บทที่ 26: โฮล์มส์ โลแลนออกโรง
บทที่ 26: โฮล์มส์ โลแลนออกโรง
พลังในการกินของนามิและทาชิงินั้นเกินความคาดหมายของโลแลนมาก!
อาหารที่เตรียมไว้สำหรับสามคนกลับไม่พอ!
โลแลนต้องเอาออกมาเพิ่มอีกถึงจะพอ
ต้องเข้าใจว่าสองคนนี้เพิ่งกินอิ่มจากงานเลี้ยงมาก่อนแล้วแท้ ๆ!
โลแลนคิดเงียบ ๆ ว่านี่แหละคือความสามารถของคนในโลกวันพีซ ที่สามารถกินอาหารได้เกินปกติ
ในโลกนี้ร่างกายของผู้คนมีความแข็งแรงมาก คนธรรมดา ๆ ในโลกนี้ก็กินจนอิ่มเหมือนลูกบอลก็ยังทำได้ง่าย ๆ~
ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาจากโลกก่อนของเขาล่ะก็ กระเพาะคงระเบิดไปนานแล้ว!
หลังจากที่กินอิ่มแล้ว โลแลนนั่งรอให้สองคนย่อยอาหารอยู่ประมาณชั่วโมงหนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางเพื่อตามหาเจ้าหญิงวีวี่
ตามที่โคบราบอก เจ้าหญิงวีวี่ “หายตัวไป” เมื่อครึ่งเดือนก่อน
โลแลนคร่าว ๆ ตามไทม์ไลน์ ตอนนี้ก็น่าจะเป็นช่วงที่เจ้าหญิงวีวี่เริ่มแทรกซึมเข้าไปในองค์กรบาโรคว์เวิร์คส์
นั่นหมายความว่า ตอนนี้เจ้าหญิงวีวี่กับอิการัม หัวหน้าหน่วยราชองครักษ์ น่าจะเริ่มเข้าไปในบาโรคว์เวิร์คส์ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน
แต่หลังจากเข้าร่วมแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้ทำงานด้วยกัน
แถมภารกิจยังถูกจัดสรรโดยหน่วยงานอีกต่างหาก
ตอนนี้เจ้าหญิงวีวี่ไม่รู้เลยว่ากำลังทำภารกิจประหลาดอะไรอยู่ที่ไหนบ้าง~
“นายน้อยโลแลน ครั้งต่อไปช่วยแกล้งฉันอีกนะ~”
นามิกระโดดตัวลอยไปข้างหน้าโลแลน แล้วหันกลับมายิ้มแสนซน พร้อมกับโค้งคำนับให้โลแลน
“ฉันว่าเธอไม่ควรเรียกว่าลูกแมวขโมยแล้วล่ะ ต่อไปต้องเรียกว่าลูกแมวตะกละดีกว่า~”
โลแลนยิ้มพร้อมกับยื่นมือไปบีบแก้มของนามิแล้วเขย่าเบา ๆ
“ใช่เลย ฉันเป็นลูกแมวตะกละตัวน้อย ที่จะรอให้ท่านนายน้อยโลแลนมาให้อาหารอร่อย ๆ ทุกวันนะ~”
นามิทำหน้าตาน่ารัก พลางกอดแขนของโลแลนและอ้อนเขา
เมื่อเทียบกับนามิแล้ว ทาชิงินั้นดูจะรักษามารยาทและความสงบเสงี่ยมมากกว่า
เธอเองก็อยากจะกินอาหารอร่อย ๆ แบบนั้นทุกวันเช่นกัน
แต่ให้เธอทำเหมือนนามิแล้วอ้อนโลแลน เธอทำไม่ได้แน่… อย่างน้อยก็ยังทำไม่ได้ในตอนนี้~
แต่โลแลนก็ไม่ได้คาดหวังให้ทาชิงิเปลี่ยนไป
เพราะเขาคิดว่าทุกคนมีจุดเด่นของตัวเอง และทุกคนควรรักษาความเป็นตัวเองไว้ แบบนี้ชีวิตของเขาถึงจะมีสีสัน
ทาชิงินั้นมีความโดดเด่นตรงที่เธอเรียบง่าย สง่างาม อ่อนน้อม และจิตใจดี...
ในขณะที่คิดถึงเรื่องที่ต้องทำ ทาชิงิก็ถามว่า: “นายน้อยโลแลน เราไม่รู้เลยว่าเจ้าหญิงวีวี่หายไปที่ไหน ฝ่าบาทโคบราก็บอกแค่เป็นพื้นที่กว้าง ๆ เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี?”
การตามหาเจ้าหญิงวีวี่ในประเทศที่ใหญ่ขนาดนี้ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร!
