บทที่ 440 - จวนตระกูลมู่หรงพังทลาย โม่เสียแข็งแกร่งที่สุด? เยี่ยนสือซานถึงกับงง

บทที่ 440 - จวนตระกูลมู่หรงพังทลาย โม่เสียแข็งแกร่งที่สุด? เยี่ยนสือซานถึงกับงง

"ฆ่า!" เซี่ยอวี่ออกคำสั่ง

นักฆ่าระดับฉายาทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือก!

น้ำเสียงอันเย็นชาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด ทำให้ภาพซากศพนับล้านนอนจมกองเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

"ช่าง... แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!"

"บนโลกนี้มีคนแบบนี้อยู่จริงๆ หรือ แค่เอ่ยปากคำเดียวก็สามารถสะกดนักฆ่าระดับฉายานับหมื่นคนได้แล้วงั้นหรือ"

"เกิดอะไรขึ้น ข้าอยากจะคุกเข่า นี่แหละคือกษัตริย์ นี่แหละคือโอรสสวรรค์งั้นหรือ"

"อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายังไม่อยากตาย ข้าไม่อยากตายยย!"

.....

เมื่อเซี่ยอวี่ออกคำสั่ง นักฆ่าระดับฉายาทุกคนก็พากันแตกตื่น

บ้างก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิต

บ้างก็เร้นกายหมายจะหลบหนี

บ้างก็ชูอาวุธพุ่งเข้าใส่นักฆ่าที่อยู่ใกล้ที่สุด หวังจะเปิดทางเลือดให้ตัวเอง

เรียกได้ว่าแปดเซียนข้ามทะเลต่างงัดเอาท่าไม้ตายของตัวเองออกมาใช้กันถ้วนหน้า

แต่เมื่อกษัตริย์พิโรธ ซากศพก็ต้องกองเป็นภูเขาเลากา

รอบด้านมีทั้งเตมูจินผู้พิชิตดินแดนข้ามทวีป

ฮั่วชวี่ปิ้งผู้ประทับตราหมาป่าพิทักษ์ชาติ

ฉ้อป้าอ๋องเซี่ยงอวี่ผู้มีพละกำลังยกกระถางธูปยักษ์

เทพสงครามหลี่จิ้ง และขุนพลเลื่องชื่อแห่งราชวงศ์ถังอีกเก้าคน

ขุมกำลังระดับเทพบุตรขนาดนี้ พวกนักฆ่าจะเอาอะไรไปสู้ได้

ทหารม้าเพียวฉีของฮั่วชวี่ปิ้งเป็นทัพหน้านำร่อง พุ่งทะลวงเข้าไปในกลุ่มนักฆ่าพร้อมตวัดหอกในมือ

ส่วนทหารม้าเหล็กมองโกลที่อยู่บนที่สูงก็ง้างธนูจนสุดสาย

การสังหารหมู่เริ่มต้นขึ้น สร้างความตกตะลึงให้กับผู้ชมการถ่ายทอดสดเป็นอย่างมาก

"ตั้งตี้มาเหรอ มาแจกคิลชัดๆ"

"เซี่ยอวี่... ไร้เทียมทานจริงๆ"

"พวกนายดูสิ เห็นทหารพวกนั้นไหม การโจมตีทุกครั้งมีเอฟเฟกต์ธาตุติดมาด้วย! นี่มันแทบจะเทียบเท่าฮีโร่หนึ่งดาวเลยนะ! แต่นี่คือทหารธรรมดาของแดนบรรพชนงั้นหรือเนี่ย!"

"เกราะหมิงกวง เกราะหมิงกวงเต็มไปหมดเลย ทำไมเซี่ยอวี่ถึงมีทหารยุคราชวงศ์ถังเยอะขนาดนี้"

"หรือว่าจะเป็นทัพอันซี แต่... นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!"

"เวรกรรมแท้ๆ ฮีโร่สิบคนนั้นทำไมถึงมีแสงสีทองเปล่งประกายออกมาได้ล่ะ แสงอาทิตย์มันจ้าเกินไปหรือ แต่ตอนนี้มันพลบค่ำแล้วนะ!"

"บอกข้าทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่อย่างนั้นใครจะไปต้านทานแดนบรรพชนได้ล่ะ!"

"พวกนี้... คือนักฆ่าระดับฉายาทั้งหมดเลยหรือ ถูกกวาดล้างเรียบเลยงั้นหรือ วงการนักฆ่าดินแดนภาคกลางถูกเซี่ยอวี่ลบชื่อทิ้งไปแล้ว!"

"จวนตระกูลมู่หรงโดนตีจนพิการไปเลยสิเนี่ย!"

"นักฆ่าพวกนี้มารวมตัวกันสู้กับกองทัพเนี่ยนะ มาแจกคิลชัดๆ?"

"เซี่ยอวี่... ไม่มีใครหยุดยั้งได้อีกแล้ว"

......

"เอ๊ะ ทำไมถึงปิดไลฟ์ไปล่ะ ข้ายังอยากดูตอนจบอยู่นะ"

......

หลังจากจัตุรัสกลางเมืองเต็มไปด้วยซากศพ

เซี่ยอวี่ก็ปิดการถ่ายทอดสดทันที

จุดประสงค์ที่เขาเปิดไลฟ์มาตลอดทางก็เพื่อข่มขวัญพวกปลายแถว

เพื่อให้คนภายนอกได้จดจำไว้ว่า ก่อนจะลงมือทำอะไรก็หัดประเมินกำลังตัวเองเสียก่อน

และผลลัพธ์ในครั้งนี้ก็ถือว่าออกมายอดเยี่ยมมาก

เพื่อไม่ให้ต้องมานั่งอ่านคำพูดไร้สาระของพวกเจ้าเมืองเหล่านั้น การปิดไลฟ์ไปเลยจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

.....

ณ จวนตระกูลมู่หรง ทางภาคตะวันออกของดินแดนภาคกลาง

มู่หรงอี้ ผู้นำตระกูลมู่หรงจ้องมองหน้าจอที่จู่ๆ ก็ดับวูบลง

เขานิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย

เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง กัดฟันแน่น หายใจหอบถี่

ผ่านไปเนิ่นนาน ชายสวมหน้ากากสำริดก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา

"ท่านผู้นำ... ท่านประมุขหอเทียนจีฉิวเหลียงบอกว่า... เรื่องนี้เป็นความจริงขอรับ!"

พรวด--

สิ้นเสียงของชายผู้นั้น มู่หรงอี้ก็กระอักเลือดสีคล้ำออกมาคำโต

เลือดยังไม่ทันไหลหมด เขาก็ลุกพรวดขึ้นมา คว้าคอเสื้อของชายสวมหน้ากากเอาไว้แน่น

พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำและคำรามลั่น

"ใคร! ใครกัน! ใครเป็นคนทำ! ใครเป็นคนเปิดเผยร่องรอยของพวกนักฆ่า!"

ขึ้นชื่อว่านักฆ่า ย่อมต้องซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดและสังหารเป้าหมายในดาบเดียว

แต่ในไลฟ์สดเมื่อกี้ นักฆ่าทุกคนกลับถูกทหารแดนบรรพชนล้อมกรอบและสังหารหมู่

ใช้เข่าคิดก็รู้แล้วว่าโดนวางแผนตลบหลัง

ข่าวเรื่องนักฆ่าระดับฉายานับหมื่นไปลอบสังหารเซี่ยอวี่ถูกแพร่งพรายออกไปล่วงหน้าแล้ว!

ต้องรู้ไว้เลยนะว่า ขนาดตัวนักฆ่าเองยังเพิ่งจะรู้เป้าหมายว่าเป็นเซี่ยอวี่ก็ตอนที่เข้ามาในเขตเหลียงโจวแล้วเท่านั้น

พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีนักฆ่าระดับฉายานับหมื่นคนมาร่วมลงมือด้วยกัน

การข่าวรั่วไหลในครั้งนี้ทำให้แผนการทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า

นักฆ่าระดับฉายานับหมื่นคนถูกสังหารหมู่จนหมดสิ้น

และวงการนักฆ่าดินแดนภาคกลางก็คงเป็นอย่างที่เจ้าเมืองคนอื่นๆ พูดกัน

"จวนตระกูลมู่หรงพังทลาย วงการนักฆ่าดินแดนภาคกลางร่วงโรย!"

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่านักฆ่าเหล่านี้จะไปจบชีวิตลงที่เหลียงโจวทั้งหมด

"เซี่ยอวี่ แกแน่มาก แกมันโหดเหี้ยม!"

มู่หรงอี้ผลักลูกน้องกระเด็นออกไปพลางคำรามอย่างหมดหนทาง

ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องการสร้างอาณาจักรของจวนตระกูลมู่หรงต้องถูกเลื่อนออกไปแล้ว

แต่มันเป็นปัญหาว่าจวนตระกูลมู่หรงจะล่มสลายตามรอยตระกูลต่งไปหรือไม่ต่างหาก

ขุมกำลังของตระกูลมู่หรงถูกเซี่ยอวี่หั่นทิ้งไปกว่าครึ่ง

"มีเพียงของสิ่งนั้นเท่านั้น มีเพียงของสิ่งนั้นที่จะช่วยกอบกู้สถานการณ์ได้!"

จู่ๆ มู่หรงอี้ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เขาไม่สนใจภาพลักษณ์ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงของตัวเองอีกต่อไป วิ่งเท้าเปล่าออกจากห้อง พุ่งตรงไปยังศาลเจ้าบรรพบุรุษทันที

......

แดนบรรพชน เหลียงโจว ภายในเมืองอู๋เวย

"ฝ่าบาท ศพพวกนี้... จะให้จัดการอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าทหารองครักษ์ชี้ไปที่กองซากศพเบื้องล่างพลางเอ่ยถามเซี่ยอวี่

เซี่ยอวี่ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

"ปลดของมีค่าออกให้หมด หัวของพวกที่มีชื่อเสียงก็ตัดเอาไปไว้ที่เมืองเหยียนหวงเพื่อสร้างเป็นเนินหัวกะโหลกจิงกวน"

"ส่วนที่เหลือ... โยนให้รังสัตว์อสูรกินซะ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินลงจากหอคอยสูง

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" หัวหน้าทหารองครักษ์ก้มหน้าประสานมือ

หลังจากเซี่ยอวี่เดินลงมาจากหอคอยสูง เขาก็เดินไปหาเหล่าแม่ทัพ

"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!" เหล่าขุนพลประสานมือคารวะพร้อมกัน

เซี่ยอวี่ยกมือขึ้นเล็กน้อย

"ลุกขึ้นเถิด!"

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

หลังจากทุกคนยืนขึ้นแล้ว เซี่ยอวี่ก็ส่งยิ้มให้

"ตลอดทางที่ผ่านมาพวกเราทำศึกชนะมานับไม่ถ้วน เรียกได้ว่าการเดินทางมาเหลียงโจวในครั้งนี้สมบูรณ์แบบยิ่งนัก!"

เซี่ยอวี่กวาดสายตามองไปรอบๆ เหล่าฮีโร่และทหารรอบด้านต่างจ้องมองเขาด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

เซี่ยอวี่ยิ้มบางๆ

"กลับเมืองเหยียนหวง ปูนบำเหน็จรางวัลตามความชอบ!"

สิ้นประโยคนี้ เมืองอู๋เวยก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

"ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!"

เหล่าทหารต่างโห่ร้องเรียกชื่อฝ่าบาท พร้อมกับกวัดแกว่งอาวุธในมือจนเกิดเสียงดังแหวกอากาศ

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้เซี่ยอวี่รู้สึกภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

นี่คือกองทัพของเขา นี่คือราษฎรของเขา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว!

หลังจากอารมณ์ของทุกคนสงบลง เซี่ยอวี่ก็มอบหมายให้จางเหลียงไปจัดการเรื่องที่พักให้เหล่าทหาร

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว พักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับเมืองเหยียนหวง

หลังจากกองทัพแยกย้ายกันไป

เซี่ยอวี่ก็ชี้ไปที่เยี่ยนสือซานและโม่เสียที่อยู่แทบเท้าของหลี่จิ้งพลางเอ่ยถาม

"นี่... ฆ่าหลุดรอดไปงั้นหรือ"

พอเยี่ยนสือซานได้ยินประโยคนี้ ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาเบิกตากว้างจ้องมองเซี่ยอวี่ทันที

แต่ปากของเขาถูกอุดไว้ จึงไม่สามารถส่งเสียงพูดอะไรออกมาได้

หลี่จิ้งปรับสีหน้าให้จริงจัง

"ตอนที่กระหม่อมเดินทางมาถึงนอกเมือง พบว่าสองคนนี้แข็งแกร่งที่สุด จึงลงมือจับกุมตัวไว้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"และทั้งสองคนนี้ก็ไม่มีจิตสังหารต่อฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อย กระหม่อมจึงเก็บไว้ให้ฝ่าบาทเป็นผู้พิจารณาโทษพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดของหลี่จิ้งทำให้เซี่ยอวี่เริ่มสนใจขึ้นมา

"แข็งแกร่งที่สุดงั้นหรือ"

เขาชี้ไปที่เยี่ยนสือซานที่มีใบหน้าดุร้ายราวกับภูตผีปีศาจ

"คนนี้หรือ"

หลี่จิ้งส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่โม่เสียที่มีสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

"ฝ่าบาท คนนี้ต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!"

เยี่ยนสือซาน "?"

"อู้อี้อู้อี้ (เป็นไปไม่ได้)!!!"

[จบแล้ว]