ตอนที่ 41: นี่มันหมูตอนของแท้ตัวเป็นๆ เลยนี่หว่า!

ตอนที่ 41: นี่มันหมูตอนของแท้ตัวเป็นๆ เลยนี่หว่า!

เช้าตรู่ ณ บ้านตระกูลซู บรรยากาศช่างคึกคักวุ่นวายยิ่งนัก

ทั้งเถ้าแก่และลูกจ้างต่างช่วยกันลำเลียงข้าวของเข้าบ้านกันจัลละหวั่น

ชาวบ้านในหมู่บ้านที่ตื่นมาได้ยินเสียงเอะอะต่างก็พากันออกมาดู แล้วทุกคนก็ต้องยืนอึ้งตะลึงตาค้าง

ไม่นานนัก ชาวบ้านก็เริ่มแห่กันมามุงดูความแปลกประหลาดนี้ที่หน้าบ้านตระกูลซูมากขึ้นเรื่อยๆ

บ้านตระกูลซูรวยฟ้าผ่าแล้วโว้ย!! รวยเละเทะของจริง!!

นี่บ้านตระกูลซูไปหาลูกเขยมาจากไหนกันแน่?? ต่อให้แต่งงานกับเจ้าหญิง ขบวนสินสอดก็คงจะประมาณนี้มั้ง??

ให้ตายเถอะ เกวียนวัวเยอะขนาดนี้ จอดเรียงกันยาวไปจนถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านเลยนะนั่น

ลานบ้านเล็กๆ ผุๆ พังๆ ของตระกูลซูจะยัดของพวกนี้ลงไปหมดได้ยังไง??

จำได้ว่าตอนบ้านหัวหน้าหมู่บ้านแต่งลูกสาว บนโต๊ะยังมีแค่กะหล่ำปลีต้มใส่เศษเนื้อนิดหน่อยเอง แต่ลูกเขยบ้านตระกูลซูนี่เล่นหอบหมูเป็นๆ มาสองตัว แกะอีกหนึ่งตัวเชียวเหรอ??

แถมยังมีเกวียนที่บรรทุกหัวหมูและเนื้อวัวตุ๋นมาเต็มคันรถอีก??

นี่มัน...

วินาทีนั้น น้ำลายของทุกคนแทบจะไหลหกออกมากองที่พื้น

พวกที่ฉลาดน้อยหน่อยก็ได้แต่ยืนกลืนน้ำลายเอื้อมมือเช็ดปากอยู่ตรงนั้น

ส่วนพวกที่ฉลาดหลักแหลมรีบถลาเข้าไปช่วยยกของทันที

"พวกแกยังจะมัวยืนบื้ออยู่อีกเหรอ ถ้าไม่ช่วย เดี๋ยวตอนตระกูลซูจัดงานเลี้ยงเขาไม่เรียกนะโว้ย!! งานเลี้ยงคราวนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม ลงขันช่วยเงินนิดหน่อย แต่ได้กินเนื้อเต็มโต๊ะแบบนี้ เผลอๆ ตอนกลับอาจจะได้ห่อติดมือกลับบ้านอีกสองจานด้วย!"

พอได้สติ ทุกคนก็รีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยงานกันพัลวัน

กว่าจะจัดของที่ล้นบ้านจนต้องมากองไว้กลางลานเสร็จ ก็ล่วงเลยไปถึงแปดเก้าโมงเช้า

แม่ของซูหลี่เยียนมองดูเสบียงกองพะเนินเทินทึกด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ในชีวิตนี้ นางไม่เคยเห็นอาหารกองพูนในบ้านตัวเองมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย

อย่าว่าแต่ช่วงสงครามเลย ขนาดช่วงก่อนสงครามก็เถอะ

ยุคนั้นราชวงศ์ต้าโจวมืดมนเหลือเกิน ขุนนางสมคบคิดกับพ่อค้า โกงกินกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ข้างนอกก็มีทั้งกบฏและโจรป่าราษฎรแทบไม่มีทางจะลืมตาอ้าปากได้

ตอนนี้ แม่ยายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไปจริงๆ

ในจังหวะนั้น บรรดาเถ้าแก่ที่เริ่มหอบแฮกๆ ก็เดินเรียงแถวเข้ามาหาแม่ยายพร้อมรอยยิ้มประจบ:

"นี่ครับ เช็คของเรียบร้อยครบถ้วนแล้ว รบกวนท่านช่วยเซ็นชื่อรับของให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ?"

แม่ยายที่เพิ่งได้สติพยักหน้าหงึกๆ พลางยิ้มละไม:

"ได้จ้ะๆ ขอบใจพวกเถ้าแก่มากนะที่ลำบากขนมาส่ง"

พวกเถ้าแก่รีบโบกมือพัลวัน บอกว่าไม่ลำบากเลยสักนิด

ก็ของที่ ลู่หยวน กวาดซื้อไปน่ะ มันเท่ากับยอดขายครึ่งปีของพวกเขาเลยนะ! ให้ถ่างตาเฝ้าทั้งคืนเพื่อมาส่งเองกับมือก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

ขณะที่แม่ยายกำลังหาโต๊ะเพื่อเซ็นชื่อ บรรดาเถ้าแก่ก็พากันมารุมล้อมชวนคุย:

"ลูกสาวท่านโชคดีจริงๆ ที่ได้ลูกเขยดีขนาดนี้ เถ้าแก่ลู่นี่ใจป้ำสุดๆ เลยนะครับ"

"ลูกสาวท่านต้องสวยและเพียบพร้อมมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้สามีระดับนี้หรอก"

นี่เป็นทั้งคำพูดตามมารยาทและความรู้สึกจริงๆ ของทุกคน

งานเลี้ยงแต่งงานบ้านไหนจะฟุ่มเฟือยขนาดนี้? แถมจัดที่บ้านฝ่ายหญิงด้วย

บ้านสามีต้องรวยขนาดไหนกันแน่? ต่อให้เป็นตระกูลเศรษฐีในเมืองหลวงก็ทำได้แค่นี้แหละ!

สาวชาวบ้านคนหนึ่งจะได้จัดงานอลังการขนาดนี้ แสดงว่าต้องสวยและเป็นที่รักของบ้านสามีมากแน่ๆ!

วินาทีนั้น แม่ยายยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง

พูดตามตรง เมื่อก่อนนางแอบกังวลนิดๆ เพราะลูกเขยเป็นถึงเถ้าแก่หนุ่มรูปหล่อและรวยมาก

นางเคยได้ยินมาว่าคนรวยมักจะมีอารมณ์แปรปรวน นางกลัวว่าลูกสาวจะปรนนิบัติเขาไม่ดี

นอกจากจะโดนรังเกียจแล้ว กลัวว่าจะโดนส่งตัวกลับบ้านน่ะสิ

แต่พอเห็นความใจป้ำครั้งนี้ นางก็โล่งอก เหมือนยกภูเขาออกจากอก

ดูท่าทางแล้ว ลูกเขยต้องรักและเอ็นดูหลี่เยียนมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นไม่ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้หรอก

แม่ยายเซ็นชื่อไปยิ้มไป: "วาสนาของแกน่ะจ้ะ วาสนาจริงๆ"

พวกเถ้าแก่ก็พยักหน้าเห็นพ้อง:

"วาสนาดีจริงๆ ครับ ลูกเขยทั้งรวย ทั้งหล่อ แถมยังรักเมียมากขนาดนี้ วาสนาส่งสุดๆ เลย"

"ผมก็มีลูกสาวที่บ้านนะ ถ้าหาลูกเขยได้สักครึ่งของท่าน ผมคงนอนหัวเราะในฝันทุกคืนเลย"

ได้ยินแบบนั้น แม่ยายก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

ใช่แล้ว ลูกเขยของนางจะเลือกกุลสตรีคนไหนในเมืองหลวงก็ได้ มีแต่คนรุมล้อม แต่เขากลับมาถูกตาต้องใจลูกสาวบ้านนอกของนางคนเดียว~

เถ้าแก่บางคนฝีปากกล้ากว่านั้น มองแม่ยายแล้วยิ้มประจบ:

"ท่านเองก็วาสนาดีนะเนี่ย ได้ลูกเขยแบบนี้ ต่อไปเตรียมเสวยสุขได้เลย!!"

