ตอนที่ 46 : ออก ! ชั้น 28 !

ตอนที่ 46 : ออก ! ชั้น 28 !

ที่ลานหอฝึกฝน

แสงสีขาวส่องแสงออกมา ผู้คนที่รออยู่โดยรอบต่างก็มารวมตัวกันทันที

“ตงฟางเหอกับเฉินผิงอันอยู่ที่ชั้น 28 ฉันรับรองว่าต้องเป็นหลินลั่วที่ออกมาจากชั้น 26 แน่ ๆ !”

“ฮ่าฮ่า ฉันก็คิดแบบนั้น...”

“นี่มันบ้าอะไรวะ ! เขาขึ้นไปถึงชั้น 27 แล้ว !”

“ใช่เขาจริงรึเปล่า ! เป็นไปได้ยังไง...”

แสงสีขาวสลายไปพร้อมชายหนุ่มที่หน้าซีดตัวโชกเลือดปรากฏขึ้นมา

“นั่นฟางหยวน !”

“ฟางหยวนจากโรงเรียนที่ 2 !”

“อาชีพลับระดับ A ผู้ใช้ค่ายกลต้องห้าม ฟางหยวน !”

“น่าทึ่งจริง ๆ ที่ผู้ใช้ค่ายกลไปได้ไกลถึงขนาดนี้ !”

“ผู้ใช้ค่ายกลอะไรกัน ? เขาเป็นผู้ใช้ค่ายกลต้องห้าม อาชีพลับระดับ A ผู้ใช้ค่ายกลทั่วไปจะมาเทียบเขาได้ยังไง ?”

“หมอ ! รีบเรียกหมอมาเร็ว !”

ท่ามกลางเสียงตะโกนและพูดคุย ก็มีหมอหลายคนเริ่มวิ่งเข้ามา

“นายถูกรัดโดยวิลโลว์กระหายเลือด เถาวัลย์ของมันมีหนาม หนามนี้มีพิษทำให้ชา ระบบประสาทของนายจะชาทำให้เห็นภาพลวงตา”

“อย่าเพิ่งหลับรึสลบไป นายต้องทนเอาไว้ เราจะฉีดยาให้เดี๋ยวนี้แหละ...”

จากการดูแลของหมอ อาการของฟางหยวนก็ดูดีขึ้นตามลำดับ

เขาหันกลับไปมองที่หอฝึกฝนและส่ายหน้าก่อนจะพูดขึ้น “เฮ้อ รากฐานของผู้ใช้ค่ายกลยังอ่อนแอเกินไป นี่ฉันทนได้แค่นี้งั้นเหรอ ?”

เขากำหมัดแน่น “บัดซบ ! ฉันมีเวลาไม่พอ ตราบใดที่ฉันมีเวลากับทรัพยากรมากพอ ฉันต้องสร้างยันต์ได้มากกว่านี้ จากนั้น....”

แสงสีขาวส่องแสงอีกรอบ ฟางหยวนรีบหันกลับไปมองทันที

“ใคร ? เฉินผิงอัน ? ห้าวจ้าว ? รึว่าตงฟางเหอ...”

แสงเริ่มจางลง ห้าวจ้าวที่มีเลือดไหลที่อกได้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคน เขาล้มลงไปกับพื้นพร้อมเลือดที่กระจายออกมาอย่างกับน้ำพุ

“หมอ !”

“หมอ รีบมาเร็ว !”

หมอหลายคนวิ่งกันเข้ามาพร้อมกับป้อนยาให้กับห้าวจ้าว

“เหี้ย ! ห้าวจ้าวจากโรงเรียนที่ 1 สภาพเขาน่าอนาถจริง ๆ  !”

“เขาต้องโดนแทงที่อกมาแน่...”

“ชั้น 28 เป็นรังของฮาร์ปี้ !”

“น่าสงสาร...”

ฟางหยวนเดินเข้าไปหาและส่ายหน้า “เป็นนายนี่เอง ดูเหมือนว่าฉันจะเดาถูก”

ด้วยความช่วยเหลือจากยา ห้าวจ้าวก็พอลุกขึ้นยืนได้ เขาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ชั้น 28 เหมือนจะยากเกินไปสำหรับเราตอนนี้”

“แล้วตงฟางเหอกับเฉิงผิงอันล่ะ ?”

