บทที่ 24 - ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณขั้นที่สอง

บทที่ 24 - ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณขั้นที่สอง

ภายในห้องน้ำ

หลินเอินนั่งขัดสมาธิอยู่ในอ่างอาบน้ำแบบคู่ขนาดใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เขารวมสมาธิให้สงบนิ่งพลางโคจรพลังปราณในร่างกายให้ไหลเวียนเป็นวงจร

หลังจากทะลวงเส้นลมปราณเหรินและตู๋สำเร็จแล้ว การไหลเวียนของพลังปราณในร่างกายของหลินเอินก็ราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง

พลังปราณเริ่มไหลออกจากจุดตันเถียน ผ่านไปยังจุดชีพจรสำคัญต่างๆ วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ระดับพลังบำเพ็ญของหลินเอินเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"คุณชายคะ !" เสียงหวานใสของหลันหลันดังมาจากหน้าประตู

"น้ำแกงที่คุณชายสั่งให้ต้ม หลันหลันต้มเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ !"

หลินเอินยังคงหลับตาอยู่พลางเอ่ย "เข้ามาสิ !"

"อื้มๆ !"

หลันหลันถือถังไม้ขนาดใหญ่เดินเข้ามาอย่างทุลักทุเล ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เธอก็เห็นหลินเอินนั่งขัดสมาธิอยู่ในอ่างอาบน้ำ

ดวงตาคู่สวยของหลันหลันเบิกกว้าง พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อขึ้นมาในทันที

อื้มมม

ถึงแม้จะเคยเห็นร่างกายของคุณชายมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง คุณชายก็ยังดูหล่อเหลาสุดๆ ไปเลย

หลันหลันหน้าแดงพลางหิ้วถังน้ำแกงยาเดินมาหยุดอยู่ข้างกายหลินเอินอย่างว่าง่าย เธอถามด้วยความสงสัยว่า

"คุณชายจะแช่น้ำยาสมุนไพรเหรอคะ ?"

หลินเอินลืมตาขึ้นมองหลันหลันที่อยู่ในชุดเมดสาวพลางกระพริบตาปริบๆ ยืนอยู่ขอบอ่าง เขาเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ย

"อืม แช่น้ำยาสมุนไพรสักหน่อยจะดีต่อร่างกาย เชื่อพี่สิ เอาน้ำแกงยาทั้งหมดเทลงในอ่างเลย !"

"อื้มๆ ค่ะคุณชาย !" หลันหลันไม่ได้สงสัยอะไร เธอออกแรงยกถังไม้ขึ้นแล้วเทน้ำแกงยาร้อนๆ ลงไปในอ่างอาบน้ำ

แต่ในขณะที่เทน้ำแกงไปได้เพียงครึ่งเดียว หลินเอินก็ยื่นมือออกไปฉุดเธอไว้เบาๆ หลันหลันร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างเล็กๆ ของเธอเสียการทรงตัวแล้วล้มคะมำลงไปในอ่างอาบน้ำทันที

"ว้าววววว !! คุณชาย !" หลันหลันตกใจสุดขีด มือไม้พัลวันพยายามคว้าอะไรบางอย่างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไว้

ตามสัญชาตญาณ หลันหลันคว้าเข้ากับของบางอย่างที่มีลักษณะยาวและหนา ทำให้เธอทรงตัวอยู่ได้และโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเหมือนดอกบัวกลางสระ

แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของหลินเอิน หลันหลันก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอไม่สนเลยว่าเสื้อผ้าจะเปียกโชกไปทั้งตัวพลางร้องไห้ออกมา

"คุณชายแกล้งหลันหลันนี่นา !"

หลินเอินหัวเราะร่วนพลางยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ "คุณชายแกล้งเธอที่ไหนกัน ชัดๆ ว่าเธอไม่ระวังจนล้มลงมาเองต่างหาก !"

หลันหลันเม้มปากแน่น แก้มแดงก่ำพลางพูดอย่างตัดพ้อ "ไม่จริงค่ะ ก็คุณชายดึงหลันหลันลงมานี่นา !"

หลินเอินแสร้งยิ้มร้าย "ฉันดึงลงมาแล้วจะทำไมล่ะ ?!"