แม่ยายหลุดหัวเราะกิ๊กกั๊กออกมา แต่ก็ยังถ่อมตัวว่า:

"โอย จะเสวยสุขที่ไหนกัน? ลูกสาวแต่งออกไปก็กลายเป็นคนบ้านอื่นแล้ว ฉันคงไม่ได้พึ่งพาอะไรแกหรอก"

หลังจากเซ็นชื่อเสร็จ พวกเถ้าแก่ก็เก็บเอกสารอย่างดีแล้วหันมาบอกแม่ยายว่า:

"อ้อจริงด้วยครับ ลูกเขยท่านฝากข้อความมาบอกว่า เขาจะพาหลี่เยียนกลับมาบ้านวันมะรืน... เอ๊ย ไม่ใช่สิ วันพรุ่งนี้ครับ เขาบอกให้ท่านเตรียมตัวให้พร้อม ใครต้องเชิญก็เชิญ ของอะไรต้องเตรียมก็เตรียมไว้ได้เลย"

แม่ยายพยักหน้ารัวๆ ด้วยความยินดี:

"จ้ะๆ ขอบใจพวกเจ้ามากนะที่อุตส่าห์ส่งข่าวให้~"

...

ณ หอพักรวมชุมชนตงหมิง เมืองหลวง

ลู่หยวนเพิ่งจะงัวเงียตื่นขึ้นมา

เขาเหลือบมองดูเวลา... โอ้โห สิบโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย

เมื่อวานนี้ เพราะวันนี้ซูหลี่เยียนไม่ต้องไปทำงาน ลู่หยวนกับเมียรักเลยจัดหนักพัลวันกันจนฟ้าสางถึงได้ยอมนอน

ตอนนี้ลู่หยวนเริ่มจะลนลานเล็กน้อย รีบลุกขึ้นมาแต่งตัว

เพราะเดี๋ยวจะมีโชว์เด็ดให้ดู!

ว่าที่เมียใหม่ของเกาถิงอวี่จะมาเปิดตัววันนี้ เขาจะพลาดเรื่องสนุกๆ แบบนี้ได้ยังไง!

ต้องรีบไปเดี๋ยวไม่ทันการ!

ลู่หยวนลุกขึ้นสวมเสื้อไหมพรมพลางชะโงกหน้ามองลอดหน้าต่าง เห็นซูหลี่เยียนกำลังตากผ้าอยู่ข้างนอก จึงแหกปากตะโกนเรียก:

"เมียจ๋า! รีบเข้ามาช่วยพี่แต่งตัวเร็วเข้า!"

พอได้ยินเสียงจากข้างใน ซูหลี่เยียนก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที

ภาพนี้ทำเอาพวกชาวบ้านลานหลังที่กำลังจะออกไปลานหน้าเพื่อดูเรื่องสนุก ถึงกับหน้าตึงเป็นแถว

ไอ้เจ้าลูกเต่านี่! กระทั่งแต่งตัวยังต้องให้เมียช่วยเนี่ยนะ?? แกจะขี้เกียจไปถึงไหนวะ?

เห็นสามีดูรีบร้อน ซูหลี่เยียนก็รีบช่วยสวมเสื้อผ้าให้พลางถามด้วยความสงสัย:

"พี่จ๊ะ จะทำอะไรเหรอจ๊ะ ทำไมถึงดูรีบขนาดนี้?"

