บทที่ 515: ก้นฉันคัน ช่วยตีที (ฟรี)

ในที่สุดก็มาถึงตาโคเฮนเข้ารับการตรวจค้นบ้าง

กระเป๋าหนังเออรัมเพนต์ที่โคเฮนสะพายอยู่ ซึ่งมีคาถาขยายพื้นที่ตรวจจับไม่ได้ถูกเสกไว้ ถูกตรวจพบทันที

“อืม คาถาขยายพื้นที่ตรวจจับไม่ได้ทำได้ดีมากทีเดียว แต่…” ศาสตราจารย์ฟลิตวิกพูดเบาๆ

“พ่อผมรับรู้และอนุญาตโดยปริยายแล้วครับ ศาสตราจารย์” โคเฮนตอบทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีมาก” ศาสตราจารย์ฟลิตวิกพยักหน้า “ช่วยเปิดให้ดูหน่อยได้ไหม คุณนอร์ตัน”

โชคดีที่มิคถูกส่งไปอยู่กับเฮอร์เบิร์ตเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็น่าจะเดินทางไปออสเตรเลียกันแล้ว

ไม่งั้นถ้ามีผู้คุมวิญญาณอยู่ในกระเป๋าจริงๆ คงอธิบายกันยาว… โคเฮนรูดซิปกระเป๋าแล้วส่งให้ศาสตราจารย์ฟลิตวิก

ของที่เหลือในกระเป๋าไม่น่าจะผิดกฎอะไร ก็แค่ขวดยาและขวดแก้วที่บรรจุอารมณ์ความรู้สึกอยู่หลายขวด กองผ้าถักต่างๆ (ที่นอนของมิค ทำจากผ้าขนหนูกับเสื้อไหมพรม) แล้วก็กรงเก่าของอารียุคแรกๆ

โคเฮนถูกพาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ซึ่งศาสตราจารย์มักกอนนากัลกำลังรออยู่พร้อมรายชื่อของนักเรียนปีหนึ่งที่ต่อแถวกันมา

สัมภาระของพวกเขาก็น่าจะถูกตรวจสอบอีกรอบก่อนจะอนุญาตให้นำเข้าโรงเรียน หวังว่าดัมเบิลดอร์จะเตือนคนตรวจไว้ล่วงหน้าแล้ว

แฮร์รี่เดินตามโคเฮนมาติดๆ แล้วนั่งลงโต๊ะยาวตรงกลาง โดยเลือกที่ที่ไม่ใกล้โต๊ะครูมากเกินไป จะได้ไม่ต้องกลัวว่าศาสตราจารย์จะได้ยินบทสนทนาของพวกเขา และก็ไม่ไกลเกินจนพลาดการประกาศสำคัญ

“นายคิดว่ามัลฟอยซ่อนอะไรไว้?” แฮร์รี่กระซิบหลังจากนั่งข้างโคเฮน สายตาเหลือบไปที่โต๊ะสลิธีริน

มัลฟอยนั่งงอหลังอยู่ตรงมุมโต๊ะยาวของสลิธีริน เอาหน้าแนบกับใต้โต๊ะจนมองไม่ออกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“อย่างน้อยเขาก็เอาเข้ามาไม่สำเร็จล่ะนะ” โคเฮนพูด “ตอนอยู่ตรอกไดแอกอน เขาแอบไปที่ร้านบอร์กินและเบิร์กส์”

“ร้านขายของศาสตร์มืดนั่นน่ะเหรอ?” รอนถามด้วยเสียงตกใจ “เขาซื้ออะไร?”

