บทที่ 18: ดาวมฤตยู...

"สตรีมเมอร์ไม่เพียงแต่รับซื้อโบราณวัตถุ แถมยังโง่อีกต่างหาก! ขนาดคุณย่าฉันยังรู้เลยว่าเหมาซื้อย่อมคุ้มกว่าซื้อทีละชิ้น"

"ฉันตงิดๆ ว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล"

"หมายความว่าไง เมนต์บน การซื้อขายโบราณวัตถุมันกลายเป็นเรื่องถูกทำนองคลองธรรมไปแล้วเหรอ"

"ลองคิดดูให้ดีสิ คนฉลาดอย่างสตรีมเมอร์จะยอมพลาดทำเรื่องแบบนี้เหรอ ขนาดศาสตราจารย์ยังถูกเขาส่งเข้าซังเตมาแล้ว แถมคนที่มาใส่ร้ายเขาก็โดนเขาส่งเข้าไปนอนในคุกเหมือนกัน"

"จริงด้วย! พอแกพูดขึ้นมา มันก็ดูจะเป็นแบบนั้นจริงๆ!"

"เพราะงั้นฉันถึงรู้สึกไงว่าเรื่องนี้มันไม่ได้จบแค่นี้แน่ๆ"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดฉินมั่วก็ตรวจสอบโบราณวัตถุทั้งหมดจนเสร็จสิ้น

"ลูกพี่มั่ว เป็นไงบ้างครับ ของเจ๋งไหม"

ชายคนนั้นถูมือไปมา ท่าทางประจบประแจง

ฉินมั่วจิบน้ำอึกหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ของเจ๋งมาก เจ๋งสุดๆ ไปเลยล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้น ลูกพี่มั่วคิดว่าของพวกนี้ราคาประมาณเท่าไหร่ครับ"

ฉินมั่วไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"หลักเก้าหลัก!..."

ชายคนนั้นแทบจะตะโกนออกมา แต่ก็ตั้งสติได้ทัน จึงรีบตะครุบปากตัวเองแล้วกระซิบถาม "เก้าหลักเลยเหรอครับ"

ฉินมั่วจิบน้ำอีกอึกแล้วพยักหน้าช้าๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ชายคนนั้นก็ดีใจจนแทบจะเนื้อเต้น รอยยิ้มกว้างฉีกถึงรูหูอย่างหุบไม่อยู่

เก้าหลักเชียวนะ! ขอแค่การซื้อขายครั้งนี้สำเร็จลุล่วง ตลอดชีวิตที่เหลือของเขาก็ไม่ต้องมานั่งใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เดินบนเส้นด้ายอีกต่อไป! แค่คิด รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงไม่ได้เลย

ผ่านไปพักใหญ่ ชายคนนั้นก็สะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวาน "ถ้าอย่างนั้น ลูกพี่มั่ว... จะรับของพวกนี้ไปได้ยังไงครับ"

ฉินมั่วทำทีราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

"อ้อ! นายหมายถึงของพวกนี้เหรอ"

"ใช่ครับๆ!"

ใบหน้าของชายคนนั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

"ฉันไม่อยากได้แล้วล่ะ ถึงยังไงการค้าโบราณวัตถุก็ผิดกฎหมาย ฉันยังหนุ่มยังแน่น อยากจะใช้ชีวิตสู้โลกไปอีกสักหลายๆ ปี ยังไม่อยากเข้าไปกินข้าวแดงในคุกตอนนี้หรอก"

"คุณ... พูดว่าอะไรนะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นแข็งทื่อในพริบตา

"ฮ่าๆๆ..."

"หมอนี่ถึงกับเหวอไปเลย หวังไว้ซะสูงลิ่ว สตรีมเมอร์จัดบทเรียนชุดใหญ่ให้ซะหน้าหงาย"

"ว่าแล้วเชียว สตรีมเมอร์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ๆ มันต้องมีอะไรแหม่งๆ!"

"ทำเอาตกอกตกใจหมด ฉันก็นึกว่าสตรีมเมอร์จะมาโชว์วิธีเข้าไปรับสวัสดิการที่พักพร้อมอาหารฟรีในคุกให้ดูเป็นขวัญตาซะอีก"

เวลานี้ ชายคนนั้นยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่

มุมปากของฉินมั่วกระตุกยิ้มหยันบางๆ คิดจะมาทำลายฉันงั้นเหรอ แกยังอ่อนหัดไป!

"ไอ้หนู แกกล้ามาล้อเล่นกับฉันเหรอ แกรู้จักฝีมือของฉางซานน้อยไปแล้ว!"

ในที่สุดชายคนนั้นก็ได้สติ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันทีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคำขู่ของอีกฝ่าย ฉินมั่วกลับเมินเฉย

"สาม สอง หนึ่ง"

"หมายความว่าไง" ชายคนนั้นงุนงงกับการกระทำของฉินมั่ว

ปัง! ปัง! ปัง! เปิดประตู! เราได้รับแจ้งว่ามีการซื้อขายโบราณวัตถุผิดกฎหมายที่นี่!

สิ้นเสียงของฉินมั่ว ประตูหน้าบ้านของชายคนนั้นก็ถูกทุบอย่างแรงในเวลาเดียวกัน

ในที่สุดชายคนนั้นก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจ้องเขม็งไปที่ฉินมั่วด้วยความโกรธแค้น

"ไอ้เด็กเวร! มึงกล้าแจ้งตำรวจจับกูเหรอ!"

"อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันเปล่าทำนะ! ฉันคุยกับนายอยู่ตลอดเวลา จะเอาเวลาที่ไหนไปแจ้งตำรวจ นายโดนคุณลุงหมวกหมายหัวมาตั้งนานแล้วหรือเปล่า"

ฉินมั่วปั้นหน้าซื่อตาใส

"ไอ้ระยำ..."

"ยกมือขึ้น! อย่าขยับ!"

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะด่าต่อ ยังไม่ทันได้อ้าปาก เขาก็ถูกคุณลุงหมวกที่พังประตูเข้ามาจับกดลงกับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เสียแล้ว

จากนั้น คุณลุงหมวกนายหนึ่งก็หยิบกระเป๋าพกพาออกมาและค่อยๆ บรรจุโบราณวัตถุเหล่านั้นลงไปทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะโบกมือสั่งให้นำตัวชายคนนั้นออกไป

คุณลุงหมวกผู้เป็นหัวหน้าเดินเข้ามาที่หน้ากล้องและตะเบ๊ะทำความเคารพฉินมั่ว

"ต้องขอขอบคุณพลเมืองดีท่านนี้มาก ที่ช่วยให้พวกเราไขคดีลักลอบขุดสุสานได้สำเร็จ ประเทศชาติภูมิใจในตัวคุณ!"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร!" ฉินมั่วโบกมือปฏิเสธด้วยความถ่อมตัว

จากนั้นคุณลุงหมวกก็ปิดการเชื่อมต่อไลฟ์สดไป

"เชี่ย! สตรีมเมอร์หมารู้ได้ไงวะว่าหมอนี่เป็นโจรขุดสุสาน"

"เพิ่งมาใหม่เหรอ อย่าลืมสิว่าอาชีพหลักของสตรีมเมอร์คืออะไร อาชีพหลักของเขาคือการดูดวงเว้ย"

"ไม่ใช่ละ ไม่มีใครสังเกตเลยเหรอ ตอนแรกสตรีมเมอร์ถามว่า 'พี่ชาย เพิ่งไปลงมือมาล่ะสิ' ไม่ได้ยินกันหรือไง ลงมือทำอะไรล่ะ ก็ขุดหลุมน่ะสิ"

"โคตรจะรู้ดีตอนจบเลย..."

"จะยังไงก็ช่าง สตรีมเมอร์โคตรเจ๋งเลย ที่อ้างว่าปวดท้องไปห้องน้ำตอนนั้น คงเอาเวลาไปแจ้งตำรวจสินะ"

"ถูกต้อง ฉันเดาว่าที่เอาแต่จิบน้ำหลังจากนั้นก็เพื่อถ่วงเวลา ซื้อเวลาให้คุณลุงหมวกตามพิกัดไปรวบตัวได้นั่นแหละ"

"เหนือชั้น! ขอคำเดียวให้สตรีมเมอร์เลย! เหนือชั้นมาก!"

"เมนต์บน เหนือแค่ไหนวะ"

"ก็เหนือไปสามสี่ตึกนั่นแหละ!"

ติ๊ง! คะแนนความนิยม +5,000

ติ๊ง! คะแนนความนิยม +5,000

ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คะแนนความนิยมถึง 30,000 คะแนนแล้ว รางวัล: อายุขัยสามเดือน! รางวัล: ทักษะตกปลาระดับปรมาจารย์! รางวัลต่อไปเมื่อถึง 50,000 คะแนนความนิยม!

ฉินมั่วปลาบปลื้มใจในทันที ไม่เลวๆ รางวัลคราวนี้ดีทีเดียว ได้เวลาบอกลาฉายา 'นักตกปลาแห้ว' ของฉันสักที!

"เชี่ย พวกแกสังเกตเห็นอะไรผิดปกติไหม"

"เมนต์บน แกไปค้นพบอะไรมาอีกวะ"

"พวกแกไม่เอะใจเลยเหรอว่าคนที่วิดีโอคอลกับสตรีมเมอร์ ไม่มีใครมีจุดจบสวยสักคน"

"พอแกพูดขึ้นมา มันก็จริงว่ะ จนถึงตอนนี้โดนส่งเข้าตารางไปสามคนแล้ว..."

"เชี่ย คอลกับคนอื่นอย่างมากก็แค่ครอบครัววอดวาย แต่คอลกับสตรีมเมอร์นี่คือบรรลัยกันทั้งโคตรตระกูล!"

"ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้ว่า สตรีมเมอร์ได้กลายเป็น 'ดาวมฤตยูแห่งติ๊กต็อก' ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!"

"เชี่ย! เมนต์บน แกใจกล้าเกินไปแล้วนะ ระวังตัวไว้เถอะ คนต่อไปที่โดนรวบอาจจะเป็นแกก็ได้!"

"เชี่ยเอ๊ย! ขอโทษครับท่านดาวมฤตยู... เอ้ย ไม่ใช่! ขอโทษครับลูกพี่มั่ว!"

ฉินมั่วมองดูข้อความที่ไหลเป็นน้ำในไลฟ์สดแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาออกจะเป็นพลเมืองดีผู้มีจิตสาธารณะ ไปกลายเป็นดาวมฤตยูแห่งติ๊กต็อกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

"อะแฮ่ม... เอาเป็นว่า... เรามาประเมินสมบัติกันต่อเถอะ!"

"ใครมีสมบัติก็รีบๆ ส่งคำขอคอลเข้ามาเลยนะ สตรีมเมอร์ใกล้จะลงไลฟ์แล้ว"

การประเมินสมบัติหลังจากนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นและปกติมาก เขาไม่ได้พบเจอคนแปลกๆ อีกเลย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ฉินมั่วที่วุ่นวายมาทั้งวันกำลังจะล้มตัวลงนอน ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ฉินมั่วลุกขึ้นไปเปิดประตู "โย่ นี่ลูกสาวบ้านไหนเนี่ย นึกว่านางฟ้าจำแลงลงมาจุติซะอีก"

"หึ รู้จักพูดดีนี่!"

เมื่อได้ยินคำชมของฉินมั่ว มู่หรงหลานหลานก็ปลาบปลื้มใจ หากจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉินมั่วเอ่ยปากชมเธอ ถือว่าคุ้มค่ากับความพยายามที่อุตส่าห์แต่งตัวจัดเต็มมา

"ฉันล่ะสงสัยจริงๆ เธอไปหัดเคาะประตูเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ฉินมั่วมองมู่หรงหลานหลานด้วยสายตาหยอกเย้า

"ฉัน... ยุ่งน่า"

มู่หรงหลานหลานเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันทีจนไม่กล้าสบตาฉินมั่ว

จากนั้นฉินมั่วก็ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยถาม "มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีธุระแล้วฉันมาหานายไม่ได้หรือไง"

สิ้นคำกล่าวนั้น ฉินมั่วก็มองมู่หรงหลานหลานด้วยสีหน้าระแวดระวังทันที

"ฉันขอแนะนำให้เธอล้มเลิกความคิดนั้นซะเถอะ! ฉันคือผู้ชายที่เธอไม่มีวันได้ครอบครองหรอก!"

เมื่อได้ยินดังนั้น มู่หรงหลานหลานก็ชกหน้าอกฉินมั่วด้วยความโมโห "ไสหัวไปเลย!"

จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโกรธ

"จริงสิ!" จังหวะที่ฉินมั่วกำลังจะปิดประตู มู่หรงหลานหลานก็หันขวับกลับมากะทันหัน

"มีอะไรอีกล่ะ"

ความโกรธของมู่หรงหลานหลานมลายหายไปในพริบตา เธอเผยท่าทีขวยเขินแบบหญิงสาว ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แล้วพูดตะกุกตะกัก

"เอ่อ... แม่ของฉันอยากเจอนาย... แล้วก็ แม่ฉันชอบตกปลาด้วย ฉันเลยมาถามว่านายอยากไปตกปลาด้วยกันไหม"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ มู่หรงหลานหลานก็แอบมองฉินมั่วด้วยความกังวลเล็กน้อย กลัวว่าเขาจะไม่ตกลง

"ตกปลาเหรอ เอาสิ!"

ฉินมั่วดีใจจนเนื้อเต้น ด้วยทักษะตกปลาระดับปรมาจารย์ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ นี่มันไม่ใช่โอกาสทองในการโชว์พาว... เอ้ย... แสดงฝีมือหรอกหรือ

"จริงเหรอ!" ใบหน้าของมู่หรงหลานหลานเบิกบานด้วยความปิติ ฉินมั่วยอมไปเจอแม่ของเธอ แบบนี้ก็หมายความว่า... คิกๆ...

"เธอหัวเราะน่าขนลุกอะไรเนี่ย" เมื่อมองดูมู่หรงหลานหลานที่ยืนยิ้มเป็นคนบ้าอยู่ตรงหน้า ฉินมั่วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"นาย..."

"หึ ไอ้ทึ่มเอ๊ย!" มู่หรงหลานหลานกระแทกเสียงขุ่น หันหลังกลับแล้วเดินจากไปทันที

ฉินมั่วลูบหลังคอตัวเองด้วยความงุนงงทำตัวไม่ถูก "พิลึกคน..."