บทที่ 500: ตอนพิเศษ อารีอานา (ฟรี)

บทที่ 500: ตอนพิเศษ อารีอานา (ฟรี)

ปกติแล้ว ร้านหัวหมูแทบจะไม่มีคนเลยในช่วงกลางวัน

ป้ายไม้เก่า ๆ ที่แขวนอยู่หน้าร้านแกว่งไกวไปตามลม บนป้ายเป็นภาพหัวแพะที่ถูกตัดขาด เลือดไหลซึมเข้าไปในผ้าขาวที่พันรอบรอยตัด

โคเฮนรู้สึกว่า ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่านี่คือผับ เขาคงคิดว่ามันเป็นร้านขายเนื้อไปแล้ว

เมื่อก่อนเอ็ดเวิร์ดเคยส่งคนมาดักฟังที่นี่ ตอนที่เขาไม่มีการแสดง แล้วเอาข้อมูลที่ได้ไปจับพ่อค้าเถื่อนสักสองสามราย เพื่อเก็บเงินเข้ากองทุน ซึ่งมันก็กลายเป็นแหล่งรายได้ที่ใหญ่ที่สุดของกระทรวงเวทมนตร์ รองจากเงินบริจาคกับภาษีไปแล้ว

แต่วันนี้โคเฮนไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาข่าว

พอเปิดประตูเข้าไป สภาพแวดล้อมข้างใน ถึงจะยังสู้ร้านสามไม้กวาดไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก

เดิมทีพื้นหินที่นี่เต็มไปด้วยคราบสกปรกสะสมมาหลายศตวรรษ จนคนที่เข้ามามักคิดว่าร้านนี้เป็นพื้นดิน แต่ตอนนี้สิ่งสกปรกพวกนั้นถูกทำความสะอาดออกไปหมดแล้ว

“ไม่ทำความสะอาดน่าจะดีกว่า” โคเฮนพูด พลางมองพื้นขรุขระ “ดูเหมือนสนามรบสมัยสงครามโลกครั้งที่สองเลย”

“ตอนนายมาก่อน นายไม่ได้พูดแบบนี้นะ” ชายชราผมขาวอมเทา เครายาว กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังบาร์ ด้วยผ้าที่มีลายแพะตัวเล็ก ๆ วาดแบบง่าย ๆ

เขามองโคเฮนด้วยสายตาคมกริบ มือก็ยังทำงานต่อไปไม่หยุด แต่ผ้าเช็ดแก้วนั่นทำลายภาพลักษณ์เท่ ๆ ที่เขาน่าจะอยากสร้างไปหมด

“ผมเอาจดหมายตอบรับมาให้”

โคเฮนชูซองจดหมายหนาในมือ ที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งและตราโล่ บนตรามีตัวอักษร H ตัวใหญ่ ล้อมรอบด้วยสิงโต นกอินทรี แบดเจอร์ และงู

“เวรเอ๊ย เอิร์ลพูดถูกจริง ๆ ผมโดนใช้เป็นนกฮูกจนได้…”

“งั้นนายก็คือผู้ส่งสารที่ดีที่สุดในโลกเลย!” เด็กผู้หญิงตัวเล็กวิ่งลงมาจากบันไดหลังบาร์อย่างร่าเริง “ฮอกวอตส์! อัลบัสบอกว่าจดหมายจะเริ่มส่งวันนี้ นี่คือฉบับแรกใช่ไหม”

“อัลบัส อัลบัส อัลบัส ฉันนี่แหละที่ดูแลเธอมากกว่าแท้ ๆ” อาเบอร์ฟอร์ธบ่นพึมพำ “ทำไมเวลาเธอดีใจ ถึงเรียกแต่ชื่อเขา ฉันเป็นพี่ชายเธอจริง ๆ ไหมเนี่ย”

“ฉบับแรก เพราะปีนี้ไม่มีใครเกิดวันที่หนึ่งกรกฎาคมเลย” โคเฮนพูด พร้อมปล่อยให้อารีอานาคว้าจดหมายไป

