บทที่ 12 - ระบบ แกออกมานะ ดูสิว่าฉันจะไม่ตื้บแกให้จมดินเลยหรือไง?

บทที่ 12 - ระบบ แกออกมานะ ดูสิว่าฉันจะไม่ตื้บแกให้จมดินเลยหรือไง?

༺༻

จางหลันอดทนอธิบายเนื้อแท้ของจักระให้ปีเตอร์ฟังอย่างละเอียด ทั้งยังถ่ายทอดจักระเข้าร่างกายปีเตอร์ผ่านผิวหนังเหมือนในนิยาย เพื่อให้เขาสัมผัสถึงรูปลักษณ์ของจักระได้ดีขึ้น

หลังจากนั้น ปีเตอร์ก็พยายามฝึกฝนการสกัดจักระด้วยตัวเอง ดูท่าคงต้องใช้เวลาไม่น้อย

ส่วนจางหลันก็ไม่ได้กลับห้องของตัวเอง เขายังคงอยู่ในห้องของปีเตอร์ แม้ปีเตอร์จะดูท่าทางกระตือรือร้นและสนใจมาก แต่จางหลันสัมผัสได้ว่านั่นเป็นการแสร้งทำ

อยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปี เขาดูออกว่าปีเตอร์ยังจมอยู่ในความเศร้า

เขาแค่พยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ เขาจะอ่อนแอไม่ได้ เพราะยังมีป้าเมย์อีกคนที่ต้องการให้เขาและจางหลันดูแล

จางหลันนั่งลงบนเก้าอี้ของปีเตอร์ หลับตาลงแสร้งทำเป็นหลับ แต่ความคิดล่องลอยไปหาระบบ ช่วงเวลานี้ถ้าไม่สลบไปก็มีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นตลอด เขาเลยยังไม่มีโอกาสได้ทำความเข้าใจกับนิ้วทองคำของตัวเองอย่างลึกซึ้งเลย

คิดๆ ดูแล้ว เขาคงเป็นคนแรกละมั้งที่ไม่เห็นค่าของนิ้วทองคำขนาดนี้

"ระบบ เปิดหน้าต่างหลัก"

---

แผงหน้าจอส่วนบุคคล

ระบบภารกิจ

ร้านค้าลึกลับ

ระบบความสำเร็จ

ช่องทรัพย์สิน: แต้มพลังงาน: 32,154; ชิ้นส่วนกฎเกณฑ์: ไม่มี;

ความสนุกอีกมากมาย โปรดติดตามตอนต่อไป

---

"ระบบ ช่องทรัพย์สินนี่คือ? ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนไม่มีนะ" จางหลันถามด้วยความสงสัย "แล้วหน้าตาก็ดูละเอียดขึ้นเยอะเลย ครั้งก่อนนี่ยังกับเอฟเฟกต์สามสลึง คราวนี้เอิ่ม... น่าจะราคาบาทนึงได้แล้วมั้ง"

[ติ๊ง ระบบจะทำการอัปเดตตามข้อมูลภายนอกและความต้องการของโฮสต์โดยทันที]

"อัปเดตระบบเหรอ? คราวหน้าถ้าอัปเดตก็ช่วยบอกกันก่อนด้วย" จางหลันละเหี่ยใจจริงๆ เกลียดที่สุดเลยพวกทำดีหวังผลเนี่ย ถ้าทำดีก็ต้องป่าวประกาศออกมาสิ

[ติ๊ง รับคำสั่ง... คำสั่งใหม่ถูกบันทึกเข้าระบบแล้ว]

จางหลันพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วลองตรวจสอบหน้าต่างคุณสมบัติส่วนบุคคลดู เอิ่ม ดีมาก ค่าพลังต่อสู้จาก 94 กลายเป็น 90 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ไม่ก้าวหน้าแต่กลับถอยหลังเนี่ยนะ?

"ระบบ ทำไมค่าพลังต่อสู้ของฉันถึงลดลง?"

[ติ๊ง พลังเหนือธรรมชาติ 'เซลล์จลาจล' มีความสามารถในการเร่งการแบ่งตัวของเซลล์ เพื่อสมานแผล สร้างอวัยวะใหม่ ฯลฯ แต่ต้องแลกมาด้วยจำนวนครั้งในการแบ่งตัวของเซลล์ จำนวนครั้งการแบ่งตัวตลอดชีวิตของเซลล์นั้นคงที่ การเร่งแบ่งตัวย่อมนำไปสู่ความตายของเซลล์ที่รวดเร็วขึ้น ค่าพลังต่อสู้คือการสะท้อนถึงความแข็งแกร่งโดยรวมของโฮสต์ ซึ่งรวมถึงจำนวนครั้งการแบ่งตัวของเซลล์ด้วย ดังนั้นค่าพลังต่อสู้ของโฮสต์จึงลดลง]

"เช็ดเป็ด อธิบายซะยาวเหยียด สรุปง่ายๆ คือ ยิ่งเจ็บหนัก ยิ่งตายไวใช่ไหม?"

[ติ๊ง ถูกต้อง]

"มีวิธีแก้ไหม?" จางหลันถามอย่างร้อนรน

[ติ๊ง โฮสต์มีคุณสมบัติอมตะ เซลล์มีพลังในการฟื้นฟูตัวเองอยู่แล้ว เพียงแค่ต้องเติมพลังงานเข้าไป ก็จะค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นมาเองได้ แต่ถ้าหากจำนวนครั้งการแบ่งตัวของเซลล์หมดลงในระยะเวลาอันสั้นโดยไม่มีช่วงพัก โฮสต์จะเสียชีวิตทันที]

ประโยคนี้จางหลันเข้าใจดี โฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งในเรื่องนินจาก็สู้กับมาดาระจนร่างกายไม่เหลือบาดแผลแต่ก็ตายลง นั่นคือการเร่งแบ่งตัวของเซลล์ระหว่างการต่อสู้เพื่อรักษาบาดแผลอย่างรวดเร็ว ผลคือบาดแผลหนักหนาสาหัสเกินไป พอจบศึกจำนวนครั้งการแบ่งตัวของเซลล์ก็หมดลง เซลล์จึงตายทันที

แต่ของจางหลันต่างออกไป พลังของเขาแม้จะคล้ายกับของรุ่นที่หนึ่ง แต่กลับเป็นพลังที่ไม่เน้นการต่อสู้ จึงไม่มีฉากประเภทที่ใช้พลังไปสู้ไปจนเผลอทำตัวเองตาย

"ร้ายกาจ ถึงตอนนี้ค่าพลังต่อสู้ฉันจะกาก แต่พลังการเอาตัวรอดนี่จัดเต็มจริงๆ นะเนี่ย" จางหลันแอบชมตัวเองในใจอย่างเสียไม่ได้

ผู้ชายคนไหนบ้างล่ะที่ไม่มีฝันอยากเป็นฮีโร่?

ในเมื่อคลายกังวลได้แล้ว จางหลันก็ดูต่อไป

เขาคลิกเปิดระบบภารกิจ แล้วลองพิจารณาดูคร่าวๆ จนแน่ใจในหน้าที่ของมัน

---

ภารกิจหลัก: (ภารกิจที่เกี่ยวข้องกับชิ้นส่วนกฎเกณฑ์)

ภารกิจรอง: (ภารกิจเสริมที่ประกาศตามสถานการณ์ปัจจุบัน)

ภารกิจฉุกเฉิน: (ภารกิจที่สุ่มขึ้นมา รางวัลล่อตาล่อใจมาก)

---

ตอนนี้จางหลันเพิ่งได้รับภารกิจหลักมาแค่สองอย่าง ส่วนภารกิจรองและฉุกเฉินยังไม่เคยเจอ แต่ชีวิตยังอีกยาวไกล ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้เห็น

จางหลันเหลือบไปมอง "ร้านค้าลึกลับ"

เขาขบฟันกรอด เอาไว้ก่อนแล้วกัน นี่น่าจะเป็นหัวใจหลักของระบบ ของดีต้องเก็บไว้กินทีหลัง