พอลู่หยวนสวมรองเท้าเสร็จก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกไป:

"จะไปดูเรื่องสนุกน่ะจ๊ะ~"

ลู่หยวนเดินมุ่งหน้าไปยังลานหน้าบ้านตระกูลเกา

พอไปถึงลานกลาง เขาก็เห็นคนยืนออเต็มประตูทางเข้าลานหน้าไปหมด

จะว่าไป วันนี้คนในหอพักอยู่กันครบหน้าครบตา เพราะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์วันแรกที่ทางการประกาศ

คนในหอพักส่วนใหญ่เป็นช่างฝีมือหลวง และพวกอย่างโควหยางที่บ้านเปิดร้านอาหารก็อยู่บ้านด้วย เพราะโรงงานหยุด คนคงไม่ค่อยออกไปกินข้าวนอกบ้านกันเท่าไหร่

ลู่หยวนใช้พละกำลังมหาศาลเบียดเสียดเข้าไปยืนแถวหน้าสุด ชาวบ้านคนอื่นก็ไม่กล้าหือกับเขา

ก็ไอ้หนุ่มนี่มันตัวแสบประจำหอพัก ใครๆ ก็กลัวมันจะแอบไปปาหินใส่หน้าต่างบ้านตอนกลางคืนทั้งนั้นแหละ

"สถานการณ์เป็นไงบ้าง? มากันหรือยัง?"

ลู่หยวนที่แทรกตัวมาถึงแถวหน้า ถาม ผังข่ายเกอ ที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ

ผังข่ายเกอเงยหน้ามองลู่หยวนด้วยความหมั่นไส้จนแน่นหน้าอก ก่อนจะตอบแบบปัดๆ ว่า:

"ใกล้จะถึงแล้วล่ะ เกาถิงอวี่ออกไปรอรับหน้าประตูหอพักนู่น"

สงสัยคงจะกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย โดนใครบางคนฉกไปกลางทางอีก

ในขณะเดียวกัน เกาซวี่ซื่อ (แม่เกา) ก็ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูบ้าน มองดูฝูงชนที่แห่กันมาดูว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ของนางด้วยความภาคภูมิใจ~

การดูตัวครั้งนี้เงื่อนไขดีเลิศสุดๆ

ตราบใดที่แต่งเมียคนนี้เข้าบ้าน ตระกูลเกาของนางจะเป็นบ้านที่ชีวิตดีที่สุดในหอพักนี้!! แม้แต่บ้านปู่ใหญ่ก็ยังสู้ไม่ได้!

ไม่นานนัก เกาถิงอวี่ก็เดินกลับเข้ามา แต่สีหน้าเขานี่สิ... ดำคล้ำเป็นก้นหม้อเชียว

ทุกคนที่เห็นต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

หือ? ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ?? หรือว่าโดนใครฉกไปอีกแล้ว?

วินาทีต่อมา ทุกคนต่างหันขวับไปมองที่ลู่หยวนที่กำลังยืนทำหน้าตั้งตารออยู่ที่หน้าประตู

ไม่น่าใช่ ลู่หยวนก็ยืนอยู่ตรงนี้

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงยัยแม่สื่อคนเดิมนั่นแหละ:

"โธ่เอ๊ย ไอ้ลูกคนนี้ เดินเร็วจริงนะแกน่ะ อยากให้เมียเข้าบ้านใจจะขาดเลยหรือไง?"

พอแม่สื่อพูดจบ นางก็พาว่าที่คู่หมั้นของเกาถิงอวี่เดินก้าวเข้ามาในลานบ้าน

ทว่า ทันทีที่เห็นหน้าว่าที่คู่หมั้นของเกาถิงอวี่ ทุกคนในที่นั้นถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความช็อก

แม้แต่ลู่หยวนยังถึงกับยืนบื้อ:

"นี่มัน..."

ลู่หยวนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีมารยาทพอ เรื่องบางเรื่องเขาก็เลือกที่จะเงียบไว้ดีกว่า

แต่ผังข่ายเกอที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ กลับโพล่งออกมาด้วยสีหน้ามึนตึบว่า:

"นี่มันหมูตอนของแท้ตัวเป็นๆ เลยนี่หว่า!"