บทที่ 125: ทาร์แกเรี่ยนอีกคนหนึ่ง (ฟรี)

“พา จอน เข้ามาเร็ว ข้าจะรักษาบาดแผลให้เขา! เจ้าเป็นหญิงป่าที่จอนเคยพูดถึงเหรอ?” ประตูถูกผลักเปิดออก ร่างใหญ่ของแซมปรากฏขึ้นพร้อมเสียงพูดของเขา

เขาซ่อนตัวอยู่ด้านในหลังจากคนเถื่อนโจมตี และเห็นเหตุการณ์เกือบทั้งหมดตอนที่จอนถูกยิงบาดเจ็บ

เขารู้ว่าหญิงป่าคนนี้คงไม่ทำร้ายเขา เขาเลยกล้าออกมารักษาจอน

เมื่อได้ยินคำพูดของแซม อีกริตต์ต์ไม่คิดเลยว่าจอนจะพูดถึงเธอกับคนอื่น พอเห็นใบหน้าซื่อ ๆ ของแซม เธอก็รู้ว่าเขาคงไม่ได้คิดร้ายต่อเธอหรือจอน

แต่เพื่อความปลอดภัย เธอหันไปมองจอนที่ยังไม่หมดสติ พอเห็นเขาพยักหน้าให้ เธอก็รีบลากเขาเข้าไปในบ้าน

หลังจากปิดประตูและเลื่อนกลอน แซมให้ อีกริตต์ต์ ช่วยพยุงจอน เขานำยาออกมา แกะเสื้อส่วนบนของจอนอย่างระมัดระวัง ดึงลูกธนูสองดอกออก ทายา แล้วพันผ้าพันแผล

อีกริตต์ต์มองจอนที่นอนอยู่บนเตียง เธอไม่รู้ว่าควรจากไปหรืออยู่ต่อ

ตามปกติแล้วเธอควรออกไปฆ่าสมาชิกของหน่วยพิทักษ์ราตรีต่อ แต่คนพวกนั้นคือพี่น้องของจอนทั้งหมด และเขาเพิ่งช่วยชีวิตเธอ ถ้าเธอออกไปฆ่าหน่วยพิทักษ์ราตรีอีก แล้วในอนาคตเธอจะมองหน้าจอนได้อย่างไร

“อยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน อีกอย่าง ข้าชื่อแซมเวลล์แห่งตระกูลทาร์ลี แล้วเจ้าล่ะ?” แซมเห็นความลังเลของอีกริตต์ต์

“ข้าชื่ออีกริตต์ต์” คนเถื่อนมีแค่ชื่อ ไม่มีนามสกุล

“เจ้า...”

“ปัง ปัง ปัง...”

ตอนที่แซมกำลังจะหาคำพูดคุยต่อ ประตูก็ถูกทุบอย่างแรง แซมมองผ่านหน้าต่างและเห็นว่าคือหน่วยพิทักษ์ราตรี เขารีบส่งสัญญาณให้อีกริตต์ต์ไปซ่อน

“แซม เจ้าแอบอยู่ที่นี่จริง ๆ!” คนที่อยู่ด้านนอกพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเมื่อเห็นแซม

“จอนถูกลูกธนูยิงบาดเจ็บหนัก ข้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเขา” แซมพูดพร้อมมองไปที่จอนซึ่งนอนอยู่บนเตียง

“ฮึ่ม!” คนด้านนอกรู้ว่าแซมไม่ใช่นักสู้ พอเห็นจอนนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ปิดประตู แล้วกลับออกไปต่อสู้กับคนเถื่อน

แซมล็อกประตู แล้วให้อีกริตต์ต์ออกมาจากที่ซ่อน อีกริตต์ต์รู้ว่าเธอไม่สามารถออกไปต่อสู้ได้อีก เธอจึงทำได้เพียงอยู่ข้างจอน รอคอยผลของการต่อสู้ด้านนอกอย่างกระวนกระวาย

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง แซมเห็นว่าเป็นไพพาร์ จึงรีบเปิดประตู

“จอนเป็นอย่างไรบ้าง... เธอคือใคร?” ไพพาร์ได้ยินว่าจอนบาดเจ็บ หลังจากการป้องกันเสร็จสิ้นเขาก็รีบมาดูอาการ แต่เขาไม่คิดว่าจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในห้อง โดยเฉพาะคนที่แต่งตัวเหมือนคนเถื่อน

“เธอเป็นของจอน...” แซมเห็นทั้งสองกำลังจะคว้าอาวุธ เขารีบแนะนำตัวเธอ แต่พูดค้างกลางประโยคเพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

แต่ไพพาร์เข้าใจความหมายของเขา เขาเก็บดาบที่เพิ่งชักออกครึ่งหนึ่ง แล้วเดินไปดูบาดแผลของจอนที่ข้างเตียง

แม้จอนจะยังมึนเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้หลับไป เมื่อเสียงการต่อสู้ด้านนอกยังดำเนินอยู่ เขาจะพักได้อย่างไร

“ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง?” เมื่อเห็นไพพาร์เข้ามา จอนก็ถามพลางทนความเจ็บที่หน้าอก

“พวกเขาป้องกันไว้ได้” ไพพาร์มองอีกริตต์ต์ที่ดูไม่สบายใจ แล้วพูดเสริมว่า “เธออยู่ที่นี่ไม่ได้ เจ้าก็รู้เรื่องนั้นดี”

หน่วยพิทักษ์ราตรีไม่เคยพอใจกับเรื่องที่จอนเคยเข้าร่วมกับคนเถื่อน แม้เขาจะถูกอัลลิเซอร์และคนอื่นสอบสวนแล้ว และพิสูจน์ว่าเขาแฝงตัวเข้าไปเพื่อรวบรวมข้อมูล แต่ฝ่ายของอัลลิเซอร์ก็ยังต่อต้านเขาอย่างหนัก

ถ้าพวกเขารู้ว่าเขาซ่อนหญิงคนเถื่อนไว้ พวกเขาจะต้องขุดเรื่องเก่าขึ้นมาอีกแน่นอน และตอนนั้นอีกริตต์ต์จะรอดหรือไม่ก็พูดยาก

“ข้าจะไปแล้ว!” เมื่อเห็นว่าบาดแผลของจอนไม่ได้ร้ายแรงมาก และการอยู่ของเธอจะทำให้เขามีปัญหา อีกริตต์ต์จึงพูดกับจอน

“เจ้า... แค่ก แค่ก... รอให้มืดก่อน แล้วให้ไพพาร์พาเจ้าออกจากปราสาท” จอนรู้ว่าอีกริตต์ต์เป็นคนดื้อ แต่ถ้าเธอออกไปตอนนี้ เธอจะมีแต่ถูกหน่วยพิทักษ์ราตรีจับหรือฆ่า

ไพพาร์มองอีกริตต์ต์ที่จอนห้ามไว้ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ซ่อนตัวที่นี่ก่อน คืนนี้ข้าจะมารับเจ้า”

เมื่อรู้ว่าไพพาร์คือคนที่จอนไว้ใจ อีกริตต์ต์ก็พยักหน้าเงียบ ๆ

การโจมตีขนาดเล็กของคนเถื่อนถูกต้านไว้ได้ แต่จอนไม่ได้ดีใจมากนัก เพราะคนเถื่อนกำลังรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ นอกกำแพง

คืนนั้น อีกริตต์ต์สวมเสื้อคลุมสีดำ และถูกไพพาร์พาออกจากคาสเซิลแบล็กอย่างเงียบ ๆ ทำให้จอนสามารถพักฟื้นได้อย่างสบายใจ

แต่ในวันถัดมา เขาได้ยินข่าวร้ายจากแซมว่า เมสเตอร์เอมอนป่วยหนัก และครั้งนี้เขาอาจไม่รอด

จอนพิงตัวกับแซมและเดินมาหาชายชราทาร์แกเรี่ยนผู้มีอายุกว่าหนึ่งศตวรรษ คนที่เคยมีโอกาสได้นั่งบนบัลลังก์เหล็ก แต่เลือกสละมันให้กับน้องชายของเขา