"ฉัน ..." หลันหลันอึกอักพูดไม่ออก ขอบตาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที "ฮือๆ"

เมื่อเห็นท่าทางน้อยใจสุดขีดของหลันหลัน หลินเอินก็เลิกแกล้งเธอ เขาจูงมือน้อยๆ ของเธอให้เข้ามาใกล้แล้วปลอบว่า

"เอาละ ไม่ต้องร้องแล้ว คุณชายขอโทษนะ แต่ในเมื่อหลันหลันเข้ามาแล้ว ก็แช่น้ำไปพร้อมกับคุณชายเลยสิ อ่างอาบน้ำของคุณชายใหญ่มาก จุเราสองคนได้สบายๆ เลย !"

ใบหน้าของหลันหลันแดงก่ำจนแทบจะระเบิด

เธอนึกถึงบรรยากาศชวนเคลิ้มในรถฟาร์รารี่เมื่อคืนขึ้นมาทันที

หลินเอินยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วยิ้มกวน "ว่าไง ชอบไหมล่ะ ?"

หลันหลันก้มหน้าลง พลางพยักหน้าเบาๆ อย่างเขินอายจนแทบมองไม่เห็น

หลินเอินหัวเราะอย่างมีเลศนัย "หลันหลัน พูดความจริงมาเถอะ ชอบแช่น้ำกับคุณชายมากเลยใช่ไหม ?"

หลันหลันเบิกตากว้าง รีบหลับตาปี๋แล้วหันหน้าหนี "ไม่ชอบค่ะ ! ไม่ชอบเลยสักนิด !"

หลินเอินยิ้มตอบ "งั้นทำไมถึงยังจับแน่นขนาดนั้นล่ะ ?"

พริบตานั้นหลันหลันก็อึ้งไป

เอ๊ะ ...

ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ตอนที่พยายามทรงตัว เธอจะเผลอคว้าของบางอย่างใต้ผิวน้ำไว้ และยังไม่ยอมปล่อยมือเลยนี่นา

ใบหน้าของหลันหลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เธอถึงกับสติตลุดไปเลย

หรือว่า ...

ของที่เธอคว้าไว้น่ะคือของคุณชาย ...

หัวใจของหลันหลันเต้นรัวราวกับเสียงรัวกลอง

เธอรีบปล่อยมือทันควัน พอมองเห็นรอยยิ้มบนหน้าหลินเอิน เธอก็ทำตัวไม่ถูก สายตาหลบลี้หนีไปมา "เอ่อ ... คือว่า ... คุณชายคะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ! ฟังหลันหลันก่อน หลันหลันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ ฮือๆ !"

หลินเอินถามด้วยความอยากรู้ "อ้อ ? แล้วเธอคว้าอะไรไว้งั้นเหรอ ?"

หลันหลันแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว หน้าแดงแจ๋พลางบอก "คุณชายคะ ไม่พูดได้ไหมคะ ?"

หลินเอินยื่นมือขึ้นมาจากใต้น้ำแล้วถามอย่างแปลกใจ "ที่เธอคว้าไว้เมื่อกี้ไม่ใช่สองนิ้วของฉันหรอกเหรอ ?"

เอ๊ะ ?!!

นิ้วมือเหรอ ?

ไม่ใช่ว่ามันคือ ...

หลันหลันอึ้งไป เธอมองดูนิ้วมือสองนิ้วที่คุณชายยื่นขึ้นมาจากใต้น้ำ สลับกับมองรอยยิ้มบนหน้าหลินเอิน

หลันหลันรู้ตัวแล้วว่าเธอโดนแกล้ง !

เธอโดนคุณชายจอมวายร้ายแกล้งเข้าให้อีกแล้ว !

"ใจร้าย ! คุณชายคะ !!"

"ก็นิ้วมือไง ถ้าไม่ใช่นิ้วมือแล้วเธอคิดว่าเธอคว้าอะไรไว้ล่ะ ?"

"ฮือๆ ! ฉัน ... ฉันไม่รู้ค่ะ !"

จริงๆ แล้วการได้แกล้งเมดส่วนตัวบ้างก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

แต่หลินเอินก็ไม่ได้รุกต่อ เพราะระบบในหัวเริ่มส่งเสียงด่าทอขึ้นมาแล้ว

"โฮสต์ ! ตอนนี้เป็นเวลาฝึกฝน ! แต่คุณกลับมาทำเรื่องน่าไม่อายแบบนี้ ผมล่ะอายแทนจริงๆ !"

"ถ้ายังไม่ตั้งใจฝึก ผมจะจัดการตัดไอ้นั่นของโฮสต์ทิ้งซะ !"

"เป้าหมายของโฮสต์คือการเป็นเซียนที่ไร้ความรู้สึก ! จะมาถูกผู้หญิงรบกวนสมาธิแบบนี้ได้ยังไงกัน ? โฮสต์ ผมมองคุณผิดไปจริงๆ !"

หลินเอิน "..."

เพราะเหตุนี้ หลินเอินจึงไม่ได้แกล้งเมดสาวต่ออีกนานนัก จากนั้นเขาก็เริ่มเข้าสู่โหมดฝึกฝน

ด้วยพลังปราณที่กลั่นออกมาจากโอสถคืนปราณใหญ่ บวกกับตัวช่วยอย่างบัตรเร่งความเร็วการฝึกฝน และคำชี้แนะจากสิบยอดฝีมือในขอบเขตฝึกปราณที่รับรู้ได้ในสมอง

ความเร็วในการโคจรพลังปราณของหลินเอินก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที

จนกระทั่งถึงช่วงเย็น หลินเอินพลันลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยพลังปราณที่พุ่งพล่าน

เสียงดังเพล้ง อ่างอาบน้ำแตกกระจายออกในทันที

พลังปราณที่ได้จากการเคี่ยวมหาโอสถถูกหลินเอินดูดซับเข้าสู่ร่างกายอย่างมหาศาล

หลินเอินสัมผัสได้ทันทีว่าปริมาณพื้นที่ในตันเถียนของเขาขยายใหญ่ขึ้นไปอีกขั้น

เขามองดูมือทั้งสองข้างด้วยความยินดีพลางเอ่ย

"ระบบ ฉันดูเหมือนจะทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สองของขอบเขตฝึกปราณแล้วใช่ไหม !"

[ติ๊ง ! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฝึกปราณขั้นสองสำเร็จ พลังปราณของโฮสต์เพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าตัว สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นเป็น 220 เท่าของคนปกติ !]

หลินเอินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาฉายแววปิติ เขาเดินก้าวออกจากอ่างอาบน้ำที่พังทลายแล้วเดินออกไปยังลานบ้าน

ที่ลานบ้าน ลมหนาวพัดโชยมาเบาๆ หลินเอินสวมเพียงกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่สมส่วน แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยแม้แต่นิดเดียว

"ฉันรู้สึกว่าพลังหมัดของฉันก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว !"

หลินเอินกำหมัดแน่นพลางเผยรอยยิ้มบางๆ เขามองไปยังต้นหัวยขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร

ดวงตาของเขาหรี่ลงทันที พลังปราณที่รุนแรงเริ่มปกคลุมไปทั่วร่างกาย

วินาทีต่อมา เขาตะโกนก้องพลางใช้กระบวนท่าแรกของหมัดพลังปราณ ซัดเข้าใส่ต้นหัวยที่อยู่ไกลออกไปร้อยเมตร

ในชั่วพริบตานั้น พลังปราณที่อัดแน่นพุ่งทะลักออกจากตันเถียนของหลินเอิน และไปรวมกันอยู่ที่กำหมัดของเขา

หมัดซัดออกไปหนึ่งครั้ง

เสียงดังโครมสนั่นหวั่นไหว

ภายใต้พลังหมัดที่พุ่งพล่าน ต้นหัวยขนาดใหญ่ที่ต้องใช้คนโอบถึงจะรอบ กลับหักสะบั้นลงจากตรงกลางทันที

โครม !

ต้นหัวยสูงหลายเมตรล้มครืนลงกับพื้น

หลินเอินมองดูหมัดของตัวเองด้วยความทึ่งพลางอุทาน "เชี่ย ! ระบบ ตอนนี้ฉันสามารถทำร้ายศัตรูจากระยะร้อยเมตรได้แล้วเหรอเนี่ย !"

ระบบตอบกลับ "แน่นอนโฮสต์ ในฐานะผู้ฝึกเซียน การเด็ดหัวศัตรูจากระยะพันลี้ถือเป็นเรื่องจิ๊บๆ ขอเพียงโฮสต์ตั้งใจฝึกฝน อย่าไปคิดแต่เรื่องส่วนล่าง โฮสต์ย่อมเป็นราชาเซียนผู้ยิ่งใหญ่ได้ภายใต้การสนับสนุนของระบบแน่นอน !"

"..."

[จบแล้ว]