพรรดิซานเซิง เขาไม่ผิด

คนผิดคือจักรพรรดิสวรรค์สร้างโลก

"เจ้า... หมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ!"

จักรพรรดิหวงส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ

ต้องยอมรับว่ามหาจักรพรรดิซานเซิงเป็นคนที่มีพรสวรรค์ มีพละกำลัง มีความกล้าหาญ และมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นยอด

แต่โชคร้ายที่ไม่ได้ใช้มันในทางที่ถูก

กลับกลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังและบงการประวัติศาสตร์อันมืดมิด

"เจ้าคิดว่าสถานการณ์ตรงหน้านี้ เผ่าพันธุ์ภัยพิบัติทมิฬจะยังทนได้อีกนานแค่ไหน" จักรพรรดิหวงกล่าวเสียงเย็น

มหาจักรพรรดิซานเซิงตอบกลับ "จักรพรรดิหวง เจ้าก็น่าจะมีวิสัยทัศน์อยู่บ้าง"

"ก็น่าจะรู้ว่า แท้จริงแล้ว ต้นกำเนิดของภัยพิบัติทมิฬคือตัวตนระดับใด"

"สิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริง ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ภัยพิบัติทมิฬ แต่เป็นต้นกำเนิดภัยพิบัติทมิฬต่างหาก"

"อีกไม่นาน เจ้าก็จะได้เห็นว่าทะเลเจี้ยไห่จะจมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังระดับไหน" มหาจักรพรรดิซานเซิงแค่นหัวเราะเย็น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิหวงก็ขมวดคิ้วและไม่เอ่ยคำใดออกมา

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็เข้าใจดีว่าต้นกำเนิดภัยพิบัติทมิฬเป็นตัวตนที่ยากจะคาดเดาได้แค่ไหน

"แต่ถึงกระนั้น ข้าก็เชื่อว่าทะเลเจี้ยไห่ยังคงมีความหวัง" จักรพรรดิหวงกล่าว

"ความหวังหรือ ใครล่ะ ไอหนู่นั่นน่ะหรือ" มหาจักรพรรดิซานเซิงกล่าวเสียงเย็น

แม้ผลงานของจวินเซียวเหยียนจะเกินความคาดหมายไปมากจริงๆ

แต่หากบอกว่าเขาสามารถจัดการกับต้นกำเนิดภัยพิบัติทมิฬได้ มหาจักรพรรดิซานเซิงย่อมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"มารอดูกันต่อไปเถอะ"

จักรพรรดิหวงก็ไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความอีก

แต่เขาก็แอบมีลางสังหรณ์อยู่ลึกๆ

ชายหนุ่มที่สามารถเรียกธิดาจักรพรรดิเซวียนหยวนกลับมาได้ และตอนนี้ยังสามารถพลิกสถานการณ์ของศึกภัยพิบัติทมิฬได้อีกอย่างจวินเซียวเหยียน

บางทีอาจจะเป็นความหวังของยุคสมัยนี้ก็เป็นได้!

[จบแล้ว]