บทที่ 17 คุณยัง : ให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากด้วยแรงโน้มถ่วง

บทที่ 17 คุณยัง : ให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากด้วยแรงโน้มถ่วง

"นี่ ไคลโอ ทำไมเธอไม่เปลี่ยนชื่อเป็น แคลร์ ไปเลยล่ะ" ชิกุเระ คิระ เอ่ยขึ้นขณะถือรายงานผลตรวจสภาพร่างกายของไคลโอเอาไว้ในมือ

ไคลโอ : ?

"ไปไกลๆ เลย นั่นมันชื่อผู้หญิงไม่ใช่หรือไง" ไคลโอแสดงท่าทีปฏิเสธอย่างชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้

"แต่ชื่อในช่องนี้มันเขียนว่า แคลร์ นะ" ชิกุเระ คิระ กล่าวปนรอยยิ้ม

เนื่องจากสัญญาณประสาทสัมผัสร่วมได้รับการติดตั้งเรียบร้อยแล้ว ชิกุเระ คิระ จึงสามารถอ่านรายงานฉบับนั้นเข้าใจ

ในนั้น ชื่อของไคลโอถูกระบุไว้ว่า แคลร์

"อีกอย่าง ชื่อ ไคลโอ ของเธอก็เอามาจากเทพธิดามิวส์ คลีโอ อยู่แล้วนี่นา แถมคำว่า ไคลโอ กับ แคลร์ ก็คือ คลีโอ เหมือนกันนั่นแหละ มันก็อันเดียวกัน"

เรื่องนี้เซซิเลียเคยเล่าให้ฟัง ตอนนั้นเธอมักจะตัดพ้อด้วยความเสียดายว่า อยากให้ไคลโอเกิดมาเป็นผู้หญิงจริงๆ

ในตอนนั้น ไคลโอถูกคนอื่นๆ หัวเราะเยาะอยู่นานสองนาน

ยังดีที่เหตุการณ์ตอนที่เขาถูกเซซิเลียจับบังคับสวมชุดผู้หญิงไม่ได้รั่วไหลออกไป ไม่อย่างนั้นเขาคงกลายเป็นตัวตลกไปตลอดชีวิตจริงๆ

ไคลโอเงียบเสียงลง

สุดท้ายเขาก็ยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธ

ครู่ต่อมา... สเตลล่าบังเอิญไปพบกับ โยคานัน และ ซาโลเม่ ที่กำลังลิ้มลองอาหารแปลกใหม่บางอย่างอยู่

"พวกคุณสองคน ขอบคุณมากนะที่ช่วยไว้ตอนนั้น" สเตลล่าเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง เธอยังจำได้ดีว่าในวินาทีวิกฤต เป็นพวกเธอสองคนและหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี

โยคานันกลืนเนื้อหน้าตาประหลาดที่มีรสชาติคล้ายสเต็กลงคอ ก่อนจะดึงตัวสเตลล่าให้นั่งลงด้วยกัน "ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นมาทานด้วยกันสิ!"

"แล้วพี่สาวอีกคนล่ะคะ" สเตลล่าถามด้วยความสงสัย เพราะทั้งสามคนดูเหมือนจะเป็นคู่หูที่สนิทกันมาก แต่ทำไมตอนนี้ถึงเห็นแค่สองคน

"คิระอยู่กับท่านไคลโอน่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็คงตามมา" โยคานันเลื่อนจานเนื้อย่างไปตรงหน้าสเตลล่าเพื่อให้เธอได้ทาน

ท่านไคลโอ?

"สรุปคือ ตอนนี้พวกเราถือเป็นสมาชิกของรถไฟสายอาร์เจนทัลแล้วสินะ" ไคลโอพึมพำ

"ถูกต้องแล้ว ปอม! แล้วก็ช่วยปล่อยข้าลงที ผู้โดยสาร ชิกุเระ คิระ ปอม!" ปอมปอมพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอดของชิกุเระ คิระ อย่างไม่ลดละ ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะทันทีที่ชิกุเระ คิระ เห็นปอมปอม เธอก็คว้าตัวสารวัตรถไฟมากอดไว้แน่น

ชิกุเระ คิระ เอาหน้าถูไถกับตัวปอมปอม "ขออีกแป๊บนึงนะ อีกนิดเดียวเอง!"

สิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดที่ดูคล้ายกระต่ายตัวนี้ช่างน่ารักเกินไป จนทำให้ชิกุเระ คิระ สูญเสียการควบคุมตัวเอง แต่นั่นก็เป็นเพราะความรู้สึกขอบคุณด้วยส่วนหนึ่ง

สถานที่แห่งแรกที่พวกเธอพอจะเรียกว่าบ้านได้หลังจากมาถึงโลกใบนี้ ก็คือรถไฟสายอาร์เจนทัลแห่งนี้เอง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้เรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการ "บุกเบิก" ชิกุเระ คิระ ก็ตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่าจะก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบุกเบิก เพื่อไปชมทัศนียภาพที่สวยงามและพบเจอผู้คนมากมายระหว่างทาง

จากนั้น เธอจะนำประสบการณ์ทั้งหมดนี้มาต่อยอดอาชีพไอดอลในอนาคต เพื่อทำให้ชื่อเสียงของเธอโด่งดังไปทั่วทั้งจักรวาล!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มหัวเราะออกมาอย่างโง่เขลา

ไคลโอเหลือบมองชิกุเระ คิระ ที่กำลังหัวเราะคิกคักด้วยสายตาดูแคลน "เลิกเพ้อฝันได้แล้ว ถ้าอยากจะเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งกาแล็กซี ก็หัดพิจารณาเสียงร้องของตัวเองก่อนเถอะ"

เขาอ่านความคิดของชิกุเระ คิระ ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง และเยาะเย้ยเธออย่างไม่ไว้หน้า

นี่กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของพวกเขาไปเสียแล้ว

"เหอะ นายจะไปรู้อะไรล่ะ" ชิกุเระ คิระ กลอกตาใส่ไคลโอ

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ปอมปอมอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย "บรรยากาศดีจริงๆ เลย ปอม รถไฟกำลังกลับมารุ่งเรืองขึ้นทีละก้าวแล้วนะ ปอม"

ไม่กี่นาทีต่อมา

"อะไรนะ? ออตโตงั้นเหรอ" แววตาของคุณยังหรี่ลงเล็กน้อย ไคลโอเพิ่งจะแบ่งปันข้อมูลเรื่องที่เขาสามารถอัญเชิญออตโตออกมาได้ให้คุณยังได้รับรู้

เขายิ้มออกมาด้วยท่าทางที่ดูอันตรายเป็นอย่างยิ่ง "ไม่มีปัญหา คุณพาออตโตออกมาเลย แล้วผมจะให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากด้วยแรงโน้มถ่วงให้เต็มคราบเอง"

เวลท์ คุณยัง ถือไม้เท้าที่แปรสภาพมาจาก สตาร์ออฟอีเดน ไว้มั่น แว่นตาของเขาดูเหมือนจะสะท้อนแสงวาบขึ้นมา

ในยามนี้ เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้น

เมื่อเห็นคุณยังอยู่ในสภาพนี้ ไคลโอจึงตัดสินใจที่จะยังไม่อัญเชิญออตโตออกมา หากเขาเรียกหมอนั่นออกมาตอนนี้ล่ะก็ จะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอย่างแน่นอน