บทที่ 243: ประธานจอมเผด็จการบังคับรักจิตรกรลูกครึ่ง (7) - แผนลวงจิตรกรข้ามทวีป

ชิวเยี่ย: "..."

ชิวเยี่ยไม่คาดคิดเลยว่า 9958 จะปล่อยโฮออกมาทันทีที่อ้าปาก เขาจึงได้แต่ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างล้ำลึก

จิ้งจอกน้อยอาศัยอยู่ในห้วงจิตวิญญาณของเขามาเนิ่นนาน เขาย่อมเข้าใจนิสัยใจคอของมันเป็นอย่างดี แรกเริ่มเดิมทีมันมาพร้อมกับภาพลักษณ์คนสวยใสซื่อ แต่ภายหลังเมื่อได้รับการหล่อหลอมจากเขา มันก็เริ่มมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขึ้นมาบ้าง... ถึงจะแค่เพียงเล็กน้อยก็เถอะ

มันอาจจะเก่งกาจเรื่องหาเรื่องปวดหัวไปให้คนอื่น

แต่ถ้าจะแว้งกลับมาหาเรื่องเขา...

มันก็คงยังไม่มีความกล้ามากพอ

ดังนั้นชิวเยี่ยจึงไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรมันจริงๆ เขาก็แค่รู้สึกว่าเจ้าตัวไร้ประโยชน์นี่ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ซื่อบื้อจนเกินเยียวยา หากบังเอิญว่าวันหนึ่งมันโตขึ้นแล้วต้องมาเจอคนแบบสวี่เหยียนเข้าจริงๆ จากนั้นก็วิ่งตามต้อยๆ เหมือนลูกสุนัขที่กำลังเริงร่า...

เขาอาจจะต้องลงมือฆ่าใครสักคนจริงๆ

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์เช่นนั้นขึ้น ชิวเยี่ยจึงตัดสินใจใช้ 'สื่อการสอน' ที่มีอยู่ตรงหน้ามาอบรมสั่งสอนกันสดๆ ร้อนๆ เสียเลย และด้วยความกลัวว่า 9958 จะไม่ตั้งใจฟังหรือจดจำใส่ใจ เขาจึงจงใจปั้นหน้าขรึมและทำท่าทีให้ดูดุดันมากยิ่งขึ้น

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าตัวไร้ประโยชน์นี่จะทนรับแรงกดดันไม่ได้เลยสักนิด?

พูดยังไม่ทันจบสองประโยค มันก็เริ่มแหกปากร้องไห้จ้าเสียแล้ว

ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้จิ้งจอกน้อยร้องไห้ เขาก็ทำได้เพียงเอ่ยปลอบโยนมันสักหน่อย ทว่าการปลอบโยนกลับให้ผลตรงกันข้าม ต่อมน้ำตาของ 9958 ดูเหมือนจะทำงานหนักเกินพิกัด ทันทีที่เขาเอ่ยปาก เจ้าตัวเล็กก็ยิ่งร้องไห้หนักหน่วงขึ้นไปอีก ราวกับว่ามันได้รับความอยุติธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกก็ไม่ปาน

ชิวเยี่ย: "..."

ชิวเยี่ยหมดความอดทนหลังจากพยายามปลอบอยู่เพียงสองสามครั้ง เขาขี้เกียจจะเปลืองน้ำลายอีกต่อไป จึงจัดการงัดเอาอมยิ้มที่ตุนไว้ก่อนหน้านี้ออกมา—คราวนี้เป็นอมยิ้มด้ามโตเป็นพิเศษ เขาฉีกห่อกระดาษออกแล้วยัดใส่ปากจิ้งจอกน้อยโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ในที่สุดก็สามารถหยุดเสียงร้องไห้นั้นได้เสียที

9958 นั่งแหมะอยู่บนตักของชิวเยี่ย

เลียอมยิ้มตุ้ยๆ

ขณะที่ยังคงสูดน้ำมูกเป็นระยะ

ชิวเยี่ยฉวยโอกาสนี้อบรมสั่งสอนมันต่อไปอีกพักใหญ่ ยกตัวอย่างเช่น มันคือจิ้งจอกที่เขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาด้วยความทะนุถนอมและตามใจเป็นที่สุด หากวันข้างหน้ามันกล้าหนีตามผู้ชายสุ่มสี่สุ่มห้าเหมือนอย่างซูเริ่นล่ะก็ เขาจะหักขามันทิ้งเสีย เป็นต้น

9958 เลียอมยิ้ม

"ข้าไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก! ถ้าข้าจะหนีตามใคร ข้าก็จะหนีตามคนแบบแม่นกน้อยต่างหาก!"

ชิวเยี่ยลูบหัวมันเบาๆ

"จะว่าไป ดูเหมือนในพล็อตเรื่องนี้จะไม่มีแม่นกน้อยนะ"

9958 สูดน้ำมูก "บทของแม่นกน้อยมาทีหลังนู่นเลย ในโลกใบนี้ ตัวตนของเขาคือจิตรกรเอกผู้โด่งดังมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่ จู่ๆ เขาก็สูญเสียแรงบันดาลใจในการวาดภาพไป จนกระทั่งเขาได้พบกับซูเริ่นที่อยู่ต่างประเทศ"

ชิวเยี่ยจับใจความสำคัญจากคำพูดของจิ้งจอกน้อยได้ทันที

"ซูเริ่นอยู่ต่างประเทศ?"

"เขาไม่ได้อยู่ในประเทศงั้นหรือ?"

9958 พยักหน้า ก่อนจะส่ายหัว "แม่นกน้อยเป็นลูกครึ่ง พ่อของเขาเป็นชาวอิตาลี ส่วนแม่เป็นชาวจีน แม้เขาจะถือสัญชาติตามแม่ แต่เขาก็อาศัยอยู่ที่อิตาลีมาตั้งแต่เด็ก"

"ซูเริ่นไปเรียนต่อที่อิตาลี บังเอิญได้พบกับแม่นกน้อย และเป็นคนจุดประกายแรงบันดาลใจให้เขา เขาตามจีบซูเริ่นและคอยดูแลเธอในทุกๆ เรื่อง แต่ซูเริ่นก็ไม่ได้ตกลงคบหากับเขา หลังจากเรียนจบได้ไม่นาน เธอก็บินกลับมาที่จีน"

ชิวเยี่ยเดาะลิ้นเบาๆ

เสียงนั้นไม่ได้ดังหรือหนักแน่นเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะไร้อารมณ์ใดๆ แอบแฝง ทว่า 9958 กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความหงุดหงิดรำคาญใจและจิตสังหารที่แฝงอยู่ภายใน

มันอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

ไม่กล้าแม้แต่จะเลียอมยิ้มต่อ

ชิวเยี่ยวางมือข้างหนึ่งพาดไว้บนที่วางแขนของโซฟา ส่วนมืออีกข้างลูบไล้หน้าท้องนุ่มนิ่มของจิ้งจอกน้อย พลางพึมพำเสียงแผ่ว "จิตรกรลูกครึ่งผู้โด่งดัง อิตาลี..."

"แบบนี้คงไม่เข้าที"

"รักระยะไกลมันลำบากเกินไป ข้าต้องทำให้เขาตามเธอกลับมาที่ประเทศนี้ให้ได้"

ชิวเยี่ยลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้กะทันหัน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาผู้ช่วยพิเศษของเจ้าของร่างเดิม "ช่วงนี้มีโปรเจกต์ร่วมทุนอะไรที่เกี่ยวกับอิตาลีบ้างไหม?"

ผู้ช่วยพิเศษชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวและตอบตามตรง

"ไม่มีครับ"

แต่ในฐานะผู้ช่วยพิเศษ ความสามารถในการอ่านบรรยากาศย่อมเป็นจุดแข็งของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นหลังจากตอบกลับไป เขาก็เอ่ยถามต่อทันที "ต้องการให้เราเริ่มหาโปรเจกต์ร่วมทุนใหม่ๆ ตอนนี้เลยไหมครับ?"