บทที่ 520 - กองทัพฉี่หัว กลยุทธ์ของเย่ว์เฟย

บทที่ 520 - กองทัพฉี่หัว กลยุทธ์ของเย่ว์เฟย

"ศัตรูบุก!"

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังมาจากกองทัพของหร่านหมิ่นที่อยู่ไม่ไกล

เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

ขุนพลผู้มีท่วงท่าสง่างามพากองกำลังนับพันนายพุ่งทะยานออกจากค่าย

เห็นเพียงผู้มาเยือนขี่ม้าที่สามารถเทียบเคียงได้กับม้าอูจุยของเซี่ยงอวี่ นามว่าม้าจูหลง

มือซ้ายถือหอกสองคม มือขวาถือทวนตะขอ

สวมหมวกเกราะขนนกสีขาว สวมเกราะหน้าอกรูปหน้าผีร้าย และคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเลือดผืนใหญ่

อู่เต้าเทียนหวัง หร่านหมิ่น!

ทหารคนอื่นๆ สวมใส่อุปกรณ์แตกต่างกันไป มีทั้งกระบี่ยาว หอกยาว ง้าว และทวน

กระทั่งอาวุธของพวกเซียนเปยก็ยังมีให้เห็น

กองทัพนี้พุ่งเข้าล้อมพวกเซี่ยอวี่เอาไว้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เซี่ยงอวี่เห็นดังนั้นจึงกระชับกระบี่ในมือแล้วขยับเข้าไปใกล้เซี่ยอวี่

ทว่าเซี่ยอวี่กลับไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เขาเผยรอยยิ้มราบเรียบและประสานมือกล่าวว่า

"คารวะเว่ยอ๋อง"

ในเวลานี้หร่านหมิ่นได้สถาปนาตนเองเป็นอ๋องแล้ว

กองทัพที่สวมใส่อุปกรณ์แตกต่างกันไปรอบกายเขา ก็คือกองทัพชาวนาที่ได้รับการยกย่องว่ามีพลังรบแข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์เผ่ามังกร กองทัพฉี่หัว!

เมื่อได้ยินผู้มาเยือนเอ่ยชื่อและตำแหน่งของตนได้อย่างถูกต้อง

หร่านหมิ่นที่อยู่บนหลังม้าจูหลงก็ไม่ได้ลงมือในทันที

แต่กลับใช้สายตาพิจารณากองทัพแปลกหน้าตรงข้ามแทน

เมื่อมองไปยังลูกหลานกังตั๋ง แววตาของเขาก็เผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมากนัก

ทว่าเมื่อมองไปที่เซี่ยอวี่ แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นความสงสัย

และเมื่อได้เห็นเซี่ยงอวี่ หร่านหมิ่นก็เบิกตาถลน

ท่อนแขนที่กำอาวุธแน่นปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดดำอย่างไม่รู้ตัว

"พวกเจ้าเป็นใคร"

ขุนพลน้อยคนหนึ่งข้างกายหร่านหมิ่นตวาดถาม

เซี่ยอวี่สะบัดแขนเสื้อพลางชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

"กองทัพจากสวรรค์"

ขุนพลน้อยมองเซี่ยอวี่ด้วยความสงสัย สลับกับมองท้องฟ้า และมองดูเพื่อนร่วมรบข้างๆ ที่กำลังกลั้นขำ

เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกปั่นหัวเข้าให้แล้ว

"รนหาที่ตาย!"

ขุนพลน้อยชักกระบี่ยาวออกมาดังเคร้ง ใบหน้าแดงก่ำชี้หน้าด่าเซี่ยอวี่

"พูดมา พวกแกเป็นสายลับที่พวกเซียนเปยส่งมาใช่ไหม หรือว่าเป็นพวกคนเถื่อน"

"คอยดูปู่ฮั่นคนนี้จะสับพวกเดรัจฉานอย่างพวกแกให้เละ!"

