บทที่ 6 พลังเสียงของชิกุเระ คิระ ได้รับการเสริมพลังขนานใหญ่!

บทที่ 6 พลังเสียงของชิกุเระ คิระ ได้รับการเสริมพลังขนานใหญ่!

เฮอร์ตาอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตการณ์ชิกุเระ คิระ

พลังแห่งความทรงจำได้ควบแน่นกลายเป็นสมุดบันทึกประหลาดเล่มนั้น และดูเหมือนไคลโอจะใช้มันอัญเชิญเด็กสาวตรงหน้าออกมา

ดังนั้น ร่างกายของเด็กสาวคนนี้อาจถูกถักทอขึ้นจากมวลสารแห่งความทรงจำ และการที่จะเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในสภาวะเช่นนี้ หากไม่พึ่งพาอุปกรณ์เข้าสู่ความฝันอย่างพีน่าโคนี ก็คงมีเพียงเหล่าผู้อยู่ในสวนแห่งความทรงจำเท่านั้นที่รู้วิธี

นั่นหมายความว่า... ไคลโอมีความเกี่ยวข้องกับสวนแห่งความทรงจำอย่างนั้นหรือ?

แต่ดูแล้วก็ไม่น่าใช่ เพราะสมาชิกส่วนใหญ่ของสวนแห่งความทรงจำได้ละทิ้งร่างเนื้อเดิมไปหมดแล้ว และล่องลอยไปทั่วจักรวาลในฐานะมวลสารแห่งความทรงจำแทน

ทว่าไคลโอยังคงมีร่างกายที่เป็นมนุษย์อยู่

ช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจจนหยดสุดท้ายจริงๆ

ส่วนเด็กสาวที่ชื่อชิกุเระ คิระ คนนี้

เธอไม่ใช่เพียงมวลสารแห่งความทรงจำเพียวๆ แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดาเสียทีเดียว ดูเหมือนจะเป็นลูกครึ่งระหว่างร่างเนื้อและพลังแห่งความทรงจำ

เธอยังคงความเป็นมนุษย์ แต่ต่างจากคนทั่วไปตรงที่หากร่างกายได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถรักษาได้ตามปกติ เธอจะสามารถซ่อมแซมบาดแผลได้ด้วยการเติมเต็มมวลสารแห่งความทรงจำลงไปแทน

และเมื่อพิจารณาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ดูเหมือนไคลโอเพิ่งจะเคยใช้พลังนี้เป็นครั้งแรกสินะ?

ก่อนที่เฮอร์ตาจะได้เอ่ยอะไรต่อ ตุ๊กตาเฮอร์ตาตัวหนึ่งก็ส่งรายงานกลับมา

"หืม? พวกล่าสเตลลารอนบังอาจย่างกรายเข้ามาในสถานีอวกาศของฉัน คิดจะใช้ประโยชน์จากการบุกโจมตีของกองพลงั้นเหรอ?"

ไคลโอดึงตัวชิกุเระ คิระ ขึ้นมาจากพื้น "เลิกแกล้งตายได้แล้ว ฉันรู้ว่าเจ้าไม่เป็นไรหรอก"

คิระกุมหัวพลางบ่นอุบ "มันเจ็บนะ! ไม่รู้จักถนอมเลดี้บ้างหรือไง?"

"ถนอมเหรอ? ของพรรค์นั้นมันกินได้ไหม? ฉันปฏิบัติกับผู้ชายหรือผู้หญิงเหมือนกันหมดนั่นแหละ"

และเธอก็ไม่ได้พูดเล่น เพราะในขณะที่เหล่าอาสาสมัครวาลคิรีต่างหวาดกลัวการถูกจารึกชื่อลงในประวัติศาสตร์ฉบับนิยาย ไคลโอยังมีบทลงโทษอื่นเตรียมไว้ในแขนเสื้ออีกเพียบ

หนึ่งในนั้นคือ การดวลตัวต่อตัวกับไคลโอ

ซึ่งแทบจะไม่มีใครเดินกลับออกมาได้ด้วยขาของตัวเองเลยสักคน

ไคลโอหยิบสมุดบันทึกออกมาและเริ่มทำการค้นคว้าต่อ คิระจึงชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วย

ชิกุเระ คิระ: !

"เจ้านพกไอ้เรียงความฉบับนี้ติดตัวไปด้วยเหรอ? ไม่มียางอายบ้างหรือไง!" คิระเดือดดาล เพราะเรื่องที่เธอร้องเพลงเพี้ยนนั้นเป็นที่รู้กันดีทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ

แต่การเอามาตอกย้ำต่อหน้าแบบนี้มันเสียมารยาทเกินไปไหม โดยเฉพาะในเรียงความเฮงซวยของไคลโอที่พูดถึงเรื่องร้องเพลงเพี้ยนของเธอไปกี่ครั้งกัน?

ตั้งห้าสิบครั้งในเนื้อหาแค่แปดเก้าพันคำเนี่ยนะ!

น่าโมโหชะมัด — แต่เธอก็สู้ไคลโอไม่ได้

ขณะที่กำลังอ่านเรื่อง "ชิกุเระ คิระ ผู้ร้องเพลงเพี้ยน" อีกรอบ ไคลโอก็สังเกตเห็นวลีหนึ่งที่กำลังเปล่งแสงออกมา

มันคือคำว่า... "ร้องเพลงเพี้ยน"!

ไคลโอมองสลับไปมาระหว่างสมุดบันทึกกับคิระ

"มองอะไรของเจ้า?" คิระรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

"...ได้เวลาทดลองแล้ว" ใบหน้าของไคลโอแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง เธอหยิบสำลีสองก้อนขึ้นมาอุดหูตัวเองไว้

เธอไม่ได้เตือนเฮอร์ตา เพราะมันต้องมีใครสักคนรับบทผู้เคราะห์ร้ายในระยะประชิด เพื่อที่เธอจะได้ประเมินผลลัพธ์ได้อย่างแม่นยำ

ไคลโอเปิดฝาปากกาหมึกซึมแล้วจิ้มลงไปที่คำว่า "ร้องเพลงเพี้ยน" อย่างเด็ดขาด

——

ผ่านทางร่างตุ๊กตา เฮอร์ตาจ้องมองคาฟก้าและซิลเวอร์วูล์ฟที่กำลังเข้าใจผิดว่าตุ๊กตาเฮอร์ตาอยู่ในสถานะออฟไลน์ โดยไม่รู้เลยว่าเฮอร์จากำลังเฝ้ามองพวกเธออยู่ ณ วินาทีนี้

ทันใดนั้นเอง!

คลื่นเสียงทำลายล้างโลกก็พุ่งผ่านร่างตุ๊กตาเข้าสู่โสตประสาทของเฮอร์ตาโดยตรง

ชั่วขณะหนึ่งเฮอร์ต้ารู้สึกเหมือนสมองจะระเบิด ร่างตุ๊กตาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

คาฟก้าที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว เสียงเพลงมรณะนั้นก็รั่วไหลออกมาจากตัวตุ๊กตา

ท่วงทำนองที่น่าสยดสยองนั้นทำให้แม้แต่คนที่สุขุมอย่างคาฟก้ายังหน้าถอดสี

ส่วนซิลเวอร์วูล์ฟที่อยู่ใกล้ๆ ลงไปกองกับพื้นพลางอุดหูแน่น คาฟก้ารีบลากเธอเข้าไปในห้องเก็บสเตลลารอนแล้วปิดประตูดังปัง

ณ ห้องทำงานของเฮอร์ตา

หลังจากผ่านไปสามนาทีแห่งการขับขานที่ควบคุมไม่ได้ ในที่สุดคิระก็หยุดลง เพียงเพื่อจะพบว่าเฮอร์ตาล้มฟุบลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว

ไคลโอปรบมือให้ "สมกับเป็นอาวุธคลื่นเสียงที่ผ่านการรับรองจากศูนย์บัญชาการชิกซอล พลังทำลายล้างยอดเยี่ยมมาก! เรามาเรียกสกิลนี้ว่า 'เสียงครวญจากยมทูต' ดีไหม?"

"ไค—ล—โอ! ฉันจะฆ่าแก!" ด้วยความอับอายจนหน้าแดงก่ำ คิระจึงพุ่งเข้าใส่เธอทันที

ส่วนทางด้านเฮอร์ตา จิตสำนึกของเธอได้เตลิดกลับไปยังร่างหลักเรียขร้อยแล้ว และเธอคงต้องเสียเวลาซ่อมแซมตุ๊กตาทั้งสองตัวที่สมองพังพินาศเพราะเสียงเพลงนั้นอีกนาน

แค่พอนึกถึงท่วงทำนองนั้นขึ้นมา เฮอร์ตาก็ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว