บทที่ 23: หนูยักษ์หนัก 150 จิน...

"คุณรู้จริงๆ หรือ"

หลี่หมิงมองฉินมั่วด้วยความตกตะลึง

เขาเพียงแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คาดหวังว่าฉินมั่วจะช่วยอะไรได้เลย ไม่นึกเลยว่าฉินมั่วจะบอกว่าคนพวกนั้นตายไปแล้ว แถมยังรู้ด้วยซ้ำว่าศพอยู่ที่ไหน ข้อมูลนี้สร้างความตกตะลึงให้เขาอย่างเหลือเชื่อ

"ฮ่าๆๆ..."

"ดูเหมือนคุณลุงหมวกจะยังไม่ชินกับไสยศาสตร์ของสตรีมเมอร์นะ"

"สตรีมเมอร์สุดยอดมาก! ฉันอยากมีลูกกับคุณจัง"

ฉินมั่วเหลือบไปเห็นคอมเมนต์พอดีก็ถึงกับของขึ้น

"แอดมิน เตะไอ้คนที่ใช้ชื่อ 'อยากมีลูกหมูป่าหนักสามร้อยจินให้สตรีมเมอร์' ออกจากไลฟ์ไปเลย!"

"ฮ่าๆๆ..."

"ขำจนปอดจะพังแล้ว!"

"ถามเมนต์บนหน่อยเถอะ แกไปพ่นน้ำใส่ตรงไหนวะ"

"จะให้พ่นใส่ตรงไหนล่ะ"

"เชี่ย! ฉันสงสัยว่าพวกแกกำลังเล่นมุกเสื่อมๆ อยู่ แต่ฉันไม่มีหลักฐานว่ะ"

"จะเอาหลักฐานอะไรอีกล่ะ ล้อรถบดอัดเข้าหน้าขนาดนี้แล้ว จับพวกมันไปเลย!"

"ถนนผุพังขนาดนี้พวกแกยังจะซิ่งกันอีกนะ..."

ฉินมั่วยิ้มบางๆ

"ตามผมมาสิ"

หลี่หมิงพาคุณลุงหมวกสองสามคนเดินตามฉินมั่วไป

ซูชิงกับมู่หรงหลานหลานมองหน้ากัน ก่อนจะเดินตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่นานนัก ทั้งกลุ่มก็เดินตามรอยเท้าของฉินมั่วมาจนถึงภายในบ้านพักหลังหนึ่ง

หลี่หมิงมองไปรอบๆ

"ฉินมั่ว พวกเราค้นที่นี่มาหลายรอบแล้วนะ ไม่พบที่ซ่อนคนเลย คราบเลือดก็ไม่มี"

ฉินมั่วเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

"อย่าเพิ่งใจร้อนสิ! คนที่คุณตามหาอยู่ข้างใต้นี้นี่แหละ"

พูดพลางฉินมั่วก็ชี้ไปที่ท่อระบายน้ำด้านล่าง

คุณลุงหมวกหลายคนมองหน้ากัน ก่อนจะรีบช่วยกันดันแผ่นหินที่หนักอึ้งออกไป

ท่อระบายน้ำนั้นตื้นมาก มองปราดเดียวก็เห็นก้นท่อ ทว่าศพที่พวกเขาจินตนาการไว้กลับไม่มีอยู่ตรงนั้น มีเพียงของเหลวสีดำขังอยู่แอ่งหนึ่งเท่านั้น

คุณลุงหมวกนายหนึ่งยังไม่ยอมถอดใจ เขาหยิบกิ่งไม้แถวนั้นมาเขี่ยดูข้างใน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

เวลานี้ ทุกคนต่างเต็มไปด้วยข้อสงสัย

"เกิดอะไรขึ้น ไสยศาสตร์ของสตรีมเมอร์หมาเสื่อมความขลังแล้วเหรอ"

"ใช่ ฉันอุตส่าห์คว้าถังขยะมาเตรียมอ้วกแล้วเชียว!"

"ฉันอยากดูก็อยาก กลัวก็กลัว อุตส่าห์ทำใจยอมฝันร้ายคืนนี้เพื่อมาดูสิ่งนี้ แต่แกให้ฉันดูแค่นี้เนี่ยนะ"

"ฉินมั่ว เกิดอะไรขึ้น ศพอยู่ไหนล่ะ"

หลี่หมิงเอ่ยพลางขมวดคิ้ว

หากเขาไม่รู้ว่าฉินมั่วมีของจริง คงคิดว่าชายหนุ่มกำลังปั่นหัวพวกเขาเล่นและสะบัดหน้าเดินหนีไปแล้ว เวลาของทุกคนมีค่า จะมามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินมั่วก็เอ่ยอย่างเนิบช้า "ของเหลวสีดำนั่นแหละ... คือศพ"

"ไม่สิ! ถ้าจะพูดให้ถูก มันคือกะโหลกและกระดูกของศพต่างหาก!"