พูดจบขุนพลน้อยก็เงื้อกระบี่คมกริบในมือฟันลงมา

ทว่าเซี่ยอวี่กลับเอาแต่จ้องมองเขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก

พูดตามตรง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูแบบนี้ ขุนพลน้อยก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่เขาก็ยังคงหลบเลี่ยงสายตาของเซี่ยอวี่ และกลั้นใจฟันกระบี่ลงไปอยู่ดี

กระบี่ฟันฉับลงมา ทว่ากลับไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้น มีเพียงแรงสะท้อนมหาศาลที่ส่งกลับมาเท่านั้น

ขุนพลน้อยเพ่งตามอง ก็พบว่าชายร่างกำยำตาดำซ้อนที่อยู่ข้างกายเซี่ยอวี่กลับใช้มือเปล่ารับคมกระบี่เอาไว้ได้ แถมยังไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ เลยด้วยซ้ำ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้

เซี่ยงอวี่ก็สะบัดแขน

พร้อมกับเสียงตุบดังทึบๆ

ขุนพลน้อยบนหลังม้าก็ถูกจับเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นทันที

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

กองทัพฉี่หัวรอบกายหร่านหมิ่นต่างก็ชักอาวุธออกมาเล็งไปที่เซี่ยงอวี่อย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกันมาในสมรภูมิเดียวกัน

ขุนพลน้อยคนนั้นจะทำอะไรกับเซี่ยอวี่ พวกเขาไม่สนหรอก

แต่ถ้าคนแปลกหน้าพวกนี้กล้าทำร้ายคนของพวกเขา

งั้นก็ขอโทษด้วย

สับมันให้เละไปเลย

กองทัพฉี่หัว

ฉี่หัว ฉี่หัว ดิ้นรนทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอด

และในยุคสมัยนี้ ในสายตาของกองทัพฉี่หัว ชาวฮั่นทุกคนล้วนเป็นพี่น้อง

คนแปลกหน้ากล้าแตะต้องงั้นหรือ

ขอโทษที ไม่คุยด้วยหรอกนะ สับให้เละลูกเดียว

เมื่อเห็นขุนพลและกษัตริย์ของตนถูกอาวุธชี้หน้า

ลูกหลานกังตั๋งก็ไม่ใช่พวกกินเจ

อาวุธถูกชักออกมาอย่างพร้อมเพรียงเช่นกัน

ถ้าต้องปะทะกับกองทัพฉี่หัวทั้งหมดจริงๆ ลำพังแค่ 1000 คนไม่มีทางชนะได้หรอก

แต่หร่านหมิ่นผู้หยิ่งยโสเมื่อครู่เห็นว่าอีกฝ่ายมีแค่พันคน เขาก็เลยพากองกำลังมาแค่ทัพเดียวเช่นกัน

พันคนปะทะพันคน

ลูกหลานกังตั๋งเคยกลัวที่ไหน

ลูกหลานกังตั๋งล้วนยอดคน คุยกันไม่รู้เรื่องก็ซัดกันเลย!

บรรยากาศตึงเครียดพร้อมปะทะ

ทว่าผู้นำของทั้งสองฝ่ายอย่างเซี่ยอวี่และหร่านหมิ่นกลับยังไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก

ขุนพลกองทัพฉี่หัวคนหนึ่งจ้องมองพวกเซี่ยอวี่ด้วยสายตาระแวดระวัง และเอ่ยกับหร่านหมิ่น

"ฝ่าบาท กองทัพนี้มีพฤติกรรมแปลกประหลาด ต้องเป็นกองทัพของพวกคนเถื่อนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งแน่ สับพวกมันเลยพ่ะย่ะค่ะ!"

