บทที่ 490: อัจฉริยะมักโผล่มาเป็นฝูง (ฟรี)

“พรุ่งนี้ฉันพานายไปหาพวกมันก็ได้นะ แล้วเราจะได้ดูด้วยว่า กระทรวงเวทมนตร์ให้อะไรเจ้าสิงโตกิน ถึงทำให้มันยอมอยู่ที่นั่น” โคเฮนพูด

พอได้ยินแผนของโคเฮน เจ้างูเขาแก่ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา

“แล้วพวกนายทุกตัวนั่นล่ะ ก่อนจะกินเหล้าต้องสร้างรั้วล้อมให้เรียบร้อยก่อน” โคเฮนเตือนพวกยูนิคอร์นก่อนจาก “ถ้าฉันกลับมาแล้วเจอพวกนายกระโดดลงทะเลสาบอีก ฉันจะตัดเสบียงให้หมด เหลือแต่หญ้าไว้แทะอย่างเดียวเลย”

“โอ้ กัปตันที่รักของข้า!” ยูนิคอร์นตัวชื่อฟรานซิสคร่ำครวญ

“บทกวีบทนั้นเขาไว้ไว้อาลัยคนตาย” โคเฮนพูดพลางกุมขมับ

วันรุ่งขึ้น โคเฮนไปกระทรวงเวทมนตร์กับเอ็ดเวิร์ด โดยอ้างว่าอยากไปดูสถานที่ทำงานในอนาคตล่วงหน้า

“ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ก่อเรื่องให้พ่อ” โคเฮนรับประกัน “ผมจะไม่ใช้สถานะลูกชายรัฐมนตรีไปเดินพังออฟฟิศชาวบ้านเค้าแน่นอน”

โรสหัวเราะขำ แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเลย

“ครั้งก่อนก็พูดแบบนี้แหละ แล้วพอพ่อหันหลังกลับ ลูกก็บึ้มกระทรวงเวทมนตร์เลย” เอ็ดเวิร์ดกระซิบข้างหูโคเฮน

“คืนนี้พ่อจะไป ‘โพชั่นรัก’ อีกมั้ย?”

สุดท้าย เอ็ดเวิร์ดก็ยอมพาโคเฮนมาด้วยอยู่ดี

“อย่าคิดเลยว่าจะเข้าได้ ที่นั่นเขาไม่ให้ใครเข้า ถ้าไม่ใช่คนรู้จัก” เอ็ดเวิร์ดเตือน

โคเฮนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“แล้วแบกหีบมาด้วยทำไม?” เอ็ดเวิร์ดถามด้วยความงงก่อนจะโรยผงฟลู

“จะมารับคิเมร่าไง” โคเฮนตอบ “งูเขาแก่คิดถึงลูกจะตายอยู่แล้ว พ่อยืมมันไปตั้งสี่เดือนยังไม่คืนเลย”

“ฉันจะไปส่งทางไปรษณีย์ถึงฮอกวอตส์ได้ไงเล่า?” เอ็ดเวิร์ดเคาะหัวโคเฮนเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง มันอยู่ดีมากเลยนะ ทุกคนในกระทรวงชอบมัน อาโมสยังเอาเนื้อมังกรไปให้มันบ่อย ๆ เลย”

โคเฮนคิดว่า ที่จริงอาจไม่ใช่เพราะชอบคิเมร่าจริง ๆ หรอก แต่อาจเป็นเพราะคิเมร่าพูดรู้เรื่องแล้วก็ไม่ดุ จนทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก โดยเฉพาะในยุคที่เงาของจอมมารกลับมาอีกครั้ง

ทันทีที่เดินออกจากเตาผิงในโถงกลางของกระทรวง โคเฮนก็ถึงกับตาพร่า เพราะอาเทรียมที่เพิ่งรีโนเวทใหม่มันต่างจากเดิมสุด ๆ

พื้นหินอ่อนกับผนังแกะลายที่เคยมี ตอนนี้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ถึงแม้วัสดุจะยังเป็นหินอ่อนเหมือนเดิมก็ตาม