“พวกเขายังอยู่ด้านใน....เราถูกฝูงฮาร์ปี้ขวางหน้า มีวิลโลว์กระหายเลือดตามหลังมา พวกเขาคงทนได้อีกไม่นาน !” ห้าวจ้าวส่ายหน้าและพูดขึ้น “ตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน !”

“ใครที่ออกมาเป็นคนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะ !”

ทั้งสองคนพากันมองไปที่หอฝึกฝน

“นายคิดว่าใครจะได้ที่ 1 ไป ? ตงฟางเหอรึเฉินผิงอัน ?”

“อย่ากังวลเรื่องตงฟางเหอเลย ยังไงซะเขาก็มีมังกรเป็นสัตว์เลี้ยง...” ห้าวจ้าวกัดฟันและพูดขึ้น “หลังจากที่ฉันได้เป็นผู้ปลุกพลังระดับอีปิก ฉันจะเรียกมังกรนรกออกมาได้ !”

“มังกรนรก ? มันแข็งแกร่งรึเปล่า ?”

“มันใช้เวทย์นรกและเปลี่ยนไปใช้ร่างมิติได้ มันเหมือนไม่มีกายเนื้อ...”

“ไม่มีกายเนื้อ ? ถ้ามันใช้เวทย์มังกรไม่ได้ มันจะถือว่าเป็นมังกรอยู่เหรอ ?”

“ทำไมจะไม่ได้ ? ไม่รู้รึไงว่ามังกรมีกี่แบบ ? อย่างน้อยเป็นร้อย ๆ แบบ !”

“แล้วพันธุ์ไหนที่แกร่งที่สุด ?”

“นั่น....มังกรห้าสี...เดี๋ยวนะ ทำไมถึงมีคนอยู่บนชั้น 27 ด้วย ?”

ห้าวจ้าวมองไปที่หอฝึกฝนด้วยความแปลกใจ สายตาเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“เป็นไปได้ยังไง ? นี่มันก็นานแล้วนะ ทำไมถึงยังมีคนอยู่ที่นั่นได้ ?”

“จริงงั้นเหรอ  ? ฉันไม่โกหกนะ ! โรงเรียนที่ 12 หลินลั่ว ! ชั้น 27 เป็นไปได้ยังไง !”

“ไหนดูสิ...เฮ้ย ! จริงนี่หว่า ! เขาเป็นใคร ? เขากลับไปถึงชั้น 27 ได้ ! เขาต้องได้อาชีพลับระดับ A มาแน่....”

“ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าด้านหลังเรา กลับมีคนไปถึงชั้น 27 ได้ โรงเรียนที่ 12 มีอัจฉริยะอยู่งั้นเหรอ...”

“นี่...” ฟางหยวนหันไปหาผู้ปลุกพลังจากโรงเรียนที่ 12 และถามขึ้น “นี่...เพื่อน หลินลั่วเป็นใคร ? เขาได้อาชีพลับระดับ A มารึเปล่า ? เขากลับไปถึงชั้น 27 ได้ !”

ชายคนนั้นตอบกลับด้วยความแปลกใจ “บอส ฉันชื่อเหมาเสี่ยวหมิง !”

“หลินลั่วคนนี้เป็นแค่นักบวชระดับ D ทว่าเขาไปถึงชั้น 27 ได้ยังไง เราเองก็สับสนเหมือนกัน !”

“อีกอย่างแล้วเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในหอฝึกฝน !”

“เรื่องใหญ่ เรื่องอะไรกัน ?”

เหมาเสี่ยวหมิงพูดขึ้นด้วยท่าทีมีลับลมคมใน “ตั้งแต่ชั้น 21 ขึ้นไป หอฝีกฝนก็เริ่มมีหมอกพิษปกคลุม มันมีชื่อว่าไวรัสโรคห่า !”

“มอนสเตอร์และผู้ปลุกพลังที่สัมผัสกับหมอกพิษนี่จะติดเชื้อไวรัสและทนได้ไม่เกิน 30 นาทีก่อนจะตาย ! สภาพการตายน่ากลัวมากด้วย !”