ทว่าเทียนหวังหร่านหมิ่นที่ปกติมักจะนิยมความรุนแรงกลับเปลี่ยนท่าทีไป

สายตาอันแหลมคมของเขาประสานเข้ากับสายตาอันราบเรียบของเซี่ยอวี่

จากนั้นก็หันไปมองตาดำซ้อนของเซี่ยงอวี่

เขาสะบัดมือแล้วออกคำสั่ง

"เก็บอาวุธซะ พวกเขาเป็นชาวฮั่น"

"ชาวฮั่นงั้นหรือ" กองทัพฉี่หัวพอได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ถ้าให้ฆ่าพวกต่างเผ่า พวกเขาแทบจะอยากติดอาวุธไว้ที่เท้าด้วยซ้ำ

แต่ถ้าให้ใช้อาวุธกับชาวฮั่น พวกเขากลับรู้สึกทำใจลำบากอยู่บ้าง

หร่านหมิ่นจ้องมองเซี่ยงอวี่อย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

แล้วหันไปกล่าวกับเซี่ยอวี่ว่า

"กลับไปคุยกันที่ค่ายเถอะ"

พูดจบเขาก็บังคับม้าจูหลงให้หันกลับมุ่งหน้าไปยังค่ายที่อยู่ไม่ไกล

"นี่..."

เมื่อเห็นว่ากษัตริย์ของตนพูดเช่นนั้น กองทัพฉี่หัวก็ไม่รู้จะลงมือต่อยังไงดี

โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่ากองทัพแปลกหน้านี้เป็นชาวฮั่น พวกเขาก็พากันวางอาวุธลง

ทว่าขุนพลน้อยที่ถูกเซี่ยงอวี่จับทุ่มจนหน้าคะมำกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

จนป่านนี้เขาก็ยังคงนอนหมอบอยู่บนพื้นลุกไม่ขึ้น

"บ้าเอ๊ย เหล่าจาง เหล่าหลิว พวกแกเดินหนีไปทำไมกัน ฟันพวกมันสิวะ!"

"เมื่อกี้ยังทำตัวเป็นพี่เป็นน้องกันอยู่เลย ตอนนี้กลับไม่ช่วยข้าแล้วหรือไง"

"แล้วก็แกด้วย เหล่าหวัง ปกติเห็นหน้าตาซื่อๆ ทำไมแกวิ่งเร็วกว่าเพื่อนเลยล่ะ!"

.....

ด้วยคำสั่งของหร่านหมิ่นและสถานะความเป็นชาวฮั่นของพวกเซี่ยอวี่

ทำให้ไม่มีทหารฉี่หัวคนไหนสนใจขุนพลน้อยคนนั้นเลย

"ใครใช้ให้แกไปฟันเขาก่อนล่ะ"

"นั่นสิ ชาวฮั่นเป็นครอบครัวเดียวกัน แกจะไปฟันคนในครอบครัวทำไม สมควรแล้ว"

ไม่มีใครสนใจสีหน้ากระอักเลือดของขุนพลน้อยเลยสักคน

กองทัพฉี่หัวพาพวกเซี่ยอวี่เดินเข้าไปในกระโจมค่าย

......

กระโจมของเทียนหวังหร่านหมิ่น

หร่านหมิ่นนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน

เซี่ยอวี่ เซี่ยงอวี่ และลูกหลานกังตั๋งอีกสองสามคนนั่งอยู่ด้านล่างทั้งสองฝั่ง

ซึ่งมีขุนพลของกองทัพฉี่หัวรวมอยู่ด้วย

อาหารเลิศรสร้อนๆ ถูกยกมาวางบนโต๊ะทีละจาน

มองดูเนื้อวัวเนื้อแกะและสุราชั้นยอดในจาน

เซี่ยอวี่ก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างแนบเนียน

หร่านหมิ่นนำทหารราบหลายหมื่นนายเข้าต่อสู้กับทหารม้าเรือนแสนของมู่หรงเค่อ

แม้ว่าจะอาศัยพละกำลังอันเป็นเลิศและกลยุทธ์ทหารราบที่ยอดเยี่ยม

ทำให้หร่านหมิ่นชนะรวดถึงสิบครั้ง

แต่ในตอนนี้กองทัพฉี่หัวก็ถูกผลาญกำลังไปจนถึงขีดสุดแล้ว

ทั้งขาดแคลนเสบียงและน้ำ แถมสภาพจิตใจและพละกำลังก็ทรุดโทรมลงมาก

มีเพียงขวัญกำลังใจที่ฮึกเหิมและความแค้นที่ฝังลึกเท่านั้น ที่ทำให้กองทัพฉี่หัวยังคงรักษากำลังใจไว้ได้

