บทที่ 33 - ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าให้แล้ว

บทที่ 33 - ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าให้แล้ว

เขาจำเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นได้

มันคือเครื่องที่เขาเตรียมไว้ให้ปืนผีใช้ในกรณีฉุกเฉินเมื่อหลายเดือนก่อน

ตามปกติแล้ว เฮลิคอปเตอร์ลำนี้จะไม่มีทางถูกนำออกมาใช้พร่ำเพรื่อ เพราะสำหรับมือปืนสไนเปอร์แล้ว โดยเฉพาะในเขตเมืองหลวง การต้องใช้เฮลิคอปเตอร์หมายความว่าถูกต้อนจนจนมุมแล้ว

ความจริงก็คือ เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นจอดสงบนิ่งอยู่บนดาดฟ้าตึกนั้นมาโดยตลอด ไม่เคยถูกขยับเขยื้อนเลยสักครั้ง

ถึงแม้ภาพในวิดีโอจะค่อนข้างสั่นไหว แต่เขาก็จำได้ในทันทีว่าคนที่นั่งอยู่บนเครื่องด้วยใบหน้าหวาดกลัวสุดขีดนั้นคือปืนผี !

เขาเอ่ยเสียงสั่นขณะจ้องมองหน้าจอ "หรือว่า ... ชายคนนั้นคือหลินเอิน ?!"

ศิษย์คนสนิทบอกด้วยความหวาดกลัว "ใช่แน่นอนครับ ! ต้องเป็นหลินเอินคนนั้นแน่ๆ !"

หวังหงชี้ไปที่วิดีโอพลางตะโกนลั่น "แกจะบ้าเหรอ ! แกเคยเห็นมนุษย์ที่ไหนวิ่งไต่ตึกระฟ้าในแนวขวางได้บ้าง ! นี่มันคนจริงๆ งั้นเหรอ ?"

ศิษย์คนนั้นแทบจะร้องไห้ "ท่านนายก ! ผมก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่นั่นคือหลินเอินจริงๆ ครับ !"

"ถ้าเขาได้รู้ความจริงจากปากปืนผีว่าเราเป็นคนจ้างวานแล้วตามมาเอาเรื่องถึงที่นี่ เราจะเอาอะไรไปสู้กับคนโหดระดับนี้ได้ล่ะครับ !"

หวังหงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มใจให้สงบ

เขาหันขวับมาพลางกัดฟันสั่ง "อย่าเพิ่งตื่นตูม ! เร็ว ! รีบไปแจ้งเจ้าสำนักของโรงฝึกทั้งสิบแห่ง ให้พวกเขารีบมาประชุมที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ห้ามให้ข่าวรั่วไหลออกไปเด็ดขาด !"

"รับทราบครับท่านนายก ! ผม ... ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ !"

หลังจากมอบหมายงานให้ศิษย์แล้ว หวังหงก็รีบกดโทรศัพท์ติดต่อหาเหล่าศิษย์เอกและผู้อาวุโสในสังกัดให้รีบมาที่สมาคมด่วน

หลังจากเห็นวิดีโอนั้น จิตใจของเขาก็ปั่นป่วนอย่างหนัก

หลินเอินคนนั้นเป็นมนุษย์จริงๆ งั้นเหรอ ?!

ล้อเล่นหรือเปล่า !

มนุษย์ที่ไหนจะทำเรื่องแบบนั้นได้ !

แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่มีทางยอมทิ้งธุรกิจที่สร้างมากับมือหลายสิบปีนี้ไปง่ายๆ แน่นอน

หากหลินเอินกล้าบุกมาหาเรื่องถึงที่นี่กลางวันแสกๆ เขาก็จะสั่งให้ทุกคนรุมล้อมจัดการ เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนเพียงคนเดียวจะสามารถต้านทานการรุมล้อมของคนนับร้อยนับพันได้ !

หวังหงเดินออกจากห้องด้วยความกระวนกระวายใจ ตรงไปยังห้องพักรักษาตัวของหวังจื้อเหวี่ยน้องชายของเขา

ทันทีที่เข้าประตูไป เขาก็เห็นหวังจื้อเหวี่ยนั่งพิงหัวเตียงอยู่ โดยมีผ้าพันแผลพันไว้ทั่วตัว ดูเหมือนอาการจะเริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว

"พี่ใหญ่ !" หวังจื้อเหว่ยอึ้งไปพลางถาม "พี่มาได้ยังไง ?"

หวังหงนั่งลงข้างเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "จื้อเหว่ย บอกความจริงกับพี่มาหน่อยว่าเรื่องในคืนนั้นมันเป็นยังไงกันแน่ ? แล้วหลินเอินคนนั้น ... จริงอย่างที่แกบอกใช่ไหมว่าเขาเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ที่เก่งกว่าปกตินิดหน่อยน่ะ ?"

คำถามนี้ทำให้หวังจื้อเหว่ยใจกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ลางดีเริ่มผุดขึ้นในใจทันที

เมื่อวานตอนที่ถูกช่วยออกมาจากตระกูลไป๋ เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดเหตุการณ์ในคืนนั้นให้พี่ชายฟังอย่างชัดเจน

เพราะเรื่องนี้มันน่าอับอายเกินไป !

พวกเขานับสิบคนถูกหลินเอินเพียงคนเดียวบดขยี้จนจมดิน เรื่องแบบนี้จะให้พูดออกมาได้ยังไง ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้น อย่างเช่นการเตะรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงให้หยุดกึก หรือการใช้มือเปล่ารับกระสุนปืน เรื่องพวกนี้จะให้เล่ายังไงไหว !

แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าที่จริงจังของหวังหง เขาก็เริ่มอึกอักและความกังวลก็ยิ่งทวีคูณ

"พี่ใหญ่ ... พี่คงไม่ได้ ... ลงมือจัดการกับหลินเอินคนนั้นไปแล้วใช่ไหม ?"

เขารู้ดีว่าพี่ชายของเขานั้นอำมหิตยิ่งกว่าเขาเสียอีก

หวังหงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางกัดฟันบอก "เมื่อเช้านี้ พี่ส่งปืนผีไปลอบสังหารหลินเอินถึงที่พักของมันมาแล้ว"

หวังจื้อเหว่ยเบิกตากว้างพลางถามเสียงหลง "ลอบสังหารยังไง ?!"

หวังหงตอบเสียงเข้ม "ปืนสไนเปอร์บาเรตต์ ซุ่มยิงจากระยะไกล !"

หวังจื้อเหว่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนลั่น "ล้อเล่นหรือเปล่า ! พี่ใช้ปืนกับคนโหดระดับนั้นเนี่ยนะ ?!"

หวังหงคว้าคอเสื้อน้องชายไว้พลางถามเสียงต่ำ "แกรู้อะไรมางั้นเหรอ ?"

หวังจื้อเหว่ยอึกอักพลางพึมพำ "พี่ใหญ่ จะใช้ปืนกับเขาไม่ได้นะ ! หลินเอินน่ะมันเป็นสัตว์ประหลาด คืนนั้น ... คืนนั้นลูกศิษย์ของผมคนหนึ่งใช้ปืนจ่อยิงเขาในระยะประชิด ..."

"เขากลับใช้มือเปล่ารับกระสุนไว้ได้หน้าตาเฉยเลยนะพี่ !!" หวังจื้อเหว่ยตะโกนลั่น "ไอ้หมอนั่นมันคือยอดคนที่รับกระสุนได้ด้วยมือเปล่านะพี่ !"

หวังหงได้ยินดังนั้นก็นิ่งทึ้งไป เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวพลางบอก "แก ... แกทำไมไม่รีบบอกพี่ให้เร็วกว่านี้ !"

หวังจื้อเหว่ยเอ่ยเสียงสั่น "ก็ ... พี่ก็ไม่ได้ถามนี่นา !"

"ฉัน ... ฉัน ..." หวังหงแทบจะกระอักเลือดออกมา

ให้ตายสิ !

เจอเพื่อนร่วมทีมแกงเข้าให้แล้ว ! ทำไมเขาต้องมาเจอกับกลุ่มคนร่วมทีมที่ทำพังแบบนี้ด้วยนะ !

พังพินาศหมดแล้ว !