เมื่อเห็นใบหน้าที่อ่อนแรงของเขา เหมือนพลังชีวิตใกล้หมดเต็มที จอนก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา

เมสเตอร์ที่แท้จริงของหน่วยพิทักษ์ราตรีคนนี้รักษาคำสาบานมาเจ็ดสิบปี และเคยช่วยจอนหลายครั้ง เมื่อเห็นเขาอ่อนแรงแบบนี้ จอนก็รู้สึกทำอะไรไม่ได้

“แซม ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง?” เมื่อเห็นแซมพยุงจอนเข้ามา เอมอนก็พยักหน้าเบา ๆ ให้จอน แล้วหันไปถามแซม

จอนมองแซมอย่างสับสน เขาไม่รู้ว่า “เธอ” ที่เมสเตอร์เอมอนพูดถึงคือใคร และไม่เข้าใจว่าทำไมในช่วงสุดท้ายของชีวิต เขายังคิดถึงเธออยู่

“สถาบันของแดเนริสเปิดแล้วและเริ่มสอนแล้ว และมีการตั้งสภาขนาดเล็กโดยมีทีเรียนเป็นหัตถ์ของราชา” แซมเล่าข่าวล่าสุดจากอ่าวทาสให้เอมอนฟัง

“แดเนริสคือใคร สถาบันคืออะไร ทีเรียน แลนนิสเตอร์กลายเป็นหัตถ์ของราชาให้เธอจริงเหรอ?” จอนตกใจกับคำตอบของแซม

หลังจากกลับมา เขายุ่งกับการเสริมกำลังป้องกันมาตลอด เขาไม่เข้าใจสิ่งที่แซมพูดเลย แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะถาม

“ข้าไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะทำได้ดีขนาดนี้ เธอคงไม่รู้เลยว่ามีทาร์แกเรี่ยนที่กำลังจะตายคนหนึ่งเฝ้ามองเธออยู่เงียบ ๆ จากปลายโลก และไม่สามารถทำอะไรเพื่อเธอได้” เอมอนพูดด้วยความละอายเล็กน้อย พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าไกลออกไป

“เจ้าควรภูมิใจในตัวเธอ ตระกูลทาร์แกเรี่ยนมีสมาชิกที่ยอดเยี่ยมแบบนี้เกิดขึ้น” แซมพูดปลอบเอมอน

“ข้าอยากเห็นสถาบันที่เธอก่อตั้งด้วยตาของข้าเองจริง ๆ...” เอมอนลดสายตาลง สีหน้ามีความเสียดาย

ไม่กี่นาทีต่อมา... “เมสเตอร์เอมอน? เมสเตอร์เอมอน!”

จอนยังคิดอยู่เลยว่าเด็กผู้หญิงที่พวกเขาพูดถึงคือใคร ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของแซม เขาเงยหน้าขึ้นมองเมสเตอร์เอมอน ซึ่งหลับตาไปแล้ว

การจากไปของเมสเตอร์เอมอนเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี ชายชราที่ได้รับความเคารพอย่างสูงคนนี้ไม่เพียงมีความรู้และทักษะด้านการแพทย์ แต่ยังเป็นทั้งผู้นำและสมองของหน่วยพิทักษ์ราตรี

หลังจากเอมอนเสียชีวิต แซมเขียนคำไว้อาลัยอย่างจริงจังให้ชายชราหน่วยพิทักษ์ราตรีผู้มีอายุกว่าหนึ่งศตวรรษ ซึ่งรักษาคำสาบานจนถึงลมหายใจสุดท้าย

หลังพิธีเผาศพของเมสเตอร์เอมอน บาดแผลของจอนก็หายดีเกือบหมด เขาทุ่มตัวกลับไปเสริมกำแพงป้องกันของกำแพง เตรียมรับมือการโจมตีของคนเถื่อนที่จะใหญ่กว่านี้

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………