บทที่ 20: ตาพวกแกไม่แห้งบ้างหรือไง

"ให้ตายเถอะ สตรีมเมอร์หมาคนนี้หากินไม่ได้แล้วหรือไงเนี่ย"

"พูดไม่ออกเลยว่ะ! ส่งวีแชตมาดิ! เดี๋ยวโอนให้ 50 หยวนเดี๋ยวนี้เลย! ด่วนๆ! ทันที! เอาไปซื้อคันเบ็ดซะ! ต่อให้นายไม่อาย แต่พี่น้องในช่องแชทอายแทนเว้ย"

"นึกว่าจะมาโชว์ของดี ที่ไหนได้มาโชว์ความกาก..."

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกว่าการเป็นแฟนคลับของนายมันน่าอายชะมัด..."

...

เวลานี้ ซูชิงมองดูฉินมั่วพันสายเอ็นรอบนิ้วมือรอบแล้วรอบเล่า หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นว่า

"เสี่ยวมั่ว เธอเอ้อระเหยจนลืมเอาคันเบ็ดมาหรือเปล่า น้ามีคันเบ็ดขนาด 3.6 เมตรอยู่ที่นี่นะ เธอเอาไปใช้ก่อนสิ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินมั่วก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไรครับคุณน้า! แค่นิ้วของผมก็พอแล้วครับ"

"เอ่อ... เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูชิงก็ไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ และเดินเลี่ยงไปผสมเหยื่อตกปลาอยู่ด้านข้าง

"ฉินมั่ว นายจะตกปลาโดยไม่มีคันเบ็ดได้จริงๆ เหรอ"

มู่หรงหลานหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัยเช่นกัน

ฉินมั่วตอบอย่างมั่นใจ "สบายมาก เรื่องจิ๊บๆ!"

มู่หรงหลานหลานรู้สึกราวกับเจอโอกาสทองที่จะได้หักหน้าฉินมั่วเสียที

เธอกอดอกทันทีแล้วพูดเยาะเย้ย "ถ้านายตกปลาได้ ฉันยอมกิน..."

แต่ยังไม่ทันจะหลุดคำนั้นออกมา มู่หรงหลานหลานก็ตระหนักได้ว่ามันดูไม่สมกุลสตรีเอาเสียเลย จึงรีบกลืนคำพูดนั้นลงคอไป...

"เธอจะกินอะไรนะ"

ฉินมั่วมองมู่หรงหลานหลานด้วยความขบขัน

"มะ-ไม่มีอะไร"

มู่หรงหลานหลานตอบปัดๆ แล้วเดินไปง่วนอยู่กับคันเบ็ดของตัวเองที่อยู่ด้านข้าง

"สตรีมเมอร์หมา ฉันกราบล่ะ ไปเอาคันเบ็ดมาเถอะ เห็นแล้วนักตกปลาตัวยงอย่างฉันเส้นเลือดในสมองจะแตกตาย"

"ใช่! รีบไปเอามาเลย! อายแทนจนแทบจะใช้นิ้วเท้าขุดอพาร์ตเมนต์สามห้องนอนได้อยู่แล้ว..."

ฉินมั่วมองดูข้อความที่ไหลเป็นน้ำในช่องแชทแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก

"พวกนายจะไปรู้อะไร เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่แท้จริง อุปกรณ์ก็เป็นแค่ของประดับบารมีที่ไร้ประโยชน์เท่านั้นแหละ"

"สตรีมเมอร์ พวกเราพวกเดียวกันนะ..."

"เลิกขี้โม้ได้แล้ว ถ้านายตกปลาได้ ฉันจะไลฟ์สดหกสูงขี้ให้ดูเลย!"