“ก็เพราะฉันเรียกคุณทุกวันไง!” อารีอานาหัวเราะ นั่งลงตรงโต๊ะในผับ แล้วฉีกซองจดหมาย “อับ หลังจากให้อาหารแพะเสร็จ เราไปซื้อหนังสือกันนะ”

“ไปถามอัลบัสดูสิ” อาเบอร์ฟอร์ธพูด ทำเสียงเหมือนโกรธ

“อัลบัสเลือกให้ฉันแต่หนังสือหนา ๆ หนัก ๆ กับลูกอมแปลก ๆ ทั้งนั้น มีแต่คุณนั่นแหละ ไปกับฉันนะ ไปกับฉันเถอะ” อารีอานาอ้อน

“งั้นบอกฉันหน่อย ใครดีกับเธอมากกว่ากัน ฉันหรืออัลบัส” อาเบอร์ฟอร์ธล่อถาม

“คุณดีกับฉันที่สุดเลย โอเคไหม” อารีอานาพูด ยิ้มกว้าง

“หืม?” มีเสียงทักอย่างสงสัยดังมาจากหน้าประตู

อัลบัส ดัมเบิลดอร์เดินเข้ามาในผับ ในมือถือถุงถั่วทุกรสของเบอร์ตี้ บอตต์

“ฉันได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยินหรือเปล่า”

“อัลบัส!” อารีอานารีบวิ่งเข้าไปกอดดัมเบิลดอร์

“รู้แล้วเชียว…” อาเบอร์ฟอร์ธเม้มปาก “คนงานยุ่งแบบนี้ มีเวลามาเดินเล่นด้วยเหรอวันนี้”

สองพี่น้องดูคล้ายกันมาก ทั้งผมยาว เครายาว และดวงตาสีฟ้าใสเหมือนกัน แค่อาเบอร์ฟอร์ธแต่งตัวติดดินกว่านิดหน่อย

“ฉันนึกว่าโคเฮนจะบอกคุณแล้ว ว่าผมจะมาวันนี้” ดัมเบิลดอร์พูดพลางหัวเราะเบา ๆ

“งั้นพวกคุณสองคนก็ไปซื้อหนังสือเรียนกับเธอสิ” โคเฮนรีบไถลไปทางประตู เตรียมจะเบียดออกจากร้านทางช่องว่างด้านหลังดัมเบิลดอร์ “ผมเพิ่งนึกได้ว่าพ่อผมบอกให้เตรียมตัวสำหรับทริปครอบครัวเดือนสิงหาคม”

“คุณไปไม่ได้นะ โคเฮน!” อารีอานาคว้าเขาไว้ “คุณสัญญาแล้วว่าจะพาฉันไปร้านขายของตลกที่คุณเป็นผู้ถือหุ้น ตอนที่ฉันไปตรอกไดแอกอนครั้งแรก!”

“แล้วเรื่องลดราคาห้าสิบเปอร์เซ็นต์ทุกอย่างด้วย” อาเบอร์ฟอร์ธวางแก้วลง ถอดผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ ที่แขวนอยู่ด้านหน้าออก แล้วเตือนโคเฮน “ยูนิคอร์นของนายกินไวน์ที่หมักไว้ที่นี่มากว่าเจ็ดสิบปีไปหมดแล้ว รวมเจ็ดร้อยสามขวด”

“พวกมันกินไปขนาดนั้นเลยเหรอ?!” โคเฮนเบิกตาโต “อารีบอกผมว่าพวกมันกินไปแค่ถังเดียว”

“ใช่ ถังเดียว” อาเบอร์ฟอร์ธพูดเสียงเรียบ “พวกมันเทไวน์ทั้งหมดลงไปในถังไม้นั่นแหละ”

สุดท้าย โคเฮนก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องไปตรอกไดแอกอนกับชายชราสองคนและอารีอานา เพื่อซื้อของ

ส่วนใหญ่แล้ว โคเฮนได้แต่ยืนดูชายชราสองคนที่อายุรวมกันเกินสองร้อยปี ทะเลาะกันเรื่องอย่าง “ควรซื้อหม้อต้มทองคำหรือหม้อต้มทองแดงดี”