แต่สำหรับโลแลนผู้ที่ข้ามมาจากอีกโลก การหาตัวเจ้าหญิงวีวี่ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ขอแค่ไปหาคล็อกโคไดล์หรือโรบิน แล้วให้พวกเขาสั่งเจ้าหญิงวีวี่กลับมารับภารกิจ เจ้าหญิงวีวี่ก็จะปรากฏตัวเอง
“ก่อนออกเดินทาง ฉันได้สืบข้อมูลมาแล้ว ที่อาณาจักรอาลาบาสต้านี้มีองค์กรลับที่ชื่อว่าบาโรคว์เวิร์คส์ ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมอาชญากรรมหลายอย่าง ถ้าเราเริ่มจากจุดนี้รับรองไม่ผิดแน่!”
ในฐานะคนที่มาจากอีกโลกหนึ่ง โลแลนไม่สามารถทำอะไรที่ชัดเจนเกินไปได้
บางเรื่องเขาต้องปกปิดไว้บ้าง
อย่างเช่นเรื่องที่ว่าเจ้าหญิงวีวี่กำลังทำงานเป็นสายลับในบาโรคว์เวิร์คส์ หากเขาพูดออกไปตรง ๆ นามิกับทาชิงิคงต้องสงสัยแน่ ๆ!
แต่หลังจากที่โลแลนให้ “เหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผล” ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี
ทันทีที่โลแลนพูดจบ ดวงตาของทาชิงิก็เปล่งประกายขึ้นทันที!
เธอเอ่ยชมด้วยความชื่นชม: “นายน้อยโลแลน นายเก่งจริง ๆ ที่วางแผนล่วงหน้าไว้แล้ว”
“ใช่เลย นายน้อยของเราเก่งที่สุด!”
นามิฉวยโอกาสชมเชยเขาทันที
จากนั้นเธอก็คิดถึงปัญหาบางอย่างขึ้นมาและถามว่า: “แต่ว่านายน้อย ถ้าองค์กรบาโรคว์เวิร์คส์เป็นองค์กรลับที่ทำเรื่องผิดกฎหมาย มันก็คงจะหาตัวไม่ง่าย เราจะเริ่มต้นหาพวกเขายังไงดี?”
โลแลนตอบต่อว่า: “เรื่องนั้น ฉันไปเยี่ยมคุกในอาลาบาสต้าและจ่ายเงินให้พวกนักโทษบางคน พวกเขาให้ข้อมูลมาว่า ที่เมืองยูบาในอาลาบาสต้ามีคาสิโนชื่อว่ายูเอ็น ซึ่งเป็นที่ที่พวกอิทธิพลมืดชอบไปกัน”
“ว้าว! นายน้อยเก่งจังเลย! คิดได้ยังไงว่าจะไปถามข้อมูลจากนักโทษ” นามิอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
ทาชิงิพยักหน้าเห็นด้วย: “ใช่เลย นักโทษน่าจะรู้จักสถานที่แบบนี้ดีที่สุด นายน้อยที่คิดจะหาข้อมูลจากพวกเขานี่ช่างฉลาดจริง ๆ!”
“ต้องเข้าใจว่า บนภูเขาไม่เคยมีเสือสองตัวอยู่ด้วยกันได้ เมื่อคาสิโนยูเอ็นมีอิทธิพลกับพวกอิทธิพลมืดมากขนาดนี้ และบาโรคว์เวิร์คส์ก็เป็นองค์กรอาชญากรรมที่มีอิทธิพลมหาศาลเช่นกัน ดังนั้น…”
โลแลนจงใจหยุดพูดกลางคัน ก่อนจะเลียนเสียงแบบเชอร์ล็อก โฮล์มส์ พร้อมกับสรุปอย่างมั่นใจว่า: “ดังนั้น ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว! คาสิโนยูเอ็นต้องเป็นที่ตั้งของบาโรคว์เวิร์คส์แน่นอน!!”
“โอ้พระเจ้า!”
นามิเอามือสองข้างทาบแก้ม พร้อมกับทำตาเป็นประกายอย่างหลงใหล: “นายน้อยคะ ตอนแรกพวกเราไม่มีเบาะแสอะไรเลย แต่ในเวลาแค่ไม่กี่วินาที นายก็ไขปริศนาทุกอย่างออกมาได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ! นายน้อย ฉันไม่ได้อวยนะ แต่ฉันนับถือนายจริง ๆ!”
“นายน้อย… ฉันเคยคิดว่านายเป็นแค่คุณชายจอมเสเพล แต่ตอนนี้พอได้เป็นผู้ช่วยของนายแล้ว ฉันรู้สึกว่านี่เป็นโชคดีจากสามชาติของฉันเลย…”
เมื่อคิดถึงความประทับใจแรกที่เธอมีต่อโลแลน ทาชิงิก็รู้สึกอายจนแก้มแดงขึ้นมา~
นายน้อยที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ แม้ในคืนที่มืดมิด เขาก็ยังส่องแสงเจิดจ้า!
ฉันเคยมองข้ามนายน้อยไปได้ยังไงกัน…
ความรู้สึกผิดชวนให้เธอคิดในใจว่าต่อไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอจะเชื่อมั่นในตัวนายน้อยอย่างไม่ลังเล!