ช่องทรัพย์สินไม่มีเมนูย่อย จางหลันเลยลองคลิกที่แต้มพลังงานและชิ้นส่วนกฎเกณฑ์ด้วยความอยากรู้

[ติ๊ง แต้มพลังงาน: เป็นพลังงานพื้นฐานในการรันระบบ และสามารถใช้เป็นสกุลเงินในการซื้อไอเทมในร้านค้าลึกลับ]

[ติ๊ง ชิ้นส่วนกฎเกณฑ์: สามารถใช้เพื่อปลดล็อกสิทธิ์ในการซื้อไอเทมล้ำค่าในร้านค้าลึกลับ]

แต้มพลังงานก็คือเงินในเกมนั่นเอง เรื่องนี้จางหลันเข้าใจ

ส่วนชิ้นส่วนกฎเกณฑ์ จางหลันลองถามระบบแยกต่างหากดู คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็นประโยคสั้นๆ ประโยคเดิม จางหลันจึงได้แต่ยอมแพ้และคิดว่าเดี๋ยวเข้าไปดูในร้านค้าลึกลับก็น่าจะเข้าใจเอง

คิดได้ดังนั้น จางหลันจึงรีบคลิกที่ —— ระบบความสำเร็จ

[ติ๊ง ระบบความสำเร็จ: ระบบความสำเร็จจะถูกซ่อนไว้ และจะมอบรางวัลให้โดยอัตโนมัติเมื่อบรรลุเงื่อนไขในสถานการณ์เฉพาะ ทุกครั้งที่ทำภารกิจความสำเร็จสำเร็จหนึ่งอย่าง พื้นที่เก็บของจะเพิ่มขึ้น 1 ลูกบาศก์เมตร]

"เช็ดเป็ด ของเพิ่มพื้นที่เก็บของนี่นา!"

เขาสงสัยมาตลอดว่าทำไมระบบถึงขี้เหนียวนัก พื้นที่เก็บของมีแค่หนึ่งลูกบาศก์เมตร ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าวิธีเพิ่มมันอยู่ที่นี่เอง แต่ภารกิจความสำเร็จกลับถูกซ่อนไว้เนี่ยนะ?

โกรธโว้ย! อยากจะหงายโต๊ะจริงๆ!

จางหลันยังไม่ละความพยายาม คลิกไปที่ "ความสนุกอีกมากมาย โปรดติดตามตอนต่อไป" อีกครั้ง คำตอบที่ได้รับยังคงเป็นประโยคเดิมว่า "โปรดพยายามอัปเกรดระดับให้สูงขึ้น"

ในที่สุด ก็มาถึงหัวใจสำคัญของเราแล้ว นั่นก็คือ "ร้านค้าลึกลับ" ของพวกเรานั่นเอง

เขาเตรียมพร้อมรับของขวัญจากระบบด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

"หลัน ฉันฝึกสำเร็จแล้ว!"

เสียงของปีเตอร์ดังขึ้นกะทันหันจนจางหลันสะดุ้งสุดตัวและลืมตาโพลงขึ้นมา

เขามองปีเตอร์ที่ดูตื่นเต้นอย่างพูดไม่ออก จางหลันจึงได้แต่จำใจปิดหน้าจอระบบและเดินไปตรวจสอบผลงานของปีเตอร์

จางหลันมีวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมาที่สุดที่จะรู้ว่าฝึกสำเร็จจริงหรือไม่

"ระบบ สแกนปีเตอร์"

[ติ๊ง กำลังสแกน... ข้อมูลถูกอัปเดตแล้ว]

---

ชื่อ: ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์/สไปเดอร์แมน

ทักษะ: สัมผัสอันตราย, ระดับ C: เสริมพลังกำลัง, เสริมพลังความคล่องตัว, เสริมพลังประสาทตอบโต้อย่างรวดเร็ว, เสริมพลังกายา

จักระ: 4/176

สถานะ: เศร้าโศกเล็กน้อย

ความสามารถโดยรวม: ระดับ C (ค่าพลังต่อสู้ 176)

ประเมินโดยรวม: ร่างกายคล่องแคล่ว ตอบสนองว่องไว แต่พละกำลังยังขาดไปนิดหน่อย เขาเพิ่งตื่นรู้และยังคงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ประสบการณ์การต่อสู้คือจุดอ่อนเดียวของเขา

--——

เมื่อมองไปที่แถบจักระที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ของปีเตอร์ 1/176 หมายความว่าขีดจำกัดร่างกายของปีเตอร์สามารถสกัดจักระได้ 176 แต้ม ซึ่งตรงกับค่าพลังต่อสู้ของเขาพอดีเป๊ะ

จางหลัน: "TOT"

"อยากร้องไห้จังเลย ทำยังไงดี!!! ขีดจำกัดของฉันมันแค่ 94 เองนะโว้ยยยย!!!"

จางหลันรู้สึกอยากจะร้องไห้จริงๆ อย่ามาทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้สิ

จางหลันที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจส่งเสียงโหยหวนออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของปีเตอร์ ตอนนี้เขามีความคิดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

—— ที่นี่ที่ไหน? ฉันเป็นใคร? ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

"เฮ้ หลัน ตัวนายมีแต่เลือดนะ อย่ามานอนบนเตียงฉันสิ" ปีเตอร์เดินมาหมายจะดึงจางหลันให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะตอนนี้จางหลันยังมีบาดแผลอยู่

จางหลันนั่งตัวงอหน้าเศร้าสอนอินพื้นฐานสิบสองท่าให้ปีเตอร์เสร็จ ก็ลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับห้องของตัวเอง เขาต้องการแช่น้ำอุ่นๆ ให้สบายตัว

เขาเริ่มจากฝักบัวธรรมดาเพื่อล้างคราบเลือดบนตัวออกก่อน จากนั้นจึงลงไปนอนในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำร้อน

ร่างกายและจิตใจผ่อนคลายลง ความรู้สึกสบายนั้นทำให้เขาเผลอระบายลมหายใจออกมาเบาๆ

วันนี้เหนื่อยจริงๆ สลบไปแล้วฟื้นขึ้นมา วิ่งทางไกลจนตับแล่บ ลุงเบนญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวต้องมาตายไปต่อหน้าต่อตา ตอนกลางคืนยังต้องมาประลองกับปีเตอร์เพื่อระบายอารมณ์อีก และเพราะทักษะที่เพิ่งเรียนมายังไม่เคยได้ทดสอบกับโลกแห่งความจริง นึกว่าบัวบานภายนอกจะเป็นท่าธรรมดาๆ ที่ไหนได้ เกือบฆ่าปีเตอร์ที่ขาดประสบการณ์การต่อสู้ตายไปแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือ ปีเตอร์เจ้านี่มันช่างทำร้ายคนเหลือเกิน จางหลันฝึกฝนจักระมาตั้งสิบเจ็ดปี ผลคือปีเตอร์ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็แซงหน้าเขาไปแล้ว นี่มัน...

"ฉันขอบ่นหน่อยเหอะ บ้าเอ๊ย"

ในขณะที่คิดอยู่นั้น จิตใจที่ตึงเครียดมาทั้งวันก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขาหลับตาลงอย่างช้าๆ แล้วก็นอนหลับตายไปในอ่างอาบน้ำอย่างสงบ

มันเหนื่อยเกินไปจริงๆ เหนื่อยมากจริงๆ

เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น โดยถูกร่างแยกปลุก ป้าเมย์คุยกับเขาจนถึงเมื่อครู่นี้ถึงได้กลับห้องไปนอน ส่วนร่างแยกที่ได้รับอิสระก็ตรงดิ่งขึ้นมาหาร่างต้นทันที

"อ่า กี่โมงแล้วเนี่ย?" จางหลันถามอย่างงัวเงียพลางกวักน้ำที่ยังอุ่นอยู่ อ่างใบนี้มีระบบคงอุณหภูมิ มันจะระบายน้ำออกแล้วเติมน้ำร้อนเข้าไปใหม่โดยอัตโนมัติ

ร่างแยกไม่สนใจคำถามของจางหลัน แต่กลับประสานอินทันที

【วิชาแยกเงา: คลาย】

ในขณะที่จางหลันเพิ่งตื่นและยังมึนงงอยู่นั้น กระแสข้อมูลก็พุ่งเข้าสู่สมอง ทั้งความรู้สึกง่วงเหงาจากการที่ไม่ได้นอนทั้งคืน ประกอบกับอุณหภูมิน้ำที่สบายตัว จางหลันจึงอดไม่ได้ที่จะหาวออกมาคำโต

"ฮ้าววว... ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยนะ?" จางหลันส่ายหัว อาศัยสติที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดกดปุ่มน้ำเย็นในอ่างอาบน้ำ

เกิดวงน้ำวนเล็กๆ ตรงกลางอ่างเพื่อระบายน้ำออก จากนั้นน้ำเย็นจัดก็พุ่งออกมาจากรอบอ่าง จนจางหลันสะดุ้งโหยงกระโดดขึ้นมาทันที

"บ้าเอ๊ย มิน่าล่ะวิชาแยกเงานี่ถึงถูกจัดเป็นวิชาต้องห้าม มันประหลาดขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขานึกถึงบั๊กของนารูโตะขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเทียบกับตัวเองแล้วเขาช่างกระจอกเหลือเกิน

"จริงด้วย เมื่อคืนเหมือนจะมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้ทำหรือเปล่านะ? อืม... ลองนึกดูสิ... ช่างมันเถอะ ลืมไปแล้ว" จางหลันรู้สึกเหมือนลืมเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างไป

"ซ่าาาาา"

เขาก้าวออกจากอ่างอาบน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกไปกินมื้อเช้า สิ่งที่คาดไม่ถึงคือปีเตอร์อยู่ในห้องอาหารแล้ว แถมยังเตรียมมื้อเช้าไว้ให้เสร็จสรรพ

"อรุณสวัสดิ์ ปีเตอร์" จางหลันเอ่ยทักทายอย่างเกียจคร้าน

"อรุณสวัสดิ์ หลัน" ปีเตอร์ตอบกลับอย่างกระตือรือร้น "ป้าเมย์เพิ่งไปนอนน่ะ ฉันเลยให้ร่าง... ร่างแยกของนายไปปลุก ท่าทางที่นายสอนฉันเมื่อคืนฉันทำได้หมดแล้วนะ ดูนี่สิ"

พูดจบ ปีเตอร์ก็สาธิตอินพื้นฐานให้จางหลันดู การเคลื่อนไหวดูไหลลื่น นอกจากจะยังไม่ค่อยมาตรฐานจนอาจส่งผลต่อประสิทธิภาพของวิชาไปบ้าง แต่ถ้าประสานกับจักระก็พอจะลองใช้วิชานินจาพื้นฐานดูได้แล้ว

"อืม เดี๋ยวค่อยสอนวิชานินจาระดับ E ให้สักสองสามท่า ลองเรียนดูแล้วกัน" จางหลันตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนักพลางกัดแซนด์วิชในปาก

เขานึกออกแล้วว่าเรื่องอะไร

เจ้าสไปเดอร์แมนคนนี้ดูท่าจะมีพรสวรรค์มากเลยแฮะ ต้องลองใช้ท่าพันปีแห่งความตายระบายแค้นอีกสักรอบดีไหมนะ?

ปีเตอร์ที่กำลังกินมื้อเช้าอย่างมีความสุข รู้สึกเสียวก้นวูบขึ้นมาเหมือนถูกใครบางคนหมายหัวเอาไว้

อืม จางหลันก็แค่คิดไปอย่างนั้นเอง เขาจิบน้ำนมตามไปเพื่อให้คล่องคอพลางสั่งให้ระบบเปิด "ร้านค้าลึกลับ" ขึ้นมาเพื่อดูว่าจะเพิ่มค่าพลังต่อสู้ให้ตัวเองอย่างรวดเร็วได้ยังไง

"พรวด!"

จางหลันพ่นน้ำนมในปากใส่ปีเตอร์ที่นั่งตรงข้ามเต็มแรง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ระบบ แกออกมานะ ดูสิว่าฉันจะไม่ตื้บแกให้จมดินเลยหรือไง?"

༺༻