“ผู้ปลุกพลังไม่อาจจะรับมือกับโรคห่าได้และต้องถอนตัวออกมา !”

“ตอนแรกเราคิดว่าเป็นฝีมือของบอสที่แพร่เชื้อไวรัส ทว่าหมอกพิษนี่กลับหยุดที่ชั้น 25 และไม่ได้แพร่กระจายต่อ !”

“หมอกพิษ ? ไวรัสโรคห่า ?”

“แปลก ทำไมเราถึงไม่รู้เรื่องนี้ ?”

ทั้งสองคนมองหน้ากันพร้อมกับสงสัยว่าเกิดเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ขึ้นได้ยังไง ?

เหมาเสี่ยวหมิงพูดขึ้นมาด้วยท่าทีตื่นเต้น “ใช่ ! เราคิดว่าเป็นบอสเลเวลสูง ๆ ที่ไม่มีอะไรทำและลงมาจากชั้นบน ทว่าหลังจากนั้นเราก็พบว่าไวรัสโรคห่านี่เป็นฝีมือของคน !”

“ฝีมือของคน ? เป็นไปได้ยังไง !”

“หมอกนี่ได้ฆ่ามอนสเตอร์ทุกตัวทั้งแต่ชั้น 21 ถึงชั้น 25 มันจะมีมอนสเตอร์ที่น่ากลัวแบบนี้ได้ยังไง ?”

“ก็จริง !”

เหมาเสี่ยวหมิงพูดขึ้นต่อ “ไวรัสโรคห่าเริ่มตั้งแต่ชั้น 21 ถึงชั้น 25 หลินลั่วและเทพธิดาเหลียนอี้หนิงจากโรงเรียนที่ 12 ก็อยู่ที่นั่นอยู่ตลอด”

“ตอนที่เหลียนอี้หนิงกับเพื่อนออกมาจากหอฝึกฝน หมอกไวรัสโรคห่าก็หายไป !”

“ตอนนี้หลินลั่วไปถึงชั้น 27 แล้ว มันไม่มีหมอกพิษบนชั้น 27 มันต้องเป็นฝีมือเขาแน่ !”

“ความจริงที่ว่าเขาควบคุมหมอกพิษของไวรัสโรคห่าได้นั้นไม่อาจจะปกปิดได้ ! เขาใช้วิธีนี้บังคับให้ผู้ปลุกพลังหลายคนที่สามารถขึ้นไปชั้นสูงกว่านี้ได้นั้นต้องออกมาจากหอฝึกฝน ฉันสงสัยว่าตอนนี้จะมีสักกี่คนที่จะเอาเรื่องเขา !”

“หึหึ เด็กนี่ซวยแล้ว ! เขาทำให้คนอื่น ๆ ไม่พอใจ...”

ตอนนั้นชื่อของหลินลั่วบนจอก็เปลี่ยนจากชั้น 27 เป็น 28 !

“เฮ้ย ! เขาไปถึงชั้น 28 แล้ว !”

“เป็นไปได้ยังไง !”

“เด็กนี่มีสกิลโกงอย่างไวรัสโรคห่า แต่มันกลับใช้เวลาแค่ 30 นาทีก่อนที่ไวรัสจะแสดงผล เป็นไปได้ยังไง...”

“ชั้น 28 แล้วจริง ๆ !”

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี้ย...”

ในลานหอฝึกฝน เสียงอุทานดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

แม้แต่ตอนที่แสงสีขาวส่องแสงออกมาใกล้ ๆ พวกเขาก็ยังไม่ทันสังเกต

“ชั้น 28 แล้วจริง ๆ !”

“เป็นไปได้ยังไง ! ตงฟางเหอกับเฉินผิงอันก็อยู่ชั้นนั้นด้วยไม่ใช่เหรอ ?”

ฟางหยวนและห้าวจ้าวมองหน้ากันก่อนจะเห็นความตะลึงในสายตาอีกฝ่าย

“พวกนายมองอะไรกันอยู่ ?” มีเสียงอันอ่อนแรงดังขึ้นมา