ไฮไลต์คือ น้ำพุพันธมิตรเวทมนตร์ที่โคเฮนเคยบึ้มทิ้งไป รูปปั้นเดิมที่ทำจากทองคำล้วน เป็นพ่อมดชูไม้กายสิทธิ์ล้อมรอบด้วยแม่มด เซนทอร์ ก็อบลิน และเอลฟ์ในท่าชื่นชม ถูกเปลี่ยนเป็นคิเมร่าตัวใหญ่แกะจากหินแทน

น้ำพุพ่นน้ำออกจากปากสามหัวของคิเมร่า พุ่งโค้งสวยงามตกลงสระด้านล่าง

ในสระก็ยังมีเหรียญที่บริจาคให้โรงพยาบาลเซนต์มังโกเหมือนเดิม โคเฮนจำได้ว่าแต่ก่อนมีแค่คนุตกับซิกเกิ้ล ไม่มีเกลเลียนเลย แต่ตอนนี้เกลเลียนเต็มไปหมด แปลว่าคิเมร่ายังฮิตไม่เลิก

ระหว่างเดินไปที่ทำงานของรัฐมนตรีพร้อมเอ็ดเวิร์ด พนักงานหน้าใหม่หลายคนก็ทักทายเอ็ดเวิร์ดอย่างกระตือรือร้น

ทุก ๆ ไม่กี่ก้าวก็จะเกิดฉากวนลูป: “ตกใจที่เห็นโคเฮนยืนอยู่ข้างเอ็ดเวิร์ด → ชมว่าโคเฮนอายุน้อยแต่เก่งจัง → ถามโคเฮนว่ามีแพลนจะทำงานที่กระทรวงรึเปล่า”

“เหรียญในสระนั่นถึงโรงพยาบาลจริง ๆ รึเปล่า?” โคเฮนถามอย่างสงสัย

“ส่วนใหญ่ก็ถึงนะ” เอ็ดเวิร์ดกระซิบตอบ

“โอ้ ๆ ๆ” ดวงตาโคเฮนเป็นประกาย

คิเมร่ายังมีประโยชน์!

“ในเมื่อทุกคนชอบคิเมร่ากันขนาดนี้ ทำไมเราไม่จัดกิจกรรมให้คนจ่ายเงินมาเล่นกับมันล่ะ?” โคเฮนเสนอ “หรือให้ขี่ถ่ายรูปก็ได้ จำกัดจำนวนคนต่อวัน จะได้ขึ้นราคาด้วย”

“นั่นมันขายตัวชัด ๆ” เอ็ดเวิร์ดว่า

“ผมเปิดกว้างเรื่องการบริหารเสมอ” โคเฮนพูดอย่างจริงจัง “ตราบใดที่เขาไม่ทำอะไรวิปริตเกินไป”

ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องทำงานของรัฐมนตรีแล้ว

ห้องทำงานของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง ติดกับห้องรองรัฐมนตรีอาวุโส แล้วโคเฮนก็ไม่ต้องเดาเลยว่าใครอยู่ในนั้น...

“กรมควบคุมและดูแลสิ่งมีชีวิตวิเศษอยู่ชั้นสี่ ไปหาอาโมสหรือใครก็ได้แล้วบอกว่ามารับคิเมร่า” เอ็ดเวิร์ดดันโคเฮนไปทางห้องรองรัฐมนตรี “จะให้อาร์โนลด์พาไปก็ได้ เพอร์ซี่ เข้ามาหน่อย”

ชายหนุ่มผมแดงสูงใหญ่รีบวิ่งเข้ามาทันทีโดยไม่หยุด

“อรุณสวัสดิ์ครับ รัฐมนตรี” เพอร์ซี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณอ่านรายงานของผมเมื่อวานรึยังครับ...?”