“นายรู้ได้ไงว่าเขาไปที่นั่น?” แฮร์รี่ถามอย่างแปลกใจ “ตอนนั้นนายกำลังหลับอยู่ในรถไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันใช้วิชาตาสวรรค์แบบเวอร์ชั่นเวทมนตร์ไง” โคเฮนตอบ “เขาซื้อห่อของบางอย่าง ข้างในเป็นของหลอกลวง”

“แต่เขาเอาเข้ามาไม่ได้แน่นอน” เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว “เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”

“ฆ่าไง เฮอร์ไมโอนี่” แฮร์รี่พูดเสียงเย็น “พ่อเขาเข้าร่วมกับโวลเดอมอร์แล้ว เขาเองก็คงเข้าด้วยเหมือนกัน”

“เราต้องบอกศาสตราจารย์นะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดเคร่ง “ถ้าโคเฮนเห็น”

“จริงๆ ฉันก็เคยอยากให้เขาพยายามฆ่าฉันดูสักครั้งเหมือนกัน” โคเฮนพูดเสียงผิดหวัง “ไม่เคยมีใครพยายามฆ่าฉันเลย”

“โคเฮน!” เฮอร์ไมโอนี่ร้องเบาๆ

แต่คำพูดต่อจากนั้นของเธอถูกกลบเสียง เพราะนักเรียนปีหนึ่งกลุ่มใหญ่พากันเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ โดยมีศาสตราจารย์มักกอนนากัลนำทาง

จากนั้นก็เริ่มพิธีคัดสรรประจำปี หมวกคัดสรรในปีนี้ร้องเพลงค่อนข้างจริงจัง พูดถึงความสามัคคีของบ้านทั้งสี่ และเตือนว่าอย่าให้เกิดการแตกแยกจากภายใน

“ฉันไม่มีวันสามัคคีกับมัลฟอยแน่ โดยเฉพาะตอนที่เขากำลังวางแผนจะฆ่าใครบางคนในพวกเรา” แฮร์รี่พูดหลังหมวกร้องเพลงจบ

“ฉันจะไปบอกศาสตราจารย์มักกอนนากัลหลังจบงานเลี้ยง” เฮอร์ไมโอนี่พูด

“แต่เธอจะบอกยังไงล่ะ?” รอนถามงงๆ “ถ้าเธอพูดว่า ‘ฉันคิดว่ามัลฟอยอยากฆ่านักเรียนคนหนึ่ง’ ศาสตราจารย์ไม่มีทางเชื่อแน่”

“แล้วนายมีไอเดียดีกว่านี้ไหม?” เฮอร์ไมโอนี่สวนกลับทันที

“เราก็แค่จัดการเขาก่อนที่เขาจะจัดการเราไง” รอนว่า “เรามี”

“งั้นนายก็กลายเป็นฆาตกรจริงๆ น่ะสิ” โคเฮนถอนหายใจ “ฉันจะไปคุยกับดัมเบิลดอร์คืนนี้ แล้วให้เขาจัดการเรื่องนี้เอง”

หลังนักเรียนปีหนึ่งคนสุดท้ายถูกคัดสรรเสร็จ ดัมเบิลดอร์ก็ลุกขึ้นยืนกล่าวต้อนรับ

“สวัสดีตอนเย็นทุกคน!” ดัมเบิลดอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ยินดีต้อนรับนักเรียนใหม่ของเรา และยินดีต้อนรับนักเรียนเก่าที่กลับมาอีกครั้ง ปีการศึกษาใหม่แห่งเวทมนตร์กำลังรอพวกคุณอยู่…”

“นักเรียนที่ต้องการเข้าทีมควิดดิช กรุณายื่นชื่อให้กับอาจารย์ประจำบ้านเช่นเคย และเรากำลังเปิดรับสมัครผู้บรรยายการแข่งขันควิดดิชใหม่ด้วย ใครสนใจให้ลงชื่อไว้กับอาจารย์ประจำบ้าน…”

“…และนักเรียนปีเจ็ดต้องลงทะเบียนวิชาสอบ N.E.W.T. กับอาจารย์ประจำบ้านภายในสองสัปดาห์แรกของเทอมนี้”

“ฮึ่ย…” นักเรียนหลายคนอุทาน บางคนถึงกับเอามือกุมอกแล้วร้องเสียงประหลาด เช่นเด็กหญิงบ้านกริฟฟินดอร์คนหนึ่ง