"หร่านหมิ่นสมกับที่ถูกเรียกว่าเซี่ยงอวี่กลับชาติมาเกิดจริงๆ นอกจากจะเก่งกาจแล้วก็ยังหน้าบางสุดๆ ด้วย"

"ทหารลูกน้องตัวเองแทบจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว ยังจะมาจัดงานเลี้ยงใหญ่โตอีก"

เซี่ยอวี่ส่ายหน้าพลางยกจอกสุราขึ้นคารวะ

ถ้าเดาไม่ผิด ตอนนี้มู่หรงเค่อน่าจะกำลังรวบรวมกำลังทหารใหม่ และอีกไม่นานก็คงจะเปิดฉากบุกโจมตีเต็มรูปแบบ

ก่อนจะถึงเวลานั้น

เซี่ยอวี่จะต้องโน้มน้าวหร่านหมิ่นให้ได้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาวุธสังหารระดับโกงของยุคนี้อย่างเถี่ยฝูถู

เขาจะต้องทำให้หร่านหมิ่นยอมละทิ้งสไตล์การพุ่งชาร์จแนวหน้าแบบยอดขุนพลอันดับหนึ่งไปซะ

แล้วหันมาใช้กลยุทธ์ของเย่ว์เฟยแทน

ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับอาวุธสังหารที่เหนือชั้นอย่างเถี่ยฝูถู ซึ่งทำให้ยอดแม่ทัพหลายยุคหลายสมัยต้องหวาดกลัว

เย่ว์เฟยเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วใช้แผนการสุดล้ำลึก

ใช้ทหารราบเข้าต่อกรกับทหารม้าเกราะหนัก แล้วก็บดขยี้จินอู้จู๋ได้อย่างราบคาบ

ส่งผลให้เถี่ยฝูถูต้องปิดฉากลงจากหน้าประวัติศาสตร์ไปเลย เซี่ยอวี่ตั้งใจจะให้หร่านหมิ่นจำลองกลยุทธ์ของเย่ว์เฟยขึ้นมาใหม่

และเมื่อถึงตอนนั้น มู่หรงเค่อก็คงจะต้องอึ้งกิมกี่ไปเลย

"อะไรนะ กองทหารไร้เทียมทานที่ข้าคิดค้นขึ้นมา กลับถูกทหารราบธรรมดาทำลายลงอย่างง่ายดายเนี่ยนะ"

เซี่ยอวี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เขึงดึงสติกลับมาที่ตรงหน้า

แล้วชูจอกสุราขึ้นสูง

"ขอแสดงความยินดีกับเว่ยอ๋อง ที่ใช้กำลังพลน้อยกว่าเอาชนะพวกเซียนเปยได้!"

"ทหารราบปะทะทหารม้า สู้สิบครั้งชนะสิบครั้ง ช่างเป็นดั่งเทพสวรรค์จุติจริงๆ!"

เมื่อได้ยินคำเยินยอของเซี่ยอวี่ หร่านหมิ่นก็เผลอเผยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจออกมา

ทุกสิ่งล้วนมีสองด้าน

บันทึกประวัติศาสตร์บอกว่าหร่านหมิ่นเหมือนกับเซี่ยงอวี่ ตรงที่เป็นคนหยิ่งยโสและเชื่อมั่นในตัวเองสูง

วิธีจัดการกับคนประเภทนี้ได้ดีที่สุดก็คือการประจบสอพลอนี่แหละ

ในอดีตหลิวปังก็ประจบเซี่ยงอวี่จนเอาชีวิตรอดมาได้ และรวบรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่นไม่ใช่หรือ

ส่วนขุนพลกองทัพฉี่หัวที่อยู่ในงานต่างก็เทิดทูนหร่านหมิ่นอย่างสุดหัวใจเช่นกัน

ขุนพลคนหนึ่งหน้าแดงก่ำเชิดหน้าขึ้นกล่าวอย่างภาคภูมิว่า

"แน่นอนสิ ฝ่าบาทของพวกเราเป็นใครกันล่ะ!"

