บทที่ 540 - เซียวเหอพบหานซิ่น ความแค้นข้ามสหัสวรรษ

บทที่ 540 - เซียวเหอพบหานซิ่น ความแค้นข้ามสหัสวรรษ

เซียวเหอ อัครมหาเสนาบดีแห่งแดนบรรพชน ผู้สวมชุดขุนนางขั้นหนึ่งและสวมหมวกผ้าก๊วนสีดำปรากฏตัวขึ้น

"กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!"

เมื่อมาถึง เซียวเหอก็ทำความเคารพเซี่ยอวี่ก่อน

จากนั้นก็เอาตัวบังหานซิ่นไว้ด้านหลัง แล้วประสานมือคารวะเซี่ยอวี่

"ฝ่าบาท ซิ่นเพิ่งจะจุติลงมา ยังไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของแดนบรรพชน และยังไม่รู้ความสามารถของแม่ทัพท่านอื่นๆ จึงได้พูดจาโอหังออกไปพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้ และจะสั่งสอนเขาให้ดีเองพ่ะย่ะค่ะ"

น้ำเสียงของเซียวเหอแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด

พร้อมกับขยิบตาให้หานซิ่นไม่หยุด

ส่วนหานซิ่นกลับทำท่าทีไม่ใส่ใจ ยักไหล่ให้เซียวเหอ

พร้อมกันนั้นก็มองเซี่ยอวี่ด้วยสายตาเร่าร้อน

การที่เซี่ยอวี่ยังไม่ปฏิเสธข้อเสนอของเขา ก็แสดงว่ายังมีหวัง

เซี่ยอวี่หรี่ตาลง ทำให้คนเดาใจไม่ถูก

เขามองสลับไปมาระหว่างหานซิ่นและเซียวเหอ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็สะบัดมือ

"ข้าโปรดปรานฮีโร่ที่มีความทะเยอทะยานที่สุด ในเมื่อเขาคือเทพทหารหานซิ่น"

"แล้วการจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของแดนบรรพชนมันจะเป็นอะไรไปเล่า"

หานซิ่นตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบประสานมือทำความเคารพทันที

"ขอบพระทัยฝ่าบาท!"

ส่วนเซียวเหอที่ยังตั้งตัวไม่ทันถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

"หานซิ่น... เลเวล 1... เป็นแม่ทัพใหญ่ของแดนบรรพชนงั้นรึ"

ผ่านไปชั่วครู่ เซียวเหอที่ตั้งใจมาขัดขวางถึงได้ดึงสติกลับมาได้

เขามองดูท่าทางของหานซิ่น

ภาพความองอาจของแม่ทัพแดนบรรพชนแต่ละคนก็ผุดขึ้นในหัวเขาทันที

ฮั่วชวี่ปิ้งผู้ห้าวหาญเหนือธรรมดา ผู้สร้างผลงานยิ่งใหญ่ถึงขั้นตอกศิลาจารึกที่เขาลางจวีซวี่

ไป๋ฉี่ผู้มีจิตสังหารน่าสะพรึงกลัว ผู้สร้างภูเขากระดูกนับหมื่นลี้

เตมูจินผู้มีจิตใจคมกริบดั่งใบมีด กลิ่นอายดุดันดั่งหมาป่า

หลี่จิ้งผู้สุขุมล้ำลึก ปราดเปรื่องว่องไว รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง... รวมถึงขุนพลทองคำแห่งต้าถังใต้บังคับบัญชาของเขาที่เก่งกาจกันทุกคน

ยังมีเซี่ยงอวี่ หร่านหมิ่น......

คนพวกนี้ไม่มีใครด้อยไปกว่าหานซิ่นเลยสักคน

แถมคนอื่นๆ ไม่เพียงแต่มีประสบการณ์ยาวนานกว่า แต่ยังสร้างผลงานทางทหารในแดนบรรพชนไว้มากมายอีกด้วย

เลเวลก็ใกล้จะเต็มแม็กซ์กันหมดแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง พลังต่อสู้ หรือการควบคุมแดนบรรพชน เมื่อนับดูแล้ว ทุกด้านล้วนเหนือกว่าหานซิ่นทั้งสิ้น

จะให้หานซิ่นที่เพิ่งเกิดมาเป็นแม่ทัพใหญ่ได้อย่างไร

เซี่ยอวี่เป็นกษัตริย์ จะเอาแต่ใจตัวเองก็ย่อมได้

แต่หานซิ่นเป็นคนแบบนี้ เขาไม่มีทางเลือก

ทว่าในฐานะอัครมหาเสนาบดีของแดนบรรพชน ในฐานะผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในการอัญเชิญหานซิ่นออกมา

เซียวเหอมีสิทธิ์ มีความรับผิดชอบ และมีหน้าที่ที่จะต้องหยุดยั้งเรื่องตลกนี้

เขาก้าวเท้ายาวๆ ออกไปทันที คว้าแขนของหานซิ่นแล้วกระชากลากถูให้ถอยหลังไปหลายก้าว

จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เข้าไปใกล้เซี่ยอวี่

ประสานมือทำความเคารพอย่างจริงจัง ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ

"กระหม่อมขอวิงวอนให้ฝ่าบาทถอนพระราชโองการคืนพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพแต่ละคนของแดนบรรพชนในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นสถานะ หรือทักษะการบังคับบัญชารบ ล้วนเหนือกว่าหานซิ่น จะให้เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ได้อย่างไร"

"ตอนนี้บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย สงครามปะทุขึ้นทุกหย่อมหญ้า แดนบรรพชนเป็นอาณาจักรใหญ่ จะให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ!"

......

......

"ฝ่าบาท ตอนนี้หานซิ่นยังขาดความรู้เรื่องบ้านเมือง หมื่นไม่อาจตั้งเขาเป็นแม่ทัพใหญ่ได้ในตอนนี้นะพ่ะย่ะค่ะ!"

......

เซียวเหอสมกับเป็นอัครมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งแดนบรรพชนจริงๆ

เพื่อโน้มน้าวเซี่ยอวี่ เขาได้ชี้แจงข้อดีข้อเสียทุกข้ออย่างชัดเจน

ตรรกะชัดเจน เรียบเรียงเป็นระเบียบ มองการณ์ไกล แนวคิดลึกซึ้ง แถมยังวิเคราะห์ให้เซี่ยอวี่ฟังจากทุกแง่มุม

ต่อให้เซี่ยอวี่จะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญกับคำกล่าวเหล่านี้ ก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้าง

แต่หานซิ่นกลับไม่ยอมแพ้

เขาไม่สนใจเซียวเหอที่พยายามดึงแขนเขาอย่างสุดกำลัง ก้าวเดินไปยืนเคียงข้างเซียวเหอ

เข้าไปใกล้เซี่ยอวี่ หันหน้าไปหาเซียวเหอ

"นี่ ท่านใต้เท้าเซียว ท่านดูถูกข้าหานซิ่นขนาดนี้เชียวรึ"

"สถานการณ์พื้นฐานของแดนบรรพชนข้าได้ศึกษามาหมดแล้ว ข้อมูลเจาะลึกใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็จำได้ขึ้นใจแล้ว"

......

[จบแล้ว]