บทที่ 21: ผมแดง vs "ไอ้หนูคนนั้น"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลายสิบวันผ่านไป~

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในโร้กทาวน์ได้แพร่กระจายออกไป

“นักดาบอันดับหนึ่งของโลก มิฮอว์ค พ่ายแพ้ให้กับนักดาบหนุ่มลึกลับที่โร้กทาวน์ ทิ้งรอยแผลแห่งความอับอายไว้ที่คอ!”

“มิฮอว์คยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยปากของตัวเอง และยกตำแหน่งนักดาบอันดับหนึ่งของโลกให้ แต่เด็กหนุ่มลึกลับกลับไม่สนใจ!”

“น่าตกใจ! มิฮอว์ค นักดาบอันดับหนึ่งของโลก พังร้านเหล้าที่โร้กทาวน์ แต่ถูกบังคับให้จ่ายค่าเสียหายโดยเด็กหนุ่มลึกลับ!”

“เทพแห่งดาบกลับบ้าน พบร้านเหล้าของพ่อถูกทำลาย ด้วยความโกรธจัดจึงซัดนักดาบอันดับหนึ่งของโลกจนต้องจ่ายค่าเสียหาย!”

ในช่วงเวลาสั้น ๆ หัวข้อข่าวดึงดูดความสนใจจากหลายสำนักข่าวก็ได้ถูกปล่อยออกมา

แต่เนื่องจากการต่อสู้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่มีนักข่าวอยู่ในเหตุการณ์ จึงไม่มีภาพหรือวิดีโอของเหตุการณ์นี้

นักดาบหนุ่มลึกลับที่เอาชนะมิฮอว์คยิ่งกลายเป็นปริศนามากขึ้นไปอีก!

ณ นิวเวิลด์ ที่ใดที่หนึ่ง

บนเรือโจรสลัดลำหนึ่ง ธงโจรสลัดเป็นรูปหัวกะโหลกไขว้ดาบสองเล่ม โดยมีรอยแผลเลือดสามเส้นที่เบ้าตาข้างหนึ่งของกะโหลก

หากเป็นโจรสลัดที่มีชื่อเสียงสักหน่อย ย่อมรู้จักธงโจรสลัดนี้ดี

มันคือสัญลักษณ์ของกลุ่มโจรสลัดผมแดง หนึ่งในสี่จักรพรรดิ!

เรือลำนี้มีชื่อว่า เรด ฟอร์ซ

ที่ปลายดาดฟ้าเรือ ชายผมแดงแขนเดียวมองไปข้างหน้าและพูดขึ้นว่า: “ได้ยินว่านายแพ้ แถมเกือบจะถูกตัดหัวด้วย เรื่องนี้จริงไหม?”

ไม่ไกลจากเรด ฟอร์ซ เรือโจรสลัดขนาดจิ๋วที่มีรูปร่างเหมือนโลงศพกำลังลอยอยู่เงียบ ๆ บนผิวน้ำ

บนเรือโลงศพนั้น มิฮอว์คนั่งอยู่ เขามองไปที่ชายผมแดงแขนเดียวด้วยสายตาคมกริบและพูดอย่างสงบ: “ใช่ ฉันแพ้!”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา เหล่าร่างเงาที่อยู่รอบ ๆ ชายผมแดงแขนเดียวต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง!

“ไม่น่าเชื่อเลย ว่าจะมีนักดาบแบบไหนที่สามารถเอาชนะนายได้!”

“ได้ยินว่าเป็นแค่เด็กหนุ่ม เรื่องนี้มันฟังดูเหลือเชื่อเกินไป! คงเป็นคนที่ใช้พลังจากผลปีศาจเพื่อเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองแน่ ๆ”

“การที่เอาชนะนักดาบอันดับหนึ่งของโลกได้ ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ก็ต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งน่ากลัวอยู่ดี!”

“ทะเลนี้ยิ่งนับวันยิ่งสนุกขึ้นเรื่อย ๆ~”

เหล่าคนในกลุ่มโจรสลัดผมแดงต่างมองมิฮอว์คด้วยความสนใจ

ใบหน้าของแชงคูสปรากฏรอยยิ้มขี้เล่น เขาหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า: “พูดแบบนี้ แปลว่าต่อไปคงไม่มีใครมาล้อฉันแล้วสินะ?”

“ฉันแค่เสียแขนข้างหนึ่ง แต่นายสิ เกือบจะเสียหัวไปเลยนะ~ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

สีหน้าของมิฮอว์คยังคงสงบนิ่ง ไม่มีความโกรธหรือความสุข: “หุบปากไปเถอะ เจ้าขยะไร้แขน! ฉันเกือบจะตายจริง แต่ครั้งนี้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง!”