“ฟังดูน่ากลัวกว่า O.W.L. อีก” แฮร์รี่พูด

“N.E.W.T. เป็นการสอบเวทมนตร์ขั้นสุดยอด ความยากต้องมากกว่า O.W.L. หลายระดับแน่นอน” เฮอร์ไมโอนี่พูด ดูจากสีหน้าแล้วเธอพร้อมจะเริ่มอ่านหนังสือได้เดี๋ยวนั้น ทั้งที่พวกเขาจะสอบจริงๆ กันอีกตั้งปีกว่า

“มันจะน่ากลัวแค่ไหนวะ?” รอนสูดหายใจลึก เขาสังเกตว่า พอพูดถึงเรื่องสอบ N.E.W.T. นักเรียนปีเจ็ดทุกคนก็ทำหน้าเหมือนโลกพังทันที

“อันนี้ฉันรู้ เหมือนเอาสมองไปเที่ยวฮาวาย แล้วโดนลากกลับมาทำโจทย์แปลงร่างระดับยากสุด ด้วยหนวดกล้ามเล็กๆ ที่เพิ่งงอกออกมา” โคเฮนพูด

“ก่อนหน้านี้ก็ O.W.L. แล้วต่อมาก็ N.E.W.T.!” รอนคร่ำครวญ

“มันยังอีกเป็นร้อยปีเลย” แฮร์รี่ปลอบ

“ไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ ไม่ใช่ร้อยปี…” รอนพูดเสียงแผ่ว

ฟังดูเหมือนเฮอร์ไมโอนี่มากกว่าเขาอีก

“หลังสอบ N.E.W.T. ทุกอย่างจะดีขึ้น” โคเฮนพูดเสียงจริงจัง “ฉันหวังว่าจะได้เจอพวกนายที่กระทรวงเวทมนตร์นะ โชคดี”

“…และในเรื่องการเปลี่ยนแปลงของคณาจารย์ ปีนี้เรายินดีต้อนรับศาสตราจารย์ใหม่ นั่นคือศาสตราจารย์สลักฮอร์น” ดัมเบิลดอร์แนะนำให้นักเรียนรู้จัก

สลักฮอร์นลุกขึ้นยืน หัวล้านของเขาสะท้อนแสงเทียนวิบวับ

“เขาเป็นอดีตเพื่อนร่วมงานของฉัน และเขาได้ตอบรับกลับมาทำหน้าที่เดิมอีกครั้งในวิชาปรุงยา” พอดัมเบิลดอร์พูดจบ ทุกคนในห้องโถงก็หันไปสบตากันอย่างตื่นตะลึง

เพราะอาจารย์ใหม่ที่ผ่านๆ มาล้วนมาเพื่อสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

แฮร์รี่เบิกตากว้าง มองดัมเบิลดอร์อย่างไม่เชื่อสายตา ฝันร้ายที่สุดของเขากลายเป็นจริง

“และศาสตราจารย์สเนป จะมารับหน้าที่สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด”

โคเฮนรู้สึกว่าแฮร์รี่อาจ “ตายไปแล้ว” เพราะเขานิ่งเหมือนรูปปั้นหิน จ้องหน้าสเนปที่นั่งอยู่โต๊ะอาจารย์ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดสุดชีวิต เป็นไปไม่ได้เลยที่คนเป็นจะทำสีหน้าแบบนั้นได้นานถึงห้านาที

“ไม่ว่านายจะไม่พอใจแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอก แฮร์รี่” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ

แต่แฮร์รี่ยังคงมองหน้าสเนป ที่ตอนนี้มีรอยยิ้มสะใจนิดๆ บนใบหน้า หายใจฟึดฟัดถี่จัด

“ไม่มีทางกำจัดเขาแล้วล่ะตอนนี้” โคเฮนพูด “แต่ข่าวดีคือนายยังมีหวังจะเป็นมือปราบมารอยู่ คลาสปรุงยาขั้นสูงของสลักฮอร์นเข้มงวดน้อยกว่าของสเนปเยอะ โดยเฉพาะในกรณีของ ‘เด็กชายผู้รอดชีวิต’ น่ะนะ”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….