"อะไรนะ"

ทุกคนต่างตกตะลึง

จากนั้น คุณลุงหมวกสองคนก็ไปหาชามมาตักของเหลวขึ้นมาส่วนหนึ่งแล้วเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

"ผู้กอง... นี่มัน... มีเศษกระดูกผสมอยู่จริงๆ ด้วยครับ!"

คุณลุงหมวกนายหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ

"อะไรนะ"

หลี่หมิงตื่นตระหนกและรีบสาวเท้าเข้าไปดู

มู่หรงหลานหลานกับซูชิงที่อยู่ด้านหลังถึงกับหน้าซีดเผือด หากไม่ได้ฉินมั่วช่วยไว้ พวกเธอก็อาจจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในท่อระบายน้ำนี้ไปแล้ว

จากนั้นทั้งสองก็มองฉินมั่วด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดพ้นจากความตาย แววตาเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ...

"ดูเหมือนกระดูกจะถูกหั่นแยกชิ้นส่วนนะ แต่ที่แปลกก็คือ ถ้ากระดูกถูกหั่นได้ แล้วเลือดกับเนื้อล่ะหายไปไหน"

หลี่หมิงเอ่ยถามอย่างงุนงงหลังจากตรวจสอบดูแล้ว

ฉินมั่วยิ้มบางๆ "ง่ายนิดเดียว กระดูกถูกละลายด้วยไฮดรอกไซด์กับน้ำร้อน เนื่องจากกระดูกมีแคลเซียมอยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อโซเดียมไฮดรอกไซด์สัมผัสกับแคลเซียม มันก็จะทำให้เกิดการสลายตัว"

"และนั่นก็คือที่มาของของเหลวสีดำในท่อระบายน้ำนี่ยังไงล่ะ"

"ส่วนเลือดก็สามารถละลายได้ด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ น้ำยาล้างจาน และแอลกอฮอล์"

ฉินมั่วที่ได้รับทักษะแพทย์ระดับปรมาจารย์มาย่อมคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

เมื่อฉินมั่วพูดจบ บริเวณนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนจ้องมองฉินมั่วด้วยความตกตะลึง

แม้แต่หลี่หมิงก็ยังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

ผู้ชมในไลฟ์สดก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

"สตรีมเมอร์ ถ้าหนูหนัก 150 จิน ต้องใช้ปริมาณเท่าไหร่เหรอ"

"สตรีมเมอร์ ของพวกนี้หาซื้อได้ที่ไหน แล้วจะลบประวัติการสั่งซื้อยังไง"

"สตรีมเมอร์ ขอถามหน่อย พอดีหมาหนัก 180 จินของฉันเพิ่งตายน่ะ ฉันอยากจะโบกปูนฝังมันไว้ในกำแพงจะได้อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดไป ต้องใช้วิธีไหนกันศพเน่าและกันกลิ่นดีล่ะ"

"เพิ่งมาครับ ขอถามหน่อยว่าสตรีมเมอร์กำลังสอนวิธีอำพรางศพเวลาที่เพื่อนเผลอ... เอ่อ... เวลาที่สัตว์เลี้ยงของเพื่อนตายกะทันหันหรือเปล่าครับ"

"บอกพวกเมนต์บนนะ พวกแกนี่มันแกว่งเท้าหาคุกชัดๆ!"

"ทุกอย่างที่สตรีมเมอร์สอนคือความรู้ที่นำไปใช้ได้จริงทั้งนั้น เอาสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดไว้เลย เผื่อวันไหนจำเป็นต้องใช้ขึ้นมาล่ะ"

"ถามเมนต์บน แกกะจะเอาไปทำอะไรวะ แนะนำว่าให้ทำตัวเป็นคนดีไว้เถอะ!"

หลี่หมิงมองฉินมั่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แล้วอวัยวะภายในกับเนื้อถูกจัดการยังไงล่ะ"

ฉินมั่วเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย "ผู้กองหลี่ ดูสิครับว่าพวกเราอยู่ที่ไหน ที่นี่มีทะเลสาบออกจะกว้างใหญ่ขนาดนี้!"

หลี่หมิงพลันตื่นรู้ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

"คุณหมายความว่า... โยนทิ้งลงทะเลสาบเหรอ"

ฉินมั่วพยักหน้ารับ

"ถูกต้องครับ ผมเพิ่งตรวจสอบดู ปลาส่วนใหญ่ที่เลี้ยงในทะเลสาบนี้เป็นปลากินเนื้อ ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกมันคงโดนกินไปหมดแล้วล่ะครับ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนในเหตุการณ์ก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

มู่หรงหลานหลานหน้าซีดเผือดในทันที ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนจนแทบจะอาเจียนออกมา

เมื่อครู่นี้ เธอยังมัวแต่คิดว่าจะเอาปลาพวกนี้ไปทำเมนูอะไรกินดีเมื่อกลับถึงบ้าน

อันที่จริงเธอก็แอบโชคดีที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเสียก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเผลอกินปลาพวกนี้เข้าไปจริงๆ... แค่คิดมู่หรงหลานหลานก็คลื่นไส้จนอยากจะอ้วกแล้ว

หลี่หมิงออกคำสั่งด้วยสีหน้าขึงขัง

"ปิดล้อมทะเลสาบนี้ไว้ให้หมด! ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด สูบน้ำออกจากทะเลสาบให้เกลี้ยง! จับปลาทั้งหมดในนั้นไปจัดการทำลายทิ้งซะ!"

"รับทราบครับ!"

ทุกคนขานรับโดยพร้อมเพรียงกัน

จากนั้น คุณลุงหมวกนายหนึ่งก็แย้งขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ "ผู้กองครับ สูบน้ำออกทั้งทะเลสาบเนี่ย... ทะเลสาบออกจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ เราคงไม่ต้องทำถึงขั้นนั้นหรอกมั้งครับ"

สีหน้าของหลี่หมิงเย็นเยียบลง "รู้ไหมว่ามีคนหายตัวไปกี่คน อย่างน้อยก็หลายสิบคน ถ้าเกิดศพคนหลายสิบคนนี้ถูกทิ้งลงทะเลสาบทั้งหมดล่ะ..."

ร่างกายของคุณลุงหมวกแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น

"รับทราบครับ! พวกเราจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย"

ทันใดนั้น ทุกคนก็เริ่มต่อสายโทรศัพท์และแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง

"ฉินมั่ว ขอบคุณมากนะ!"

เวลานี้ หลี่หมิงเดินเข้ามาหาฉินมั่วและกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ฉินมั่วรีบโบกมือปฏิเสธทันที

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ถึงยังไงผมก็เป็นพลเมืองดีที่ชอบช่วยเหลือสังคมอยู่แล้ว"

จากนั้น น้ำเสียงของหลี่หมิงก็เปลี่ยนไป "เดี๋ยวตามไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยนะ"

"หา?"

ฉินมั่วถึงกับเหวอไปชั่วขณะ

"คุณรู้มากเกินไป พวกเราต้องระวังตัวไว้ก่อน!"

หลี่หมิงมองฉินมั่วด้วยสายตาแฝงความหมายบางอย่าง ก่อนจะหันหลังกลับไปจัดการธุระ ทิ้งให้ฉินมั่วยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่อย่างนั้น

"ฮ่าๆๆ..."

"ขำจนปอดจะพัง สตรีมเมอร์นี่มันโคตรสุดจริงๆ!"

"สตรีมเมอร์ ขอถามหน่อย! เพื่อนฉันผมร่วงบ่อยมาก น่ารำคาญสุดๆ มีวิธีไหนละลายเส้นผมพวกนี้ได้บ้างไหม"

"ถามเมนต์บน นี่แกแต่งเรื่องขึ้นมาใช่ไหมเนี่ย"

"สตรีมเมอร์ เมื่อกี้ฉันเพิ่งลองทำดู แต่กลิ่นมันแรงไปหน่อย ตอนนี้ไม่กล้าเปิดหน้าต่างเลย จะจัดการยังไงดีเนี่ย"

"เมนต์บน บอกรายละเอียดมาเดี๋ยวนี้ เมื่อกี้แกเพิ่งทำอะไรลงไป!"

"เชี่ย! พวกแกนี่มันหาเรื่องเข้าคุกกันชัดๆ!"

"อาจู่ หยุดเถอะ ข้างนอกมีแต่ตำรวจ!"