ตอนที่ 42 : หมดแรง ? ออกมากันทีละคนๆ !

ตอนที่ 42 : หมดแรง ? ออกมากันทีละคนๆ !

“กรร !”

ที่ชั้น 27 เซอร์เบอรัสคำรามออกมาและพุ่งเข้าใส่มังกรยมทูต ในเวลาเดียวกันมันก็ใช้หางหนาๆขอมันฟาดทำให้จางเหมิงที่เปลี่ยนร่างเป็นยักษ์หินนั้นกระเด็นออกไปกว่า 10 ม.

เขากระแทกเข้ากับเนินเขา เกราะหินเริ่มหลุดออกด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า เผยให้เห็นสีหน้าจางเหมิงที่ดูเจ็บปวด

“กรร !” แต่ตงฟางเหอใช้โอกาสนี้ เขาใช้หอกมังกรทองในมือระเบิดไฟสีทองออกมาอีกครั้งฟันเข้าที่คอของเซอร์เบอรัส

[โกเด้นแดช] !

กรร !

เซอร์เบอรัสกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหันหน้ากลับมากัดเข้าที่ตงฟางเหอ

ในตอนวิกฤตนั้น ตงฟางเหอก็ได้ปล่อยมือจากหอกและรีบถีบตัวออกมา

แกร๊ก !

หอกมังกรทองถูกเซอร์เบอรัสกัดจนมีสะเก็ดไฟสีทองกระจายออกา ตอนนั้นมีร่างหนึ่งโผล่มาจากอีกด้านของเซอร์เบอรัส

เฉินผิงอัน !

ดาบยาวในมือส่องแสงสีเทาออกมาเปลี่ยนเป็นพลังงานรูปร่างดาบฟันเข้าใส่คออีกด้านของเซอร์เบอรัส

[ดาบพลังงาน] !

ฉึก !

มีรอยตัดปรากฏขึ้นที่คอของเซอร์เบอรัสพร้อมเลือดที่กระจายออกมา

หยางห้าวหรานและฟางหยวนใช้โอกาสนี้โจมตีตามไปติดๆ ดาบน้ำแข็งและสายฟ้าของพวกเขาถูกใช้โจมตีเข้าใส่เซอร์เบอรัส

กรร....

เซอร์เบอรัสที่บาดเจ็บแทบจะคลั่ง มันรับการโจมตีและทำการโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง

เฉินผิงอันและหยางห้าวหรานที่อยู่ใกล้เซอร์เบอรัสที่สุดนั้นประมาท พวกเขาถูกตบกระเด็นกลับมา

กงเล็บคมๆของมันฉีกอุปกรณ์สวมใส่ของทั้งสองคนขาดเป็นชิ้นๆ หยางห้าวหรานบาดเจ็บจนอวัยวะภายในไหลออกมา เขานอนลงกับพื้นและกรีดร้องออกมา

ฟู่ ฟู่....

เซอร์เบอรัสที่บาดเจ็บหนักเบิกตามองคนรอบตัว ตอนที่มังกรพุ่งเข้าใส่มันอีกครั้ง มันหันกลับและกระโดดลงไปในบ่อลาวา !

ไม่กี่วินาทีมันก็หายตัวไป

“กรร !” มังกรยมทูตวิ่งเข้ามาหาคนที่เหลือ ชัดแล้วว่ามันต้องการที่จะโดดลงไปในบ่อลาวาเพื่อไล่ฆ่าเซอร์เบอรัส

“ยมทูต กลับมา !”  ตงฟางเหอตะโกนออกมา เขาหยิบหอกมังกรทองที่เปื้อนเลือดเซอร์เบอรัสขึ้นมาจากพื้น

มังกรยมทูตคำรามออกมาด้วยท่าทีไม่พอใจและได้แต่ใช้กงเล็บตะปปไปที่บ่อลาวา

มันคือความอับอายของมังกรที่ปล่อยให้เหยื่อหลบหนีไปต่อหน้าต่อตา !

เฉินผิงอันหอบหายใจและพูดขึ้น “ออกจากที่นี่กันเถอะ ! เซอร์เบอรัสนี่เป็นบอสที่มีความคิด หลังจากที่บาดเจ็บหนัก มันก็เลือกที่จะหลบหนีกลับไปในบ่อลาวา ในบ่อลาวา มันใช้พลังของลาวาเพื่อฟื้นฟูตัวเองจากอาการบาดเจ็บได้ อีกไม่นานมันคงกลับมา !”

“ตอนที่ผู้ปลุกพลังอาชีพขั้น 2 สู้กับเซอร์เบอรัส พวกเขามักจะต้องใช้ไอเท็มเพื่อปิดทางหนีของเซอร์เบอรัสเอาไว้ รึไม่ก็ล่อมันออกมาให้ไกลที่สุดเพื่อที่จะฆ่ามันได้ง่ายกว่าเดิม!”

“เรามีคนน้อย เราโชคดีที่ทำให้มันหนีกลับไปได้ รีบไปที่ชั้น 28 กันเถอะ !”

“ฉันเข้าใจเรื่องนี้อยู่ !” ตงฟางเหอจับหอกในมือไว้แน่นและพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูไม่เต็มใจนัก

“ไปกันเถอะ ! ยมทูต ! ไปชั้นต่อไป !”

กรร...

มังกรยมทูตคำรามออกมา ชัดแล้วว่ามันไม่เต็มใจ มันอ้าปากออกมาและคำรามอีกครั้ง

ทว่าสุดท้ายมันก็ไม่อาจจะเอาชนะพลังสัญญาได้ มันได้แต่ต้องตามตงฟางเหอออกจากที่นี่ไป

“บอส ผมทนไม่ไหวแล้ว ! ยาก็หมดแล้ว ทางเดียวคงเป็น...”  จางเหมิงที่เปลี่ยนร่างเป็นยักษ์หินกลับมาร่างเดิมอีกครั้ง เขาได้แต่พูดขึ้นมาด้วยหน้าซีดๆ

“คุณชายตงฟาง ผมก็ด้วย แค่ก...ผมหลบกงเล็บของเซอร์เบอรัสไม่ทัน ตอนนี้ผมติดดีบัฟเผาไหม้และเลือดไหล...” หยางห้าวหรานกัดฟันเดินเข้ามา เขากับเฉินผิงอันอยากจะฆ่าเซอร์เบอรัสนี่ตอนที่มันบาดเจ็บหนัก ทว่าเซอร์เบอรัสกลับตบพวกเขาจนกระเด็นกลับมา

เฉินผิงอันไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่าหยางห้าวหรานนั้นบาดเจ็บหนัก !

เฉินผิงอันส่ายหน้าและพูดขึ้น “จางเหมิง  นายออกไปก่อน ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการเอง”

“เข้าใจแล้ว !”

“พวกขยะ !” ตงฟางเหอกัดฟันพูดขึ้น “นายก็ควรออกไปด้วย หลังจากที่จบการต่อสู้แบบเดี่ยวพรุ่งนี้ ฉันจะให้ตระกูลฉันดูแลพ่อแม่ของนายให้”

“อีกอย่างแล้วถ้าอยากเข้าโรงเรียนทหารตะวันตกเฉียงใต้ นายก็ตามไปเรียนกับฉันได้ !”

ตอนแรกหยางห้าวหรานสีหน้าดูบิดเบี้ยว ทว่าเมื่อได้ยินประโยคหลัง เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ขอบคุณ คุณชายตงฟาง !”

เขามาจากครอบครัวธรรมดา ถึงพ่อแม่เขาจะรวย ทว่าก็เป็นแค่คนธรรมดาที่พอมีหน้ามีตาในแวดวงผู้ปลุกพลังบ้าง

แต่ตงฟางเหอนั้นต่างออกไป ความแข็งแกร่งของตระกูลตงฟางในเมืองปิ้นไห่นั้นอยู่ 3 อันดับแรกของเมือง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือในตระกูลตงฟางนั้น มันมีบรรพชนในตำนาน มีผู้ปลุกพลังระดับเงินและทองอีกนับไม่ถ้วน

อาชีพลับระดับ A อย่างนักดาบเวทย์นั้นถือว่าสูงส่งในสายตาของคนทั่วไปและผู้ปลุกพลังทั่วไป

ทว่าในสายตาของตงฟางเหอแล้ว มันแค่ถือว่า ‘ผ่านเกณฑ์’ !

