บทที่ 251: มื้ออาหารสื่อรัก (15)

เรื่องกินคือเรื่องใหญ่ในชีวิตคนเรา

พอได้ยินชิวเยี่ยบอกว่าหิว หลวนซือก็ลืมเรื่องที่จะสารภาพรักไปเสียสนิท ชายหนุ่มรีบถามกลับทันทีว่า "คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป!"

"ฉันเป็นคนจีนน่ะ ถ้าเทียบกับอาหารฝรั่งแล้วก็เลยชอบอาหารจีนมากกว่า เสียดายที่ร้านอาหารจีนในต่างประเทศส่วนใหญ่ทำรสชาติออกมาได้ไม่ค่อยต้นตำรับเท่าไหร่"

พูดจบชิวเยี่ยก็ถอนหายใจ สีหน้าของเขาดูเสียดายไม่น้อย

หลวนซือทนเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่ได้ จึงรีบก้าวออกไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้ตอนกลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านเกิด ผมเคยเรียนทำอาหารจีนมาบ้างนิดหน่อย ถ้าคุณไม่รังเกียจ ไปที่ห้องผมไหมครับ เดี๋ยวผมทำอะไรให้กินเอง"

เป้าหมายสำเร็จลุล่วง

ชิวเยี่ยยกยิ้มมุมปากอย่างแนบเนียนจนแทบสังเกตไม่เห็น

"จะดีเหรอ" เขามองหลวนซือด้วยสีหน้าดีใจ ก่อนที่ประกายความตื่นเต้นในแววตาจะค่อยๆ จางลงในวินาทีต่อมา "ช่างเถอะ ไม่เอาดีกว่า ฉันไม่อยากไปรบกวนนาย"

หลวนซือลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที

"ไม่รบกวนเลยครับ!"

"อีกอย่าง ร้านอาหารจีนในเวนิสก็มีไม่เยอะด้วย! คุณอาจจะไม่ถูกปากรสชาติที่พวกเขาทำก็ได้! แต่ผมไม่เหมือนกันนะ คุณตาของผมเป็นเชฟ ผมเรียนทำอาหารจีนมาจากท่าน! รับรองว่าผมทำเมนูที่คุณชอบได้แน่ๆ!"

หลวนซืออธิบายอย่างร้อนรน น้ำเสียงที่พูดก็รัวเร็ว

ท่าทางของเขาดูเหมือนแทบอยากจะลากชิวเยี่ยเข้าบ้านไปเสียเดี๋ยวนี้

ชิวเยี่ยแสร้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ชายหนุ่มร้อนใจจนแทบจะเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด "ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องรบกวนนายแล้วล่ะ"

พอได้ยินดังนั้น จิตรกรหนุ่มลูกครึ่งก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจจนปิดไม่มิด

เขาตบหน้าอกตัวเองดังป้าบพร้อมประกาศกร้าว

"ไม่ต้องห่วงครับ! ผมจะทำให้คุณอิ่มอร่อยจนพอใจแน่นอน!"

...

ก่อนจะออกไปซื้อวัตถุดิบ หลวนซือได้สอบถามเรื่องรสชาติอาหารที่ชิวเยี่ยชอบ พอรู้ว่าอีกฝ่ายชอบกินเผ็ด เขาก็เตรียมทำอาหารสี่อย่าง ได้แก่ ไก่ผัดพริกแห้ง หมูสไลด์ต้มเผ็ด หมูผัดพริก และซุปซี่โครงหมูใส่ข้าวโพด

เห็นได้ชัดเลยว่าเขาทำอาหารบ่อย ภายในห้องครัวยังมีกลิ่นน้ำมันและเครื่องปรุงบางอย่างที่หาซื้อในต่างประเทศไม่ได้ อย่างเช่นพริกหมาล่า อบอวลอยู่จางๆ

ทว่าการทำอาหารก็ถือเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง

บางคนเกิดมาพร้อมกับสกิลการทำอาหารเต็มเปี่ยม แค่หยิบจับอะไรนิดหน่อยไม่ต้องร่ำเรียนจริงจังก็ทำอาหารออกมาได้เลิศรส ในขณะที่บางคนต่อให้มีสูตรและมีครูคอยสอน ก็ยังอุตส่าห์ทำกระทะไหม้ สร้างสรรค์เมนูอาหารมฤตยูที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้

ชิงหลวนจัดอยู่ในประเภทแรก

ส่วนชิวเยี่ยนั้นจัดอยู่ในประเภทหลัง

โชคดีที่ชิวเยี่ยประเมินตัวเองได้ดี เขารู้ว่าห้องครัวไม่ใช่ถิ่นของตัวเองจึงไม่คิดจะเข้าไปทำตัวเกะกะ ถึงแม้จะจับตะหลิวผัดกับข้าวไม่เป็น แต่เขาก็ยังช่วยล้างผักเป็นลูกมือให้ก่อนที่จะเริ่มลงมือทำอาหารได้

หลังจากนั้นตอนที่หลวนซือกำลังผัดกับข้าว ชิวเยี่ยก็ไม่ได้หนีหายไปไหน เขายืนพิงกรอบประตูครัวคอยอยู่เป็นเพื่อนและชวนคุย แถมยังช่วยซับเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของหลวนซือให้อีกด้วย

หลวนซือมีความสุขจนแทบล้นปรี่

เขายอมให้อีกฝ่ายเช็ดเหงื่อให้แต่โดยดี ในใจแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าพวกเขากำลังเหมือนคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันที่กำลังใช้ชีวิตคู่ด้วยกันไม่มีผิด

นี่มันชีวิตในฝันของเขาชัดๆ!

ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน!

...

ไม่นานนัก อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ

หลวนซือมองชิวเยี่ยอย่างลุ้นๆ รอคอยปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

"อร่อยมากเลย ฝีมือทำอาหารของนายยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเชฟที่จีนซะอีก!" และแน่นอนว่าชิวเยี่ยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขาเอ่ยปากชมเปาะพร้อมยืนยันรสชาติอย่างหนักแน่น

"ถ้าอย่างนั้นก็กินเยอะๆ เลยนะครับ!"

ทั้งสายตาและหัวใจของหลวนซือในตอนนี้มีแต่ชิวเยี่ยเต็มไปหมด ตลอดทั้งมื้ออาหารเขาเอาแต่คอยคีบกับข้าวให้ชิวเยี่ยอย่างเอาใจใส่ กับข้าวสามอย่างและซุปอีกหนึ่งถ้วยจึงตกไปอยู่ในท้องของชิวเยี่ยเป็นส่วนใหญ่

หลังมื้ออาหาร ชิวเยี่ยอาสาจะเป็นคนล้างจาน

ทว่าหลวนซือกลับห้ามไว้ "คุณเป็นแขกนะครับ จะปล่อยให้แขกมาล้างจานได้ยังไง!"