หวังจื้อเหว่ยกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเอ่ยอย่างหวาดหวั่น "พี่ใหญ่ ... คืนนั้นลูกศิษย์ผมใช้ปืนขนาดเก้ามิลลิเมตร อานุภาพย่อมเทียบไม่ได้กับบาเรตต์หรอก หลินเอินต่อให้รับกระสุนปืนพกได้ แต่ก็ไม่มีทางรับกระสุนบาเรตต์ได้หรอกน่า ..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หวังหงก็คำรามขัดจังหวะด้วยความโกรธ

"มันรับได้โว้ย !!"

หวังจื้อเหว่ย "!!!"

"ถ้ามันรับไม่ได้ ฉันจะมานั่งถามแกอยู่นี่เหรอ ?!"

ดวงตาของหวังหงแดงฉานด้วยความแค้น เขาควักโทรศัพท์ออกมาเปิดคลิปโต่วอินแล้วเอาไปจ่อตรงหน้าหวังจื้อเหว่ยพลางตะโกน

"แกดูให้เต็มตาซิว่านี่มันคืออะไร !"

หวังจื้อเหว่ยจ้องมองคลิปที่น่าสะพรึงกลัวและกระตุกหนวดเสือภาพนั้น

เมื่อเขาได้เห็นฉากที่หลินเอินใช้มือเปล่าฉีกเฮลิคอปเตอร์ หวังจื้อเหว่ยก็ถึงกับอึ้งทึ้งไปเลย

"เชี่ย !"

"ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ยพี่ ! พี่แน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่การถ่ายหนังน่ะ ?!"

"ถ่ายกับป้าแกดิ !" หวังหงแทบจะสติแตกพลางบอก "นี่แหละคือหลินเอินที่แกพูดถึง !"

หวังจื้อเหว่ย "!!!!"

คราวนี้หวังจื้อเหว่ยตกใจสุดขีดของจริงแล้ว

ถึงเขาจะรู้ว่าหลินเอินเก่งมาก แต่นี่มันเก่งเกินขอบเขตมนุษย์ไปไกลโขแล้ว !

มันจะดูแฟนตาซีเกินไปแล้ว !

ทำไมพวกเขาถึงไปล่วงเกินตัวตนที่น่ากลัวขนาดนี้เข้าให้นะ !

หวังจื้อเหว่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากพลางบอก "พี่ ... พี่ใหญ่ เรื่องนี้ ... เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้นะ ! พี่เองนั่นแหละที่ใจร้อนเกินไป อย่างน้อยก็น่าจะรอให้ผมหายดีก่อนค่อยมาคุยกันว่าจะจัดการหลินเอินยังไง ..."

"แกยังกล้าพูดอีกเหรอ !" หวังหงคำรามพลางคว้าคอเสื้อน้องชายไว้ด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน !

หวังจื้อเหว่ยเอ่ยอย่างสั่นเทา "พี่ใหญ่ ถ้าการลอบสังหารครั้งนี้ล้มเหลว หลินเอินเขาจะเดาได้ไหมว่าเป็นฝีมือของเราแล้วตามมาเอาเรื่องถึงที่นี่ ?!"

หวังหงขมวดคิ้ว แววตาฉายแววโหดเหี้ยมพลางบอก "ถ้าเขารู้ความจริงว่าเราเป็นคนสั่งการ เขามาแน่ แต่พี่แจ้งเจ้าสำนักทุกคนไว้แล้ว ถ้าเขากล้าบุกมาที่นี่โต้งๆ เราก็มีแต่ต้องสู้ตายกันไปข้าง !"

"เราสองพี่น้องร่วมแรงร่วมใจกัน เรื่องนี้ต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน !"

หวังจื้อเหว่ยคว้าไม้เท้าค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางบอกเสียงอ่อย

"พี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะ ! ผมนอนอยู่บนเตียงไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยเลยนะ ! นั่นมันคำสั่งของพี่คนเดียว ไม่เกี่ยวกับผมสักนิด !"

หวังหงอึ้งไปเลยพลางคว้าคอเสื้อน้องชายไว้ "เชี่ย ! แกจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้นะ ! ฉันจะบอกให้รู้ไว้ ถ้าพี่ชายแกเป็นอะไรไป ฉันจะสั่งคนให้มาฆ่าแกทิ้งก่อนเลย ! เราจะไปนรกด้วยกันนี่แหละ !"

"..."

[จบแล้ว]