"ก็คือเซี่ยงอวี่กลับชาติมาเกิด เทพสวรรค์จุติ เทียนหวังแห่งชาวฮั่นไงล่ะ!"

"แค่ก แค่ก แค่ก!" เซี่ยงอวี่ที่เพิ่งจะกลืนเหล้าแรงๆ ลงคอไป พอได้ยินคำพูดนี้ก็ถึงกับสำลักอย่างรุนแรงทันที

"แกหมายความว่ายังไงวะ" ขุนพลคนนั้นตบโต๊ะชี้หน้าเซี่ยงอวี่ที่กำลังไอ

เขาเป็นแฟนคลับตัวยงของหร่านหมิ่นเชียวนะ

กำลังอวยไอดอลอยู่ดีๆ ไอ้สี่ตาประหลาดนี่มาไอแทรกหมายความว่าไง

"แค่ก... อึก!" เซี่ยงอวี่ลูบหน้าอก กลืนสุราแรงๆ ที่ติดคอลงไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ใครกล้ามาชี้หน้าด่าเขาแบบนี้ล่ะก็

รับรองว่าโดนสับเป็นสิบแปดชิ้นแน่

แต่เซี่ยงอวี่ในตอนนี้ไม่ใช่เซี่ยงอวี่คนเดิมอีกแล้ว

เขาผ่านความพ่ายแพ้อย่างราบคาบที่ริมฝั่งแม่น้ำอูเจียง กลายมาเป็นเพียงขุนพลคนหนึ่ง ไร้ซึ่งความยึดติดในการเป็นกษัตริย์อีกต่อไป

แม้ว่านิสัยโดยรวมจะยังเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้อารมณ์ร้อนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เซี่ยงอวี่ประสานมืออย่างไม่ใส่ใจนักแล้วกล่าวว่า

"แค่ชื่นชมคำพูดของพี่ชายเท่านั้น ฝ่าบาทมีท่วงท่าสง่างามถึงเพียงนี้ จะเรียกว่าเป็นเซี่ยงอวี่กลับชาติมาเกิดได้ยังไง นี่มันเซี่ยงอวี่ตัวเป็นๆ ชัดๆ!"

"หึ" เมื่อเห็นเซี่ยงอวี่เออออตาม ขุนพลคนนั้นก็ยอมนั่งลงอย่างพอใจ

ส่วนเซี่ยอวี่กลับแอบยกนิ้วโป้งให้เซี่ยงอวี่เงียบๆ

จากคนที่ห่วงหน้าตาตัวเองสุดๆ อย่างฉ้อป้าอ๋อง กลับกลายเป็นคนที่หน้าไม่อาย ชมตัวเองได้หน้าตาเฉย

ถือว่าพัฒนาขึ้นมากจริงๆ

"ต้องเป็นเพราะโดนไอ้ตัวสร้างปัญหาอย่างลวี่ปู้พาเสียคนแน่ๆ!"

เซี่ยอวี่แอบด่าลวี่ปู้อยู่ในใจสองสามประโยค

แล้วก็เริ่มแผนการของตัวเองต่อ

หร่านหมิ่นถูกยอจนลอยติดลมบนแล้ว

ถึงเวลาที่เขาจะบอกจุดประสงค์ของตัวเองเสียที

"แต่ทว่าเว่ยอ๋อง ท่านจะต้องพ่ายแพ้ให้กับมู่หรงเค่อในศึกครั้งที่สิบเอ็ดอย่างแน่นอน!"

[จบแล้ว]