เหล่าลูกเรือในกลุ่มโจรสลัดผมแดงต่างพากันแลบลิ้นด้วยความตื่นเต้น

ดูเหมือนว่าจะมีแค่ชายตรงหน้านี้เท่านั้นที่กล้าว่าแชงคูสว่าเป็นขยะไร้แขนโดยที่แชงคูสจะไม่โกรธ

แน่นอน แม้จะถูกด่าว่าเป็นขยะ แชงคูสก็ยังไม่โกรธ

เขาเงยหน้าดื่มเหล้าหนึ่งอึก ก่อนจะมองไปที่มิฮอว์คด้วยรอยยิ้ม: “ทำไมน่ะ? หรือว่านายก็ทำเหมือนฉัน เดิมพันอนาคตไว้กับเด็กคนหนึ่งแล้ว?”

“เดิมพันไว้กับเด็กคนนั้นงั้นเหรอ?” เมื่อได้ยินดังนั้น มิฮอว์คหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ และส่ายหัวเบา ๆ: “ฉันไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้นหรอก~”

พูดจบ เรือโลงศพของมิฮอว์คก็ขยับไปเองแม้ไม่มีลมพัด

“ผมแดง! เมื่อฉันปิดด่านฝึกเสร็จ ฉันกับนายจะยิ่งห่างกันในด้านดาบมากขึ้นเรื่อย ๆ! หลังจากนี้ นายคงไม่มีสิทธิ์มาเป็นคู่ต่อสู้ในการดวลดาบกับฉันอีกแล้ว~”

เรือโลงศพแล่นไปในทะเลไกลออกไป

“ไอ้หมอนี่! อย่าพูดเร็วเกินไปนักสิ ถ้าวันไหนฉันเจอเด็กคนนั้นแล้วจัดการเขาได้ นายจะไม่รู้สึกอับอายหรือไง?”

แชงคูสพิงตัวลงกับขอบเรือ มองไปยังเรือโลงศพที่กำลังลอยออกไป แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

เรือโลงศพหยุดลงชั่วครู่!

มิฮอว์คไม่ได้หันกลับมา แต่พูดอย่างสงบว่า: “เมื่อฉันฝึกเสร็จแล้ว ฉันจะให้โอกาสนายได้สู้กับฉันอีกครั้ง แล้วฉันจะใช้วิชาดาบของเด็กคนนั้นทำให้นายได้รู้ว่า ‘ความแตกต่างที่แท้จริง’ คืออะไร!”

พูดจบ เรือโลงศพก็หายไปในหมอกหนาทึบของทะเล~

แชงคูสดื่มเหล้าอีกอึกหนึ่ง~

ก่อนจะหัวเราะและส่ายหัวเบา ๆ: “ไอ้หมอนี่ ชอบอวดดีอยู่เรื่อย~”

“ใช่เลย กับตัน จะบอกว่าหลังปิดด่านเสร็จก็จะชนะนายได้เนี่ย มิฮอว์คอวดดีเกินไปแล้ว” รักกี้ ลู ผู้กำลังแทะเนื้อขนาดใหญ่พูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่—ที่ฉันบอกว่าเขาอวดดี ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น แต่เพราะคำพูดของเขาหมายความว่า หลังจากเขาปิดด่านฝึกเสร็จ เขาจะเข้าใจท่าดาบที่เด็กคนนั้นใช้ทำให้เขาบาดเจ็บ การที่จะเข้าใจท่าดาบที่เกือบจะตัดหัวคนอย่างเขานั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในท้องทะเลทั้งหมด มีเพียงมิฮอว์คเท่านั้นที่กล้าพูดอย่างมั่นใจขนาดนี้~"

แชงคูสวางขวดเหล้าลง~

แม้ในใจเขาเองก็เกิดความรู้สึกกระหายการต่อสู้ขึ้นเช่นกัน

“ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าท่าดาบของเด็กคนนั้นมันเก่งกาจขนาดไหน ถึงทำให้คนอย่างนายต้องไปปิดด่านฝึก!”

ในใจของเขาเริ่มตั้งตารอการประลองระหว่างเขากับมิฮอว์คหลังจากที่มิฮอว์คฝึกเสร็จแล้ว!

“เอาดาบมา!” แชงคูสยื่นมือออกไปและตะโกนสั่ง

“กับตัน คุณจะฝึกดาบเหรอ?” เยซุปถามด้วยความสงสัย

แชงคูสยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า: “การต่อสู้ครั้งนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์จะประมาทได้~”

เยซุปเกาหัวแล้วพูดว่า: “อ่า ก็จริงอยู่ ดาบของมิฮอว์คเป็นดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แล้วเขายังไปปิดด่านฝึกอีก หลังจากออกมาเขาคงยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก แม้แต่ท่านหัวหน้าก็ไม่ควรจะประมาท~”

“ฮ่าฮ่า พูดให้ถูกก็คือ ถึงแม้ว่าจะเป็นการต่อสู้กับมิฮอว์ค แต่จริง ๆ แล้วคนที่ฉันจะต้องสู้ด้วยก็คือเด็กคนนั้น~” แชงคูสยิ้ม

เพราะในเมื่อมิฮอว์คบอกว่าจะใช้ท่าดาบของเด็กคนนั้นมาต่อสู้กับเขา ดังนั้นการต่อสู้ครั้งนี้ก็เหมือนกับว่าแชงคูสต้องสู้กับ “เด็กคนนั้น” ด้วย!