"ใช่! ส่วนฉัน ฉันจะโชว์กราบกรานตั้งแต่สวนร้อยหญ้าไปจนถึงเรือนสามรสเลย"

"ส่วนฉัน! ฉันจะโชว์นับมดตั้งแต่ประตูสวรรค์ทิศใต้ไปจนถึงถนนเผิงไหลตะวันออก นับไปนับมาสามวันสามคืนโดยไม่กะพริบตาเลยเอ้า"

"บอกเมนต์บนนะ ถ้าแกไม่กะพริบตานานขนาดนั้น ตาแกไม่แห้งบ้างหรือไง"

"แห้งแล้วไง ไม่แห้งแล้วไง มันเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ฉันพูดด้วยวะ"

"เปล่า... ฉันก็แค่สงสัยว่า ถ้าแกไม่กะพริบตานานขนาดนั้น... ตาแกจะไม่แห้งเหรอวะ"

"เชี่ย! ไอ้ลูกกระหรี่... (เซ็นเซอร์คำหยาบ~)"

เมื่อมองดูช่องแชท มุมปากของฉินมั่วก็ยากที่จะควบคุมยิ่งกว่าปืนอาก้าเสียอีก

ในเมื่อมีคนเอาหน้ามาให้ตบถึงที่ ถ้าไม่ตบสั่งสอนสักหน่อย พวกมันก็คงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

"ผู้ชมในช่องแชท ตกลงตามนี้นะ ถ้าฉันตกปลาได้ คนนั้นต้องหกสูงขี้นะเว้ย! ส่วนพวกที่บอกจะกราบกรานกับนับมด ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดล่ะ!"

"โคตรฮา รอสมน้ำหน้าสตรีมเมอร์ตอนหน้าแตกได้เลย"

"ไม่มั้ง ไม่หรอกมั้ง? คงไม่มีใครเชื่อจริงๆ หรอกนะว่าสตรีมเมอร์จะตกปลาได้จริงๆ น่ะ"

ฉินมั่วยิ้มบางๆ สะบัดมืออย่างแรงหนึ่งที ปรับทุ่นตกปลา หาความลึกของน้ำ และเกี่ยวเหยื่อ ทุกอย่างทำได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ

"เชี่ย! ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าสตรีมเมอร์มันมีของวะ"

"ก็พอมีของอยู่บ้าง แต่ไม่เท่าไหร่หรอก นี่มันเที่ยงวันแดดเปรี้ยง ปลาส่วนใหญ่อยู่กลางทะเลสาบโน่น สตรีมเมอร์เหวี่ยงเบ็ดด้วยมือเปล่าไปไม่ถึงหรอก ไม่มีทางตกได้แน่นอน"

"พอได้ฟังบทวิเคราะห์ของเหอตี้ ฉันก็เบาใจขึ้นเยอะเลย"

"เหอตี้มืออาชีพจริงๆ! เหอตี้โคตรสุด!"

"เบาๆ หน่อยๆ อย่าเรียกฉันว่าเหอตี้ตลอดสิ ฉันกดดันนะ"

"เอ่อ... ไม่รู้ว่าพวกนายเคยได้ยินคำว่า 'ออร่ามือใหม่' กันบ้างหรือเปล่า"

...

สิ้นคำกล่าวนั้น ช่องแชทก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

ผ่านไปพักใหญ่ ก็มีคนโพล่งขึ้นมา "เป็นไปไม่ได้หรอก เรื่องพรรค์นั้นมันอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้"

"บอกเมนต์บนนะ แกลืมไปแล้วเหรอว่าจุดจบของวิทยาศาสตร์ก็คือไสยศาสตร์น่ะ"

"แถมสตรีมเมอร์ยังเป็นหมอดูอีก นี่มันบัฟเต็มคาราเบลเลยนะเว้ย"

"เชี่ย พอแกพูดแบบนี้ ฉันชักจะเริ่มเสียวๆ แล้วสิ ฉันไม่อยากนับมดนะโว้ย!"

"เมนต์บน สลับกันเอาไหม ฉันนับมด ส่วนแกไปหกสูงขี้"

"ไสหัวไปเลย!"

...

"ฉันไม่เชื่อเรื่องออร่ามือใหม่อะไรทั้งนั้น ฉันเชื่อในทักษะและวิจารณญาณของตัวเองเว้ย"

"ใช่ เชื่อเหอตี้เถอะ เขาคือปรมาจารย์แห่งวงการตกปลาตัวจริง!"

"เชี่ย! ทุกคนดูสิ! ทุ่นของสตรีมเมอร์หมาขยับแล้ว!"

ทุกคนหันไปมองแล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

สตรีมเมอร์เพิ่งหย่อนเบ็ดลงไปไม่ถึงนาทีเลยไม่ใช่เหรอ นี่หรือคือความน่ากลัวของออร่ามือใหม่

"@เหอตี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้แกเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าแถวนี้ไม่มีปลา"

"ใช่ ผ่านไปไม่ถึงนาที ปลาก็กินเหยื่อแล้ว..."

เวลานี้ เหอตี้ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เพิ่งจะวิเคราะห์เสร็จไปหมาดๆ ก็โดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้ว...

เขาจึงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือแล้วบอกว่า "เอ่อ... นี่มัน... สงสัยลมพัดมั้ง"

...

ฉินมั่วจดจ่ออยู่กับทุ่นตกปลาโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของผู้ชมในช่องแชท

ตอนนี้แหละ!

ฉินมั่วกระตุกมืออย่างแรง ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านมหาศาล นิ้วของเขาถูกดึงอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บปวด

"เชี่ย! ตัวนี้ไม่เล็กเลยนะเนี่ย!"

ฉินมั่วอุทานออกมาทันที

ความโกลาหลนี้ดึงดูดความสนใจของซูชิงและมู่หรงหลานหลานในทันที

"เสี่ยวมั่ว เธอใช้นิ้วตกปลาได้จริงๆ ด้วย!"

ซูชิงเอ่ยด้วยความตกตะลึง ตอนแรกเธอคิดว่าฉินมั่วแค่ทำเล่นๆ และไม่คาดคิดว่าเขาจะตกปลาได้ แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะได้ปลาตั้งแต่หย่อนเบ็ดลงไปครั้งแรก...

"เขาแค่ฟลุกต่างหากล่ะ!"

มู่หรงหลานหลานพูดอย่างขัดใจ

เธอยังปรับทุ่นของตัวเองไม่เสร็จเลย ฉินมั่วก็ตกปลาได้แล้ว...

เวลานี้ ผู้ชมทุกคนในช่องแชทต่างเบิกตากว้าง แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย!

ทันใดนั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันพิมพ์เป็นเสียงเดียวกัน

"ตัดสายทิ้งซะ!"

"ตัดสายทิ้งซะ!"

"รีบตัดเร็วเข้า! ฉันไม่อยากไปนับมดนะ!"

"บ้าเอ๊ย นับมดยังพอทน แต่ฉันต้องกราบกรานเลยนะโว้ย!"

"หุบปากไปให้หมดทุกคนเลย! ฉันนี่แหละที่ต้องไปหกสูงขี้!"

...

เวลานี้ สายเอ็นบนนิ้วของฉินมั่วตึงเปรี๊ยะจนเกิดเสียงปริขาดเป็นระยะๆ ฉินมั่วชักจะเริ่มกังวลแล้วว่าชุดสายเอ็นของเขาจะทนแรงต้านไหวหรือเปล่า...

ซูชิงและมู่หรงหลานหลานยืนเฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่ออยู่ด้านข้าง

เวลาล่วงเลยไป ในที่สุดปลาตัวใหญ่ก็เริ่มหมดแรง เมื่อเห็นจังหวะเหมาะ ฉินมั่วก็กระตุกสายอย่างแรง ปลาตัวเขื่องก็ถูกเหวี่ยงลอยขึ้นมาเหนือน้ำ

อึ้งไปเลย

ผู้ชมทุกคนในช่องแชทต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย!

...

"ปลาตัวเบ้อเร่อเลย!"

มู่หรงหลานหลานเอ่ยด้วยความประหลาดใจแกมยินดี

ซูชิงมองพินิจพิเคราะห์แล้วก็พูดด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

"นี่มันปลาช่อนท่อน้ำนี่นา! ดูท่าทางน่าจะหนักสักเจ็ดแปดชั่งได้มั้งเนี่ย"

ฉินมั่วประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นปลาช่อนท่อน้ำตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย ทักษะตกปลาระดับปรมาจารย์นี่มันทรงพลังจริงๆ สมคำร่ำลือ!