“ไม่ใช่เรื่องรายงานหรอก เรื่องโยกย้ายตำแหน่งของคุณต่างหาก” เอ็ดเวิร์ดตอบ “เข้ามาคุยกันข้างในดีกว่า”

ดูเหมือนเพอร์ซี่ก็ยังเหมือนเดิม…

โคเฮนเดินเข้าไปในห้องรองรัฐมนตรี แล้วก็เห็นอาร์โนลด์ที่ฝังตัวอยู่ในกองเอกสารทันที

บรรยากาศในห้องนี้เหมือนห้องทำงานธรรมดา ๆ ยังมีวอลเปเปอร์สีชมพูที่ลอก ๆ อยู่บนผนัง กับรูที่เหลือจากตะขอเก่า ๆ

“นายมาทำไม?!” อาร์โนลด์โผล่หัวจากกองกระดาษขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงคนเข้ามา

พอเห็นว่าเป็นโคเฮนจริง ๆ เขาก็ตกใจสุดขีด

“พ่อของนายรู้มั้ย? นายไม่ได้จะมาบึ้มกระทรวงอีกรอบใช่มั้ย?”

“หน้าฉันดูเหมือนผู้ก่อการร้ายมากเลยรึไง?!” โคเฮนพูดอย่างฉุน ๆ “ฝีมือโวลเดอมอร์ต่างหาก”

“ช่างเถอะ พ่อของนายก็ไม่เคยเล่าอะไรแบบนี้ให้ฉันฟังหรอก” อาร์โนลด์ว่า “คุณหนูของฉัน ถ้าจะระเบิดอะไรอีกก็ไปบึ้มออฟฟิศพ่อเธอแทนเถอะ ของฉันเบิกงบไม่ได้แล้ว ไม่รู้แม่มดแก่คนก่อนทิ้งคำสาปติดผนังไว้กี่คำสาปที่ลบไม่ออก...”

“ไหน ๆ ก็ด่าคุณอัมบริดจ์เหมือนกัน งั้นฉันไม่บึ้มที่นี่วันนี้ก็ได้” โคเฮนพูด “วันนี้มากับเอ็ดเวิร์ด มารับคิเมร่า พ่อมันคิดถึงแล้ว”

การให้อาร์โนลด์สละเวลาจากกองเอกสารมหาศาลมาพาเขาไปชั้นสี่ก็ทำให้โคเฮนรู้สึกเกรงใจนิด ๆ จนเกือบจะพูดว่า “จริง ๆ ฉันไปเองก็ได้นะ ทุกคนรู้จักฉันอยู่แล้ว”

จนกระทั่งโคเฮนสังเกตเห็นว่า เอกสารบนโต๊ะของอาร์โนลด์ทุกแผ่นดูเหมือนหนังสือพิมพ์เก่า...

“นี่มันอะไรเนี่ย...?” โคเฮนดึงหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ต ปี 1876 ออกมาจากกองกระดาษ

“สืบสวน! สืบสวน!” อาร์โนลด์รีบแย่งคืนแล้วยัดกลับเข้าไปมั่ว ๆ

“คนทั่วไปเห็นแบบนี้ต้องคิดว่านายทำงานอยู่ที่กรมเวลานะเนี่ย” โคเฮนเข้าใจทันที “โอ้ ฉันรู้ละ นายแกล้งทำงานให้ดูยุ่ง ทั้งที่จริง ๆ กำลังแอบอู้อยู่!”

“ชู่ ๆ ๆ! เดี๋ยวพ่อเธอได้ยิน!” อาร์โนลด์รีบส่งเสียงห้าม “ใคร ๆ ก็แอบอู้งานกันทั้งนั้นแหละ!”

“พวกเดียวกัน” โคเฮนชี้นิ้วอย่างมีจริยธรรมสูงส่ง

“พ่อเธอก็อู้นะ” อาร์โนลด์สวน

“สมรู้ร่วมคิด” โคเฮนพูด

“เด็กบ้าเอ๊ย... ถ้าพ่อเธอไม่ชวนฉันทำโอทีอยู่เรื่อย”

“เอาเถอะ ฉันด่าไม่ออกแล้ว สรุปคือฉันจะขอตำหนิพวกนายทั้งหมดนี่แหละ” โคเฮนพูด “เพื่อเป็นค่าชดเชย นายต้องพาฉันไป ‘โพชั่นรัก’ คืนนี้”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….