บทที่ 13: ความจริงดั่งละครฉากใหญ่

"น้องสาวงั้นหรือ"

สิ้นคำกล่าวนั้น ไม่เพียงแต่มู่หรงหลานหลาน ทว่าแม้แต่นายท่านมู่ก็ยังขมวดคิ้วมุ่น

ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบสนอง ชายในชุดสูทสองคนก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม

หนึ่งในนั้นหยิบเอกสารสัญญาหน้าตาสองฉบับออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้มู่หรงหลานหลาน

ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขัง "ตามการตรวจสอบของศาล ยืนยันแล้วว่ามู่หรงจวินจวินเป็นบุตรชายสายเลือดแท้ๆ ของมู่หรงเจียซิง และมีสิทธิ์อันชอบธรรมในการรับมรดกของมู่หรงเจียซิง"

"การที่บุตรชายจะสืบทอดกิจการของบิดาถือเป็นเรื่องถูกต้องตามกฎหมายและสมเหตุสมผล หากไม่มีข้อขัดข้อง โปรดเซ็นสัญญาด้วยครับ"

น้ำเสียงราบเรียบของชายผู้นั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของทุกคนที่ได้ยิน

"บะ... บุตรชายแท้ๆ งั้นหรือ"

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกับคำพูดของชายคนดังกล่าว

"เป็นไปไม่ได้น่า พ่อของจวินจวินคือมู่หรงเจียซิงจริงๆ เหรอเนี่ย ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็น... ลูกเมียน้อยน่ะสิ"

"เชี่ย! พีคจัด ก่อนหน้านี้สตรีมเมอร์หมาก็บอกใบ้ไว้แล้ว แต่พวกเราไม่มีใครเอะใจเลยสักคน"

"ดูจากปฏิกิริยาแล้ว ชัดเลยว่าไม่มีใครรู้เรื่องที่มู่หรงเจียซิงมีลูกเมียน้อย ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าสตรีมเมอร์หมารู้ได้ยังไง หรือว่าเขาจะคำนวณดวงชะตาได้จริงๆ"

"บ้าเอ๊ย ทำไมจู่ๆ ฉันถึงรู้สึกว่าสตรีมเมอร์หมาโดนใส่ร้ายจริงๆ วะเนี่ย"

"หมายความว่าไง เมนต์บน"

"พวกนายไม่ได้สังเกตเหรอ หลังจากที่สตรีมเมอร์หมาตกลงช่วยมู่หรงหลานหลาน จวินจวินก็เริ่มใส่ร้ายเขาบนเน็ต เป็นไปได้ไหม... ว่าจวินจวินกลัวสตรีมเมอร์หมาจะเก่งจริง แล้วไม่อยากให้เขาช่วยมู่หรงหลานหลานซึ่งเป็นน้องสาวของตัวเอง"

"เชี่ย! พอมาคิดดูดีๆ แล้ว โคตรน่ากลัวเลย!"

"เป้าหมายที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อ... แย่งชิงมรดกของตระกูลเหรอ"

"นั่นสิ! แต่ฉันมีคำถาม เขาจะรู้ได้ยังไงว่ามู่หรงเจียซิงจะตายวันนี้"

????

????

"เชี่ยเอ๊ย! ฉันเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก... ปิตุฆาต..."

"เฮ้อ... นี่แหละนะวิถีลูกหลานตระกูลใหญ่..."

...

"หมายความว่ายังไงกันแน่ ฉันไม่เห็นจำได้เลยว่าตัวเองมีพี่ชายด้วย!"

มู่หรงหลานหลานขมวดคิ้วเรียวสวย จ้องมองมู่หรงจวินจวินด้วยสายตาเย็นชา

ขณะเดียวกัน สีหน้าของนายท่านมู่ก็มืดครึ้มและยากจะคาดเดามาโดยตลอด

"หึๆ..."

มู่หรงจวินจวินแสยะยิ้มชั่วร้าย ท่าทางดูคลุ้มคลั่งอย่างผิดปกติด้วยเหตุผลบางประการ

"ฉันรู้ พวกแกไม่มีใครรู้จักฉัน หรือแม้แต่จะรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้! แต่นั่นมันไม่สำคัญหรอก! ฉันมันก็แค่ลูกเมียน้อย ไม่คู่ควรให้พวกแกจดจำอยู่แล้ว!"

"ฉันเฝ้ารอมาตลอด... รอคอยโอกาส... และในที่สุดฉันก็เจอมันแล้ว! ฮ่าๆๆๆ..."

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นหรือความเศร้าโศก ทั่วร่างของมู่หรงจวินจวินเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่มู่หรงเจียซิงซึ่งนอนอยู่บนพื้นแล้วตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

"ทั้งหมดมันเป็นเพราะผู้ชายคนนี้! เขาสมควรตาย! ตัวเองหมั้นหมายอยู่แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังมาตามจีบแม่ฉัน! แม่ฉันถูกเขาหลอกลวงมาตลอดสามปีเต็ม!"

"ชีวิตคนเรา... จะมีเวลาสามปีสักกี่ครั้งกันเชียว..."

พูดถึงตรงนี้ มู่หรงจวินจวินก็ทรุดเข่าลงกับพื้นและร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด โดยไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

จากนั้น เขาก็เอ่ยขึ้นราวกับกำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระในครอบครัว "ตั้งแต่เด็ก ฉันไม่เคยมีพ่อเลย ตอนอยู่อนุบาล เด็กคนอื่นๆ ได้นั่งตักพ่อ ออดอ้อนพ่อ หรือแม้กระทั่ง..."

"แต่... ฉันไม่มี ฉัน... โหยหาความรักจากพ่อ แม่บอกฉันว่าฉันไม่มีพ่อ พ่อของฉันตายไปแล้ว!"

"แต่พอแม่ฉันป่วยตาย ผู้ชายคนนี้ก็โผล่มา... เขาบอกว่าเขาคือพ่อของฉัน หึๆ..."

"ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า... ฉันมันก็แค่ลูกนอกสมรส ฉันอยากจะถามเขาเหลือเกินว่า ตอนที่แม่ไม่มีเงินรักษาตัว เขาไปอยู่ที่ไหน ตอนที่ฉันโตมาพร้อมกับการถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยาม เขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!"

"ฉันเกลียดเขา! เกลียดที่เขาไม่มาให้เร็วกว่านี้ ฉันยอมให้เขาตายไปซะยังจะดีกว่า! สถานะบ้าๆ นี่มันทำให้ฉันรู้สึกอับอาย..."

วินาทีนั้น บริเวณนั้นเงียบสงัด ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดของมู่หรงจวินจวินจนทำอะไรไม่ถูก ราวกับลืมวิธีคิดไปชั่วขณะ

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่ามู่หรงเจียซิงจะมีลูกเมียน้อยจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือการปรากฏตัวในรูปแบบนี้...

แม้แต่ผู้ชมในไลฟ์สดก็ยังอึ้งกับคำพูดของมู่หรงจวินจวิน

ใครจะไปคิดว่าสตรีมเมอร์ชื่อดังที่มีผู้ติดตามถึงห้าล้านคน เน็ตไอดอลเบอร์ใหญ่ขนาดนี้ จะมีเบื้องหลังที่... รันทดถึงเพียงนี้...

"หึๆ... สรุปก็คือ นายเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้เพื่อเอาชีวิตมู่หรงเจียซิงสินะ"

น้ำเสียงราบเรียบดังแว่วมา ดึงสติของทุกคนในที่นั้นให้กลับคืนมาในทันที

มู่หรงจวินจวินหันมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพบว่าฉินมั่วกำลังมองเขาด้วยสีหน้าเฉยชาไม่แยแส

จังหวะนั้นเอง มู่หรงหลานหลานเบิกตากว้าง เธอจ้องเขม็งไปที่มู่หรงจวินจวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

"นายฆ่าพ่อฉันงั้นเหรอ!"

"เฮ้อ จวินเอ๋อร์ แกทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ..."

ทันทีที่เสียงตะโกนของมู่หรงหลานหลานเงียบลง เสียงอันแผ่วเบาก็ดังตามมาติดๆ ฟังดูสงบเยือกเย็นอย่างประหลาดท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบงัน

"พะ... พ่อ!"

"เจียซิง!"

"นี่มัน..."

มู่หรงหลานหลานซึ่งตั้งสติได้เป็นคนแรก รีบหันขวับไปมองมู่หรงเจียซิงทันที

ส่วนนายท่านมู่ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตันใจ

เบื้องหน้าคือมู่หรงเจียซิงที่เคยนอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น บัดนี้กลับลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

วินาทีนี้ ทุกคนต่างเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

"เขา... เขายังมีชีวิตอยู่! เขายังไม่ตายจริงๆ!"

แพทย์วัยกลางคนยืนตัวแข็งทื่อ พึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย แววตาหวาดผวาราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ได้อีกแล้ว...

ช่องแชทในไลฟ์สดเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม

"เชี่ยเอ๊ย! รอดจริงด้วย! โคตรสุด!"

"คืนชีพ! ฟื้นจากความตายแล้ว!"

"สตรีมเมอร์... ไม่สิ! ลูกพี่มั่ว ปรมาจารย์มั่วไม่ได้โกหก! เขามีวิชาแบบนี้จริงๆ ด้วย!"

"เหลือเชื่อ! ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง! เรื่องมหัศจรรย์แบบนี้เกิดขึ้นบนโลกได้จริงๆ เหรอเนี่ย"

ฉินมั่วไม่ได้สนใจความวุ่นวายในไลฟ์สดเลยแม้แต่น้อย เพราะละครฉากเด็ดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว...

"เอาล่ะ หลานเอ๋อร์ พ่อไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวพ่อขอไปจัดการธุระก่อน แล้วจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนลูกนะ"

มู่หรงเจียซิงตบหลังมู่หรงหลานหลานที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในอ้อมกอดเบาๆ และปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน

จากนั้น เขาก็หันไปพยักหน้าทักทายนายท่านมู่และทีมแพทย์รอบข้าง ก่อนจะเดินตรงไปหามู่หรงจวินจวินด้วยสายตาที่เย็นชาจนถึงขีดสุด

เวลานี้ มู่หรงจวินจวินกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เขายืนนิ่งอึ้งเป็นหิน จ้องมองมู่หรงเจียซิงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาเลื่อนลอย

"แก... แกยังไม่ตายเหรอ"

มู่หรงเจียซิงเอ่ยด้วยใบหน้าเขียวปัด "ต้องขอบใจแกนะ ที่ทำให้ฉันยังไม่ตาย!"

มู่หรงจวินจวินราวกับสติแตกไปแล้ว เขาพึมพำกับตัวเอง "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้! ทำไมแกถึงยังไม่ตาย เป็นไปไม่ได้! เขาไม่มีทางพลาดแน่..."

"นะ... นายพูดว่าอะไรนะ"

"ทั้งหมดนี้... เป็นฝีมือนายจริงๆ เหรอ"

มู่หรงหลานหลานจ้องมองมู่หรงจวินจวินด้วยสายตาเลื่อนลอยราวกับคนไร้วิญญาณ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด

จากคำพูดของมู่หรงเจียซิงเมื่อครู่ เธอรับรู้ได้ว่าพ่อยอมรับสถานะของมู่หรงจวินจวินแล้ว

แม้ว่าเธอจะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมพ่อถึงมีลูกนอกสมรสก็ตาม...

แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า เขาจะตั้งใจฆ่าพ่อของเธอจริงๆ...

"นายทำแบบนี้ทำไม" มู่หรงหลานหลานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เมื่อรู้ตัวว่าความแตกแล้ว มู่หรงจวินจวินก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เขาแผดเสียงคำรามด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว "ทำไมน่ะเหรอ ไปถามมันดูสิ!" พลางชี้หน้ามู่หรงเจียซิง

หัวใจของมู่หรงเจียซิงในตอนนี้แหลกสลายและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ลูกชายสายเลือดแท้ๆ ของตนเองกลับเป็นฆาตกรที่หมายจะเอาชีวิตเขา

เขาไม่ได้ตอบโต้คำพูดของจวินจวิน เพียงแค่ยืนนิ่งราวกับคนไร้วิญญาณ ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! สตรีมเมอร์หมา! แกเป็นหมอดูเทวดาไม่ใช่รึไง รีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"เฮ้อ ดูเหมือนเรื่องที่มู่หรงจวินจวินบอกว่าสตรีมเมอร์หมาใส่ร้ายตัวเองบนเน็ตก็เป็นเรื่องโกหกสินะ..."

"ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเน็ตไอดอลเบอร์ใหญ่ที่มีผู้ติดตามตั้งห้าล้านคน เบื้องหลังจะเป็นคนแบบนี้ เฮ้อ!"

"พวกเราเข้าใจสตรีมเมอร์ผิดไปอีกแล้ว..."

...

"เฮ้อ ฉันเป็นคนพูดเองก็แล้วกัน"

ในจังหวะนั้น ฉินมั่วที่ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงก้าวออกมาข้างหน้าและเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