เมื่อมองดูปลาตัวใหญ่ดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้น มู่หรงหลานหลานก็เริ่มคิดเมนูมื้อค่ำไว้ในใจเงียบๆ แล้ว

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ฉินมั่วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

เขามองกล้องไลฟ์สดอย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า "เมื่อกี้ใครบอกนะว่าถ้าสตรีมเมอร์ตกปลาได้ จะไลฟ์สดหกสูงขี้ให้ดู แล้วก็คนที่บอกจะกราบกรานกับนับมดด้วย รีบๆ ไปเปิดไลฟ์โชว์เลยไป!"

ผู้ชมในช่องแชทชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มทำตัวเป็นชาวเน็ตปูเสื่อรอชมเรื่องสนุก

"เอ่อ... คือว่า... ฉันเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้แม่ฉันแต่งงาน ฉันต้องไปอวยพรวันเกิดท่านก่อน ขอตัวก่อนนะ..."

"อ้อ อ้อ... ส่วนฉัน พ่อฉันเพิ่งคลอดลูก ฉันเพิ่งนึกได้ว่าต้องไปซื้อผ้าอ้อมให้หลาน... เอ่อ... ให้น้องชาย... ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่าฉันต้องไปซื้อผ้าอ้อม ขอตัวก่อนนะ..."

"เดี๋ยวสิ! สองคนนั้นหนีไปแล้ว! แล้วฉันจะเอาข้ออ้างอะไรดีล่ะเนี่ย ช่างเถอะ... ฉันก็ขอตัวเหมือนกัน..."

"พวกแกเมาเหล้าปลอมจนสติแตกไปแล้วหรือไง ขอถามหน่อยเถอะ ป้าแกแต่งงานรอบที่เท่าไหร่แล้ว แล้วอวยพรวันเกิดบ้าอะไรวะเนี่ย ครอบครัวแกนี่พิลึกคนจริงๆ..."

"ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าพ่อแกคลอดลูกได้ยังไง ปลดล็อกยีนกลายพันธุ์ได้แล้วเหรอวะ"

เมื่อเห็นข้อความจากตัวตลกทั้งสามคนในช่องแชท มุมปากของฉินมั่วก็กระตุกยิกๆ อย่างรุนแรง รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

...

"ฮ่าๆๆ..."

"ขำจนปอดจะพังแล้ว! หมอนี่โดนสตรีมเมอร์ปั่นจนเพ้อเจ้อพูดจาไม่รู้เรื่องไปแล้ว..."

"บอกแล้วไงว่าอย่าไปท้าพนันกับสตรีมเมอร์ ไม่มีทางชนะหรอก! ใครจะไปคิดวะว่าแค่ใช้นิ้วเปล่าๆ ก็ตกปลาได้ แถมยังตัวเบ้อเร่อขนาดนี้อีก นี่มันขัดกับหลักวิทยาศาสตร์เกินไปแล้ว!"

"บอกเมนต์บนนะ ฉันบอกแล้วไงว่าสตรีมเมอร์เขาใช้ไสยศาสตร์ ซึ่งมันเจ๋งกว่าวิทยาศาสตร์ตั้งเยอะ"

"กระบองเหล็กนี่... จะมีประโยชน์อะไร!"

"เหอตี้ แกเป็นอะไรไปเนี่ย"

"ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคันเบ็ดที่ซื้อมาตั้งเยอะแยะนี่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อฉันตกปลาแห้วทุกวัน สู้นิ้วเปล่าๆ ของเขายังไม่ได้เลย"

"เดี๋ยวฉันจะเอาไปเผาทิ้งให้หมดเลย!"

"เชี่ย! สตรีมเมอร์ทำลายความมั่นใจในการตกปลาของเหอตี้จนแหลกสลายไปแล้ว!"