เมื่อเขาต้องเป็นหมารับใช้ ทำไมไม่รับใช้ตระกูลใหญ่เลยล่ะ ?

จางเหมิงและหยางห้าวหรานที่บาดเจ็บหนักไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากหอฝึกฝนที่ชั้น 27

คนที่เหลืออีก 4 คน ตงฟางเหอ, ฟางหยวน, เฉินผิงอันและห้าวจ้าวยังเดินหน้าต่อ หลังจากที่ฆ่าแม๊กม่าฮาวด์ไปกว่า 10 ตัว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงทางเข้าชั้น 28 !

....

ที่ด้านนอกหอฝึกฝน

แสงสีขาวสองอันส่องแสงออกมา เหลียนอี้หนิงกับถังเฉิงก็ได้ออกมาจากหอฝึกฝน

“เฮ้อ...”  เหลียนอี้หนิงหันกลับไปมองหอฝึกฝนด้วยสีหน้ากังวล

“หลินลั่ว อย่าบาดเจ็บนะ...”

“ไม่ต้องห่วง พี่สะใภ้ พี่ลั่วน่ะแข็งแกร่ง เขาต้องไม่เป็นอะไรแน่ !”

“นาย นายจะตะโกนทำไม...” เหลียนอี้หนิงหน้าแดง

“ฮี่ฮี่...” ถังเฉิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “เธอจะปิดบังความรู้สึกที่มีต่อพี่ลั่วจากฉันได้ยังไง ? เธอเขียนจดหมายสารภาพรักให้เขาตอนอยู่มัธยมหนึ่งไม่ใช่เหรอ ?”

เหลียนอี้หนิงสะดุ้ง “นายรู้ได้ยังไง ?”

“ฉันเจอจดหมายในลิ้นชักของพี่ลั่ว พี่ลั่วแอบเก็บมันไว้....”

“แล้วเขามีท่าทียังไง ?”

ถังเฉิงแปลกใจและพูดขึ้น “ปีนั้นพี่ลั่วอยู่ในสภาพไม่ดีเท่าไหร่ เขาเอาแต่พึมพำว่า ‘กลับไป’ และ ‘ฝันอยู่’ ฉันต้องใช้เวลากว่าครึ่งเดือนเพื่อปลอบเขาก่อนที่เขาจะกลับมาเป็นปกติ”

“สำหรับเธอแล้ว เขาน่าจะเก็บไว้ในใจ”

“งั้นเหรอ ? ไม่แปลกเลยที่ตอนนั้นเขาหยุดเรียนไปถึงครึ่งเดือน ฉัน...”  เหลียนอี้หนิงกำลังพูดอยู่แต่ก็ถูกขัดขึ้นโดยเสียงอุทาน

“เหลียนอี้หนิง ! เทพธิดาเหลียนจากโรงเรียนที่ 12 !”

“เธอออกมาแล้วเหรอ ? ชั้น 26 ! เธอไปถึงชั้น 26 !”

“หือ ? สองคน ? เหลียนอี้หนิงกับถังเฉิง แล้วหลินลั่วอยู่ไหน ? เขายังอยู่ชั้น 26 อยู่เหรอ ?”

ที่ลาน ผู้ปลุกพลังและผู้ชมหลายคนพากันมองไปที่ทั้งสองคน

ในเวลาเดียวกันก็มีลำแสงสองอันส่องแสงออกมาที่พื้นที่ข้างๆ

หยางห้าวหรานและจางเหมิงที่บาดเจ็บหนักค่อยๆปรากฏตัวขึ้นมา

“หมอ ! รีบเรียกหมอมา !”

“เฮ้ย...”

“หยางห้าวหรานกับจางเหมิงก็ออกมาแล้ว !”

“ดูเหมือนว่าอีกไม่นานเราจะได้รู้แล้วว่าใครจะเป็นแชมป์ในปีนี้!”