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น อารีอานาจะดึงโคเฮนไปที่อื่น ปล่อยให้สองพี่น้องยืนเถียงกันอยู่กลางถนน

เพราะโคเฮนบอกว่า เวลาสองคนนั้นเถียงกัน จริง ๆ แล้วพวกเขาเต็มไปด้วย “ความสุข” ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ต่อไปควรไปซื้อหนังสือเรียนใช่ไหม” อารีอานาถามโคเฮน พลางดูรายการของ “‘ตำรามาตรฐานคาถา ชั้นปีที่หนึ่ง’ ‘ประวัติศาสตร์เวทมนตร์’ ‘คู่มือแปลงร่างสำหรับผู้เริ่มต้น’… แล้วเล่มนี้ ‘ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้าฮอกวอตส์ เล่ม 1–7’ เป็นหนังสือเรียนจริง ๆ เหรอ”

“มันดูไม่เหมือนเหรอ” โคเฮนถาม “หรือจะเปลี่ยนเป็น ‘การดูแลผู้คุมวิญญาณหลังคลอด’ ดี จะได้ดูเหมือนหนังสือเรียนขึ้นหน่อย…”

“ยิ่งไม่เหมือนเข้าไปใหญ่!” อารีอานาพูด “คุณไม่ใช่ศาสตราจารย์สอนวิชานี้ใช่ไหม”

“อย่าถามด้วยน้ำเสียงแบบโลกจะแตกสิ มันไม่ใช่ความคิดผมด้วยซ้ำ” โคเฮนชี้แจง “ตำแหน่งศาสตราจารย์ศาสตร์มืดที่ฮอกวอตส์ เป็นตำแหน่งที่ค่าแรงต่ำที่สุด ใครที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ทำได้ ถ้าอดีตรัฐมนตรีไม่ยึดเก้าอี้ไม่ยอมไป ผมก็คงไม่รับงานนี้หรอก”

“แล้ววิชานี้สอนอะไรล่ะ” อารีอานาถาม “การดูแลผู้คุมวิญญาณหลังคลอดเหรอ”

“ผมขอถอนชื่อหนังสือเมื่อกี้ ฟังคำพวกนั้นเรียงกันแล้วผมรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย” โคเฮนพูด สีหน้าประหลาด “วิชานี้สอนให้คนเล่นเกม”

“ฟังดูน่าสนใจดีนะ” อารีอานาเลิกคิ้ว

พวกเขาเดินเข้าไปในร้านฟลอริชแอนด์บลอตส์ อารีอานาหยิบหนังสือตามรายการ ส่วนโคเฮนก็คุยกับเจ้าของร้านที่เดินเข้ามา เกี่ยวกับ “มีผู้อ่านร้องเรียนว่าหนังสือของคุณมีแนวโน้มชี้นำผิด ๆ”

หลังจากซื้อหนังสือเสร็จ โคเฮนช่วยอารีอานาเข็นรถออกจากร้านหนังสือ และในที่สุดดัมเบิลดอร์กับอาเบอร์ฟอร์ธก็ตัดสินใจซื้อทั้งหม้อต้มทองคำและหม้อต้มทองแดง

“ขอบคุณนะ โคเฮน”

อารีอานาพูดเบา ๆ ขณะรับรถเข็นจากมือเขา มองดูพี่ชายทั้งสองของเธอเดินเคียงกันอยู่ข้างหน้า

“พี่ชายคุณสองคนเป็นคนจ่ายนะ” โคเฮนกางมือ “อายุเกินร้อยกันแล้ว รวยจะตาย”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเขาอาจจะไม่เคยคุยกันดี ๆ แบบนี้ไปทั้งชีวิตเลย” อารีอานาพูด ยิ้มอ่อน “ขอบคุณนะ ที่พาฉันกลับมา”

จากนั้น เธอก็กอดโคเฮนท่ามกลางแสงแดด

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

⚒️ระบบไมน์คราฟต์ในโลกเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน